Wacht nu maar af.
Van eb komt vloed.
Er komt een dag,
dan komt het goed.
Er komt een dag
dat alles klopt.
Wacht nu maar af
totdat het stopt.
– Stijn De Paepe
www.weesgedichten.be
Categorie: hoop
Wanneer ik niet
weet wat komen gaat
en ik het aan het
hopen en dromen overlaat
gaat het rustiger
en goed en voelt het als
het dan echt komt pas
écht hoe het wezen moet
– Lars van der Werf
Uit: Versjes van Lars
[…] Deze boeken gaan over het vinden van je eigen kracht, en ik heb ze geschreven omdat ik hier hartgrondig van overtuigd ben: dat jij, lieve lezer, veel sterker bent dan je denkt. Ik hoop dat je die kracht in jezelf vindt. Ik hoop dat je hem zult slijpen, zult gebruiken en voor goede dingen zult inzetten.
– Kristen Ciccarelli
In the moments you feel alone
and every mountain is too great
for all the answers left unknown
and convinced it is always too late,
There is happiness in this lifetime
one day these troubles will fade
all your strength is in the skyline
no matter how heavy your heart weighs.
And some days it seems
hope and despair take turns
but despite all our sadness
the sun always returns.
– Courtney Peppernell
Als angst het bangst is als je voor een ander vreest
en doodsbenauwd om iemand bent van wie je houdt,
dan ben ik van mijn leven nooit zo bang geweest.
Als eenzaamheid is dat je angstig afstand houdt
van dierbaren, omdat je voor hun leven vreest,
dan heb ik mij nog nooit als zo alleen beschouwd.
Wie voor zijn eigen vrijheid vecht, die sneuvelt morgen.
Wie zich wil redden, moet voor ieder ander zorgen.
Michel van der Aa
Libretto: Ilja Pfeijffer
Before we begin, I’d like to share a story.
Once upon a time there was a jellyfish. We’ll call it
You.
You became lost sometimes
You could be a little unsure
You tried very hard
But sometimes it didn’t feel like enough.
I hate to spoil the ending
but You is fine
You is still here
You is going to make it.
– Courtney Peppernell
Stelt u zich voor: een zevenjarig meisje, laat ons haar voor de gelegenheid Alexa noemen, ligt in bed.
‘Papa, wat gebeurt als je doodgaat?’ vraagt ze.
Ze heeft haar ouders de afgelopen maanden ruzie horen maken en vandaag hebben ze haar verteld dat ze elk in een ander huis gaan wonen. Mama blijft hier, papa gaat ergens anders heen. Het meisje weet niet goed wat ze daarmee moet, voor haar voelt het alsof haar papa haar zal achterlaten.
‘Papa, wat gebeurt er als je doodgaat?’ vraagt ze nog eens.
Voor Alexa’s vader klinkt het als: ’Papa, ga je mij verlaten?’
En hij antwoordt: ‘Ik zal jou nooit verlaten, ik zal nooit weggaan, ik zal jou nooit, nooit nooit achterlaten.’
Het meisje kijkt hem aan met grote ogen.
‘Maar papa, wat gebeurt er dan als je doodgaat?’
En haar vader vertelt haar wat hij gelooft, namelijk dat je als je doodgaat, je je nestelt in het hart van andere mensen, en je door dat te doen nooit echt weggaat. Je blijft voor altijd in de levens van de mensen die je kende. Het meisje veegt met de mouw van haar pyjama in haar oog en slaat haar twee armen om haar vader heen. Alexa’s vader begraaft zijn hoofd in haar kussen en blijft liggen tot de ademhaling van zijn dochter zwaarder wordt. Hij kust haar voorhoofd en sluipt de trap af.
Beneden kijkt hij zijn vrouw aan. Zijn vrouw die weldra niet meer zijn vrouw zal zijn. Hij zegt: ‘we zijn onze kleine meid iets verschuldigd’.
Ze gaan samen aan de tafel zitten, het is een zeldzaam vredig moment in huis. Hij denkt aan Alexa’s grote ogen terwijl ze vraagt wat er gebeurt als we doodgaan. Hij zet de woorden die hij daarnet nog niet vond op muziek die hij ooit geschreven heeft.
Alexa’s moeder tekent er twee engelen bij die samen in een wolk hangen. De ene engel houdt liefdevol de maan in haar handen, de andere de bliksem, want ook die mag er zijn. De tekening voelt aan – net als het liedje dat Alexa’s vader wijselijk Lullaby heeft genoemd – als een warm, geruststellend deken.
Het slaapliedje eindigt als volgt:
Welterusten, mijn engeltje
Het is tijd nu om te gaan dromen
Om te dromen over hoe fantastisch je leven zal zijn
Misschien huilt op een dag ook jouw kind, en als je dit lied dan zingt
Dan zal er in jouw hart altijd een plaatsje zijn voor mij
Op een dag zijn we allemaal tot stof vergaan
Maar slaapliedjes blijven bestaan en bestaan
– door Elena Peeters op KlankKleur 32
Categorieën
Er is soms…
Er is soms een nacht
vol van tranend verdriet
waarop je de zon,
maan en sterren niet ziet,
maar vergeet nou maar nooit,
donker is ook maar schijn,
dat ze er echt allemaal
heus nog wel zijn
– Lars van der Werf
Wist niet
hoe dicht samen
bij alleen ligt
hoe dicht geboren
bij gestorven zijn
hoe dicht mateloze liefde
bij totaal verlies
hoe veel alles
bij niets
hoe veel jij
in mij
(gezien op Boekenbeurs 2018)
Hoe toepasselijk op een dag waarop ik zowel afscheid moest nemen als nieuw leven kon verwelkomen.
Standing at the crossroads, trying to read the signs
To tell me which way I should go to find the answer,
And all the time I know,
Plant your love and let it grow
Let it grow, let it grow,
Let it blossom, let it flow
In the sun, the rain, the snow,
Love is lovely, let it grow
Looking for a reason to check out of my mind,
Trying hard to get a friend that I can count on,
But there’s nothing left to show,
Plant your love and let it grow
Time is getting shorter and there’s much for you to do
Only ask and you will get what you are needing,
The rest is up to you
Plant your love and let it grow
Let it grow, let it grow,
Let it blossom, let it flow
In the sun, the rain, the snow,
Love is lovely, let it grow
De akeleien komen stilaan piepen, papa. In gedachten zie ik je wijzen en lachen.
Wat kan er nou gebeuren in één nacht?
De huizen zoeken warmte bij elkaar
en staren in het eerste zonlicht naar
hun slaperige gevels in de gracht.
Veel is er niet veranderd, dat is waar.
Toch heeft de nacht iets wonderlijks gebracht:
er is opeens een heel nieuw jaar, dat wacht –
wat kan er niet gebeuren in een jaar!
Zorg dat je wakker bent.
En klaar.
– Hans Kuyper
Kom, verdwijn met mij
de nacht wacht in Amsterdam
of elders,
laten we onze zinnen verzetten
naar vergeten plaatsen,
of elders
En kom, laten we daar proosten,
zodat we
mede klinkers worden
van zij die de woorden even willen
weggooien
naar oneindigheid
of elders
Kom, laat ons tranen weglachen
(Ik zou ze van je wangen willen aaien
en je verborgen zorgen
even in mijn armen willen sluiten,
tot ze stilletjes stikken
want ik heb wel wat liefde over, moet
je weten
zo ook vriendschap, of troost
ik heb zo veel over
voor jou)
Dus kom, kom eens hier
en koester mee,
koester mij, dan kan ik
gerust in slaap vallen en reizen
naar vergetelheid
of elders.
– Emanuelle Gernay
Kijk naar de daken, kind, bescherming
voor jou, voor mij, voor ons, voor velen,
nu nog door vaklui geplaatst, binnenkort
misschien 3D-geprint.
Wie in een huis woont, kind, vergeet
dat daken zelf geen daken hebben,
klimop danst op huis
naar het dak toe, dak ontvangt klimop.
Vormen en mensen in huizen
onverstaanbaar op weg, gelukkig
door het dak in roekeloosheid gestuit.
Ik hoop af en toe voor jou een dak te zijn
in deze stad, dit land, ik zal beschutten,
winnaars verliezers, maar ik maak
plaats wanneer je de sterren bekijkt.
– Jeroen Theunissen
Winnend gedicht Herman de Coninckprijs 2016