iemand missen, echt missen is
dat je er zo heel erg niet bent
dat je er eigenlijk wel bent, maar te weinig
echt missen is papa die je instopt
maar een hoekje vergeet, wat mama nooit doet
en dat je dan weet
echt missen is wanneer je eindelijk alleen mag
helemaal op kamp in een tent
waar niemand je instopt en je ogen wel aan
het donker maar je lijf aan de slaapzak
niet went.
echt missen zijn elk jaar dezelfde zoenen
(niet eens aangenaam) en elk jaar hetzelfde
‘gisteren was je nog zo klein’, maar dat er dan
op een jaar plots één ontbreekt
en dat je net zo goed nog steeds zeven had
kunnen zijn.
– Anke Vandoolaeghe (Ankergedichten)