Categorieën
kinderen leven liefde

I

Foto: Annie Spratt

Op het veld liggen een jongen en een meisje die aan vroeger doen denken
ik vermoed dat wij het zijn, acht jaar geleden, maar ze lijken zo sterk op onbekenden
dat ik niet naar hen toe loop om te zeggen dat ze het fout onthouden hebben
die dag trokken geen vogels over, geen sneeuw of ijs op het veld, oktober nog
het riet rond de vijver verderop stond halfhoog en dor, op de achtergrond
in intervallen het geluid van een trage auto op de steenweg, verder niets
ik zeg hen niet dat zij hier tussen de laatste muggen en de eerste kussen
namen voor de kinderen zal bedenken, niet dat de werf ondertussen
een siliconenfabriek werd, of dat hij haar hand alvast moet loslaten opdat het went
voor later, wanneer ze elkaar enkel nog per ongeluk en met ongemak
zullen aanraken, ik zeg niets, want precies zo, zoals ze daar liggen, was het ook:
de overgave, het blinde licht in de middag en later daarover de gedichten

– Charlotte Van den Broeck (1991)
uit: Nachtroer (2017)

Categorieën
afscheid familie hoop kinderen leven lyrics

Lullabye (Goodnight, my angel) – Billy Joel

Stelt u zich voor: een zevenjarig meisje, laat ons haar voor de gelegenheid Alexa noemen, ligt in bed.

‘Papa, wat gebeurt als je doodgaat?’ vraagt ze.

Ze heeft haar ouders de afgelopen maanden ruzie horen maken en vandaag hebben ze haar verteld dat ze elk in een ander huis gaan wonen. Mama blijft hier, papa gaat ergens anders heen. Het meisje weet niet goed wat ze daarmee moet, voor haar voelt het alsof haar papa haar zal achterlaten.

‘Papa, wat gebeurt er als je doodgaat?’ vraagt ze nog eens.
Voor Alexa’s vader klinkt het als: ’Papa, ga je mij verlaten?’
En hij antwoordt: ‘Ik zal jou nooit verlaten, ik zal nooit weggaan, ik zal jou nooit, nooit nooit achterlaten.’

Het meisje kijkt hem aan met grote ogen.
‘Maar papa, wat gebeurt er dan als je doodgaat?’

En haar vader vertelt haar wat hij gelooft, namelijk dat je als je doodgaat, je je nestelt in het hart van andere mensen, en je door dat te doen nooit echt weggaat. Je blijft voor altijd in de levens van de mensen die je kende. Het meisje veegt met de mouw van haar pyjama in haar oog en slaat haar twee armen om haar vader heen. Alexa’s vader begraaft zijn hoofd in haar kussen en blijft liggen tot de ademhaling van zijn dochter zwaarder wordt. Hij kust haar voorhoofd en sluipt de trap af.

Beneden kijkt hij zijn vrouw aan. Zijn vrouw die weldra niet meer zijn vrouw zal zijn. Hij zegt: ‘we zijn onze kleine meid iets verschuldigd’.

Ze gaan samen aan de tafel zitten, het is een zeldzaam vredig moment in huis. Hij denkt aan Alexa’s grote ogen terwijl ze vraagt wat er gebeurt als we doodgaan. Hij zet de woorden die hij daarnet nog niet vond op muziek die hij ooit geschreven heeft.

Alexa’s moeder tekent er twee engelen bij die samen in een wolk hangen. De ene engel houdt liefdevol de maan in haar handen, de andere de bliksem, want ook die mag er zijn. De tekening voelt aan – net als het liedje dat Alexa’s vader wijselijk Lullaby heeft genoemd – als een warm, geruststellend deken.

Het slaapliedje eindigt als volgt:
Welterusten, mijn engeltje
Het is tijd nu om te gaan dromen
Om te dromen over hoe fantastisch je leven zal zijn
Misschien huilt op een dag ook jouw kind, en als je dit lied dan zingt
Dan zal er in jouw hart altijd een plaatsje zijn voor mij
Op een dag zijn we allemaal tot stof vergaan
Maar slaapliedjes blijven bestaan en bestaan


– door Elena Peeters op KlankKleur 32

Categorieën
afscheid familie kinderen

Begraafplaats der verloren dingen


Foto door Thomas Verbruggen

Op de begraafplaats der verloren dingen
vond ik onlangs mijn autosleutels, een krant, en jou
verscholen achter de vorige dag en mijn eerste kus
in je handen een gebroken kam

waardoor ik het niet meer droog hield
alsof droogte goed is hoorde ik je zeggen
maar ik wilde zo graag een woestijn zijn
dat mijn vensterbank vol stond met cactussen

naast je zag ik ijsschotsen groeien
je zuchtte: die zijn we ook al kwijt
en achter je verschenen vlinders
en planten zo mooi dat ik vergat
waar we waren

jij keek mij aan en daarin zag ik haar
en die dag waarin we haar verloren

– Kinha de Alemida Guimarães

Categorieën
kinderen natuur

Verdrietig kind, verdrietig gedicht

Foto door eberhard grossgasteiger

Ik ben de herfst. 
Ik ben de regen. 
Ik ben de storm.

Zoek mij maar op, 
ik sta in alle gedichten.

Houd mij maar vast, 
ik heb het koud en ik ben moe, 
en nog zoveel bladeren aan de bomen, 
nog zoveel bladeren overal.

– Toon Tellegen 
uit: De zin van een liguster, Querido Amsterdam, 1980

Categorieën
afscheid hoop kinderen leven liefde

Wist niet

Foto door Liana Mikah

Wist niet
hoe dicht samen
bij alleen ligt

hoe dicht geboren
bij gestorven zijn

hoe dicht mateloze liefde
bij totaal verlies

hoe veel alles
bij niets

hoe veel jij
in mij

(gezien op Boekenbeurs 2018)

Hoe toepasselijk op een dag waarop ik zowel afscheid moest nemen als nieuw leven kon verwelkomen.

Categorieën
afscheid familie kinderen

Dat ge mij nooit…

– Voor Margot –

Dat ge mij nooit als juffrouw
hebt gezien
terwijl ik in uw huis
altijd ‘schooltje’ kwam spelen
dat ik nu in m’n eentje
bij uw steen op bezoek moet
in plaats van steevast
elke zaterdag met velen
Da ge mijn man nie hebt leren kennen
om dan stiekem achter zijn rug
uw duim op te steken
dat ’t laatste wa ge hoorde
mijn tranen was
die ’s nachts om uw terugkomst bleven
smeken
Da ge mij nu niet
gaat zien afstuderen
en niet zult lachen
met mijn gekke proffen
dat ik na al ’t bloed
zweet en tranen niet
met een stuk taart
in uw zetel zal neerploffen
Da ge daar boven met uw benen zit te zwengelen
en rode wijn drinkt zonder op mij te wachten
da ge met oma rondedansjes doet
zonder een kus op mijn bol
om de pijn te verzachten
Da ge later niet met uw beide grote handen
over mijn bolle babybuik zult kunnen wrijven
en da ge u niet aan de afspraak hebt gehouden
om gewoon simpelweg altijd bij mij te blijven
Da ik niet goed weet hoe het verder moet nu
en of ik boos mag zijn als ge zo vroeg weg gaat
en dat ik niet weet of gij het wel nog hoort dat ik
voor ik ga slapen nog altijd een beetje tegen u praat
– Kamie Delbeke
Categorieën
familie hoop kinderen leven liefde

Kijk naar de daken

Kijk naar de daken, kind, bescherming
voor jou, voor mij, voor ons, voor velen,
nu nog door vaklui geplaatst, binnenkort
misschien 3D-geprint.


Wie in een huis woont, kind, vergeet
dat daken zelf geen daken hebben,
klimop danst op huis
naar het dak toe, dak ontvangt klimop.

Vormen en mensen in huizen
onverstaanbaar op weg, gelukkig
door het dak in roekeloosheid gestuit.
Ik hoop af en toe voor jou een dak te zijn

in deze stad, dit land, ik zal beschutten,
winnaars verliezers, maar ik maak
plaats wanneer je de sterren bekijkt.


– Jeroen Theunissen
Winnend gedicht Herman de Coninckprijs 2016

Categorieën
kinderen leven quote

B

If I should have a daughter, instead of “Mom,” she’s going to call me “Point B,” because that way she knows that no matter what happens, at least she can always find her way to me. 

And I’m going to paint solar systems on the backs of her hands so she has to learn the entire universe before she can say, “Oh, I know that like the back of my hand.”

And she’s going to learn that this life will hit you hard in the face,wait for you to get back up just so it can kick you in the stomach. But getting the wind knocked out of you is the only way to remind your lungs how much they like the taste of air. There is hurt, here, that cannot be fixed by Band-Aids or poetry. 

So the first time she realizes that Wonder Woman isn’t coming, I’ll make sure she knows she doesn’t have to wear the cape all by herself, because no matter how wide you stretch your fingers, your hands will always be too small to catch all the pain you want to heal. Believe me, I’ve tried. 

“And, baby,” I’ll tell her, don’t keep your nose up in the air like that. I know that trick; I’ve done it a million times. You’re just smelling for smoke so you can follow the trail back to a burning house, so you can find the boy who lost everything in the fire to see if you can save him. Or else find the boy who lit the fire in the first place, to see if you can change him. 

But I know she will anyway, so instead I’ll always keep an extra supply of chocolate and rain boots nearby, because there is no heartbreak that chocolate can’t fix. Okay, there’s a few that chocolate can’t fix. But that’s what the rain boots are for, because rain will wash away everything, if you let it. 

I want her to look at the world through the underside of a glass-bottom boat, to look through a microscope at the galaxies that exist on the pinpoint of a human mind, because that’s the way my mom taught me. That there’ll be days like this. There’ll be days like this, my momma said. 

When you open your hands to catch and wind up with only blisters and bruises; when you step out of the phone booth and try to fly and the very people you want to save are the ones standing on your cape; when your boots will fill with rain, and you’ll be up to your knees in disappointment. 

And those are the very days you have all the more reason to say thank you. Because there’s nothing more beautiful than the way the ocean refuses to stop kissing the shoreline, no matter how many times it’s sent away.

You will put the wind in win some, lose some. You will put the star in starting over, and over. And no matter how many land mines erupt in a minute, be sure your mind lands on the beauty of this funny place called life. 

And yes, on a scale from one to over-trusting, I am pretty damn naive. But I want her to know that this world is made out of sugar. It can crumble so easily, but don’t be afraid to stick your tongue out and taste it. 

“Baby,” I’ll tell her, “remember, your momma is a worrier, and your poppa is a warrior, and you are the girl with small hands and big eyes who never stops asking for more.” 

Remember that good things come in threes and so do bad things. Always apologize when you’ve done something wrong, but don’t you ever apologize for the way your eyes refuse to stop shining. Your voice is small, but don’t ever stop singing. 

And when they finally hand you heartache, when they slip war and hatred under your door and offer you handouts on street-corners of cynicism and defeat, you tell them that they really ought to meet your mother. 

Sarah Kay (TED talk)

(voor moederdag, met dank aan bijnagelukt.benbridts.be) 
Categorieën
kinderen leven

Aan een klein meisje

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.
En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and’re muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.
En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.
Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen…
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.
– Annie M.G. Schmidt
Categorieën
familie kinderen

Zes jaar…

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was:
wat ouders deden, en wat alles dus ging doen:
een tafel bij een stoel, nu bij toen.
Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.
Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was was ze tien.
Eén helft van haar gezicht lief,
de andere liever. Bang om te kiezen
tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.
Vier ouders, twee echt, twee stief.
Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.
Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.
Wat ouders niet en kinderen wel doen.

– Herman De Coninck

Categorieën
kinderen leven

Gisteren

Ik ben bij mijn oma geweest.
Gisteren.
Ze heeft van oorlog en liefde verteld.
Haar stem ritselde
als blaadjes in de wind.
Ik was gisteren bij haar op bezoek.
Iedereen is een mooi boek.

– Sjoerd Kuyper
Categorieën
kinderen

Meneer Voet

Meneer Voet gaat nooit op reis, want dan zijn er mensen
die zeggen doe alsof u thuis bent, en dat kan hij niet.
Meneer Voet is nooit thuis. Dat is veel te veel werk.
Zelfs in zijn naam kan hij niet wonen. Meneer Voet zegt
dat hij Hoofd heet. Dat is wel lastig, vooral bij loketten.
Zijn armen noemt hij enkels en zijn handen zijn oren
zijn ogen zijn benen en zijn neus zijn mond.
Als hij bang is, slaat hij zijn oren voor zijn benen,
wat nog een heel gedoe is als je nergens thuis kan zijn.
Help hem, help meneer Voet. Ik ben zijn hoofd.

– Joost Zwagerman
Categorieën
kinderen liefde

Rozenmond slaap zacht

Zoetelief bloem in een brief,
schattebout vuur in het hout,
suikerhart licht in het zwart,
licht van troost wind uit oost,
rozenmond slaap zacht.
Lieveling, ik houd de wacht
als de boeman en kornuiten
rammelen aan onze ruiten.
Als de helleruiters komen
door de schoorsteen in je dromen,
lieveling, ik houd de wacht.
Rozenmond slaap zacht,
licht van troost wind uit oost,
suikerhart licht in het zwart,
schattebout vuur in het hout,
hartendief bloem in een brief.

-Sjoerd Kuyper
Categorieën
kinderen

Binnen

Ze was twaalf en erg gehaast
om oud te zijn als nu, en nu
het zover is, herinnert ze
zich niet wat haar zo naar
de toekomst liet verlangen.

Ze weet alleen nog dat ze in
een opstel over later schreef:
ik word mijn eigen baas en
na een jaar ben ik zo binnen
als een huis. Het valt tegen
wat ze ziet nu ze naar binnen
kijkt vanaf de bank op het
De Coninckplein, en naast de
glasbak wacht tot er een fles
blijft staan waar nog geluk
in zit. Maar voorts is ze haar
eigen baas, als ze de mensen
met haar eigen hand naar
kleingeld vraagt en daarna
op pantoffels die van haar zijn
ergens weer een straat inslaat
en niemand nakijkt, zodat
ook niemand zich hoeft af
te vragen of ze een thuis heeft
waar haar schoenen staan.

– Bart Moeyaert
naar aanleiding van de Nationale Dag van het Verzet tegen Armoede

Categorieën
kinderen
Mijn buurman loopt in de tuinHij duwt een kruiwagen voort.Er zitten twee kleinkinderen in.Mijn buurman geniet.’Had ik het geweten,’ zegt hij,’ik was eerst met de kleinkinderen begonnen.’
– Phara de Aguirre