Categorieën
feniks jsmn leven

Dingen die me gelukkig maken (work in progress)

Kleine successen, zoals net voor je wekker wakker worden, de bus nipt halen, op tijd in je bed sukkelen of gewoon door de dag heen raken. De eerste bloemen van de lente. Rijden met de ramen van de auto wagenwijd open. Eens heel goed huilen. De zachte huid en lach van een baby. Dutjes. Iemand die je vertelt dat hij aan je denkt. Lijstjes maken. Verjaardagstaart en het geluid van een typemachine. Even tijd voor jezelf, alleen. Cactussen, want die gaan zelden dood. Het gevoel van de wind in je haar. Lange strandwandelingen. Goed gezelschap en te lange knuffels. Een harde regenbui of onweer in de zomer, na een lange periode van droogte, en de geur daarvan. Samen muziek maken. Je huis kuisen op een warme zomerdag met alle ramen open. Kinderen die wijze dingen zeggen voor hun leeftijd. Een blik van verstandhouding. Iemand die lekker ruikt.

De lege pagina’s van een nieuw notitieboek. Verse lakens op je bed. Luid meezingen met je lievelingsliedjes. Brunchen, thuis of in de stad. Een boeket verse bloemen. Mensen die echt luisteren en je begrijpen. Boeken die je helemaal meenemen naar een andere wereld. In een flow zitten. Rustige treinritten. De eerste koffie ’s ochtends. De manier waarop een vrouw haar haren samen bindt. Pasta. Boekenwinkels en lange telefoongesprekken. Op bed liggen in je ondergoed na een douche. Woorden. Zo hard lachen dat je buik pijn doet. De eerste zon na een lange winter. Sneeuw, om in te spelen. Leuke sokken en afgewerkte to do lijstjes. Kaartlezen. Adembenemende uitzichten en wijdse bossen. Liedjes die je al lang niet meer hoorde en die je terug katapulteren in de tijd. Bibliotheken. Even stilstaan, omdat het kan. Hoofdmassages. Picknicken. Veel lichtjes (in je ogen).

Wolken. Hoe de zee en haar golven altijd terugkeren. Lange autoritten als passagier. Kussens, heel veel kussens. Mensen met positieve vibes. Verliefd zijn. Dagen waarop je haar vanzelf goed ligt. Of wanneer iemand er zachtjes mee speelt. Puppy’s en schattige kattenfilmpjes. Sproetjes. Filosofische gesprekken in het midden van de nacht. Iemand die je helpt bij moeilijke beslissingen. Netflix marathons. Kampvuren en boomhutten. Handgeschreven brieven en het geluid van de wind in de bomen. Je favoriete sjaal. Gezellige koffiebars. Kaarslicht en sterren die je de weg naar huis tonen. Grote, open ramen. Nieuwe dingen leren. De zon op je huid voelen. Cinema’s in open lucht en films die je doen lachen en huilen tegelijkertijd. Nieuwe woorden ontdekken voor gevoelens waarvan je niet wist dat ze bestonden. De geluiden van de natuur. De zon die ’s ochtends je slaapkamer binnen schijnt.

Ik. Nu, dit.

Categorieën
feniks jsmn

Better to burn out than to fade away

Categorieën
jsmn

Huisje

Het doel en de roes van het leven
en de wedren met den tijd
zijn mij langzamerhand om het even
het haastig uurwerk ten spijt…

Het is alsof er niets ontbreekt.
In den avond het lief bekoren
van je hand die het licht ontsteekt.

 
– vrij naar Anthonie Donker

Nu is mijn huis volledig opgewarmd.

Categorieën
jsmn

Verhuisd

Categorieën
afscheid jsmn

Vandaag heb ik geen woorden

Papa.

Vandaag ben ik geen raam, heb ik geen licht en denk ik ‘Het is te laat’. Te laat voor al die dingen waarvan we ooit droomden samen. Het was al langer vijf voor twaalf, nu is het middernacht. Alle mensen gingen slapen en jij werd nooit meer wakker.

Ik mis alle dingen die jij nu mist door er niet te zijn. Kon ik het allemaal maar delen door gewoon je deur binnen te wandelen, die knarsend toch altijd open ging. En was je maar de ladder, waarop dat piepnieuw nageslacht omhoog kon klimmen.

We houden jou dicht bij ons, omdat we je niet willen achterlaten. Niet kunnen achterlaten. Je bent een deel van ons leven, verweven met ons tot in de kleinste poriën. Het eerste hoofdstuk, alle levenslessen ertussenin en tot op dit eigenste moment.

Het is niet enkel mooi om een huis te voorzien voor jouw hart, maar ook om het een echte thuis te geven. En dat doen we. Soms krampachtig, soms met veel verdriet. Maar altijd met liefde.

Maar vandaag… Vandaag kon de wereld vol zijn van geluk, en toch:
leeg, zonder jou.

Het volledige gedicht dat aan de basis ligt van deze blog is nog eens hier te lezen.

Categorieën
jsmn

#alleenopreis – 2

Oké. Het is echt wel oké! De rit verliep vlot, het huisje was relatief snel gevonden en de sleutel nog sneller. Ik maakte me natuurlijk weer eens zorgen om niets.

De eerste nacht verliep wat moeizaam, omdat het huis langs alle kanten kraakt. Het vroeg dus iets meer moeite om op te staan, al verdween dat gevoel meteen als ik de rolluiken opende. De bergen volledig gehuld in een fantastische mist. Snel een koffietje zetten, een dikke trui aan en naar buiten! Geweldig, dit. Ongelooflijk genieten van de stilte om me heen. Ik mis eigenlijk niet echt iemand om dit mee te delen, klinkt dat gek?

De rest van de dag ga ik op trektocht. Een avontuurlijke wandeling van 9 kilometer, dat zal me wel lukken he. Of niet? Ik duw de twijfels weg en vertrek met een rugzak vol praktische dingen en veel goede moed. De eerste kilometers van de wandeling wegen mentaal zwaarder dan ik dacht. “Is 9 km toch niet te veel ineens? En wat als ik mijn voet omsla of iets anders ergs voor heb? Stel dat ik verdwaal!”. Die gedachten sleur ik zo’n drie kilometers mee. En dan sta ik even stil. “Och Jasmien, wat dan nog. Dan los je dat toch gewoon op he.” Het besef dat ik gerust iets meer zelfvertrouwen mag hebben, dringt zich op. Verbazingwekkend genoeg helpt dit besef om me al die negatieve gedachten te doen vergeten. Ik geniet. Even later kruist een marter mijn pad. Wauw, ongelooflijk! Hij (of zij?) kijkt even diep in mijn ogen, maakt een sierlijke sprong en keert achteraf nog even terug als ik achterom kijk. Machtig. Waarschijnlijk had ik dit nooit meegemaakt als er iemand naast me aan het praten was…

Onderweg gebeurt het geregeld dat ik denk verdwaald te zijn. (Deze zinsconstructie beschrijft het gevoel volledig.) De verlossing bij de ontdekking van een nieuwe wegwijzer is met momenten dan ook enorm. “Oké! Still on track!” Ondertussen volg ik nauwgezet mee op de topografische kaart en besef ik dat ook dat me beter afgaat dan verwacht. Het doet me plezier als ik bepaalde zaken herken of goed weet aan te duiden. Klinkt banaal, maar toch geeft het een geweldige kick. Ik weet dan precies toch wel een beetje waar ik mee bezig ben…

Tegen de laatste kilometers aan voel ik wat alleen wandelen betekent, of toch een beetje. Mijn gedachten zijn niet meer gefocust op het vinden van de weg -daarvoor vertrouw ik ondertussen genoeg op mezelf, de kaart en de wegwijzers- maar eerder op andere zaken. Op de geur van de loofbossen en koeien, de buizerd in de lucht en de vele plantjes en insecten onderweg. Dankbaar neem ik foto’s en besef: nu ben ik echt weg van de wereld. Gewoon, in stilte. Zonder alles per se te moeten delen met iemand die naast je wandelt.

Mijn hoofd overloopt daarna ook spontaan even de laatste jaren van mijn leven. Plots overvalt me een droefenis. Maar een gek soort: zo een die al aanvaard is nog voor het zich effectief uit. Ik kan het heel moeilijk anders omschrijven. Het voelde alsof het helemaal oké was om even stil te staan bij mezelf, ook al was ik fysiek nog steeds in beweging. Het klinkt zo cliché, maar ik denk dat ik nu pas de emoties toe kon laten die in de hectische gang van zaken verloren gingen. Het voelde verlossend om te kunnen toegeven dat ik bepaalde mensen mis in mijn leven. Mensen die ik nooit meer zal zien, en mensen die ik wel nog zie maar dan op een andere manier. Dat ik het jammer vind hoe alles gelopen is. Dat het misschien beter anders was geweest, maar dat het nu niet zo is. En dat is ook oké. Beseffen dat ik eigenlijk best wel sterk ben (geweest). Misschien had ik het dus wel nodig om deze grens te verleggen vandaag, zodat ik dit even helemaal zelf kon voelen. Moe, maar enorm voldaan, klop ik de wandelschoenen uit en kruip terug de auto in.

Echt, ik kan het alleen maar aanraden. Waar zijn die wandelbottines ook alweer? Tijd om te gaan.

P.S.: Voor alle duidelijkheid: wandelen in gezelschap is ook leuk he. En alle respect voor de mensen die ellenlange trektochten (alleen) ondernemen. In dat opzicht is die negen km natuurlijk ongelooflijk peanuts. Maar hé, het gaat om het idee en de ervaring.

Categorieën
jsmn

#alleenopreis – 0

Morgen is het zo ver: dan vertrek ik voor een weekje alleen weg. Toch niet zo bijzonder, hoor ik je denken. Voor mij is het dat wel. Na jarenlang vakanties met het gezin, daarna met het lief en nog eens daarna met de vriendengroep… Zou ik niet weten hoe het voelt om echt héél de tijd met jezelf te zijn. En kan ik dat eigenlijk wel? Misschien ben ik m’n eigen gezelschap na een dag alweer beu. De vraag blijft ook of ik genoeg zal durven en of ik niet eenzaam raak.

Waarom dan toch? For starters: als ik niet alleen weg ging, dan had ik gewoon géén vakantie. Iedereen heeft drukke agenda’s, reizen moeten lang op voorhand gepland worden en buiten de schoolvakanties om… Niet vanzelfsprekend voor de leerkrachten in de vriendenkring. Daarnaast sprak het idee me eigenlijk wel aan. “Dat moet ik toch kunnen, niet?”Het is ook een goeie leerschool voor het echte Alleen Wonen, wat er stilaan zit aan te komen. Niet echt natuurlijk, want vakanties zijn niet hetzelfde als de dagdagelijkse sleur… Maar toch.

Al die dingen overtuigden me om toch maar de stap te zetten. Niet te ver, maar net ver genoeg. Rustig, maar ook genoeg dingen om te doen in de buurt. Zo gezegd, zo gedaan. Ik trek dus naar Treignes, in de Ardennen. Net tegen de grens met Frankrijk, op twee uur rijden van het thuisfront. Ideaal.

Tot eerder deze week ging het eigenlijk prima. “Tuurlijk kan ik mijn vrouwtje wel staan!”, antwoordde ik steevast als mensen vreemd keken. En óf ze vreemd keken. “Alléén? Hélemaal alléén?!” Nee, daar vonden ze precies maar niets aan. Want wat moet je dan een hele dag doen en met wie deel je dan al die ervaringen? Ah ja bon, met mezelf hé. That’s the point.

Tot vandaag. Nu krijg ik toch ook wel wat schrik. Niet meteen voor de tijd dat ik er ben, wel voor alle mogelijke dingen die fout kunnen gaan. Doemdenken, een van mijn meest gebezigde bezigheden. Het moet zowaar maar eens gebeuren dat ik het huisje niet vind, of de sleutel om dat huisje open te doen. (Die zit volgens de eigenares wel héél erg goed verstopt.) En dan zal er ook wel iets levensnoodzakelijk ontbreken in mijn valies, waarvan iedereen zegt “alez, Jasmien, dat je dat nu vergeten bent”.

Ik ben nog nooit tegelijkertijd zó enthousiast en zó angstig geweest voor één en hetzelfde iets, denk ik. Maar ik heb besloten dat dat juist iets positiefs is. Dat betekent dat ik alweer eens een grens ga verleggen en dat ik er eigenlijk wel zin in heb.

Allright, bring it on!

Categorieën
afscheid jsmn

Afscheid

Een blog vol gedichten en woorden. Stuk voor stuk warme en herkenbare teksten die me elk op hun eigen  eigen manier raken.

En dan plots die leegte. Afscheid nemen van je eigen vader… Hoe doe je dat? Zelfs ik, fervente verzamelaar van troostende en helende woorden, sta als aan de grond genageld. Er is niets dat nu nog past of juist aanvoelt. Uiteraard exact op het moment dat ik dat warme woordendekentje het meest kan gebruiken.

Dus ja… dan gebeurt het allemaal maar even zonder woorden. En dat is ook oké.

‘Slaap maar,’ zeg ik
tegen een dochter die allang slaapt
en daar wakker van wordt.

Het onweert. Misschien wil ik wel
dat zij bang is, dan kan ik vader zijn.
Maar ik kan niets anders dan samen met haar
niets kunnen.

Zonder woorden zouden ze ook gebeuren.
Maar dan zonder woorden.
Zoals woorden. De dingen gebeuren.

– Herman De Coninck

Categorieën
jsmn

Opnieuw.

Opnieuw.
Een ‘nieuwe’ webblog. Deze keer hou ik het wel vol..
-hoop ik.
’t zullen vooral gedichtjes worden die hier komen te staan. Hier zijn ze namelijk toegankelijk voor iedereen en zo komen ze tenminste nog van pas.
Poëzie is zoiets moois dat het gedeeld moet worden, vind ik.
Ik begin met een aantal gedichtjes die op de ‘vorige’ webblog ook te vinden waren. Daarna vul ik geleidelijk aan al de rest ook aan.
Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt
verdrietje, en het helpt niet;
zoals je een hand op haar hete voorhoofdje
legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
en het helpt niet:
zo helpt poëzie.
-Herman de Coninck