Graaf een kuil
en plant je boom
voorzichtig
naast de mijne.
Kunnen ze elkaar
uit de wind houden
als het stormt
of in de zondagzon
samen zwijgen.
En als ze ’s avonds
door de wimpers
van hun twijgen
naar elkaar kijken
beginnen ze al
op een bos te lijken.
– Jaap Robben
Op het veld liggen een jongen en een meisje die aan vroeger doen denken
ik vermoed dat wij het zijn, acht jaar geleden, maar ze lijken zo sterk op onbekenden
dat ik niet naar hen toe loop om te zeggen dat ze het fout onthouden hebben
die dag trokken geen vogels over, geen sneeuw of ijs op het veld, oktober nog
het riet rond de vijver verderop stond halfhoog en dor, op de achtergrond
in intervallen het geluid van een trage auto op de steenweg, verder niets
ik zeg hen niet dat zij hier tussen de laatste muggen en de eerste kussen
namen voor de kinderen zal bedenken, niet dat de werf ondertussen
een siliconenfabriek werd, of dat hij haar hand alvast moet loslaten opdat het went
voor later, wanneer ze elkaar enkel nog per ongeluk en met ongemak
zullen aanraken, ik zeg niets, want precies zo, zoals ze daar liggen, was het ook:
de overgave, het blinde licht in de middag en later daarover de gedichten
– Charlotte Van den Broeck (1991)
uit: Nachtroer (2017)
vanuit
jouw
stilte
waaien
woorden
aan
zachter nog
dan
fluisteringen
zij doen mij
liefdesliedjes
zingen
ik kan ze
woord
voor
woord
verstaan
– Toon Hermans
Ik kan niet zonder
je terwijl ik heel
vaak zonder je moet,
maar het krijgt me
er niet onder, je
komt altijd terug,
het komt wel goed.
– Lars van de Werf
Uit: Versjes van Lars
[…] Dit is een vrouw die zich brutaal je hoofd in mept, gewoon omdat ze dat kan en durft, omdat ze echt geïnteresseerd is. Ik vertel – tot mijn eigen verbazing – meer over mijzelf dan ik in tijden heb gedaan, eerlijker dan ik gewend ben.
Als ik terugvraag vlucht ze weg waar ze de kans krijgt, daar lijkt ze in getraind te zijn. Maar ik laat mij niet zomaar vermurwen. En dan hebben we het over onze jeugd, en vertelt ze dat verhaal over het eerste leerjaar: dat ze moesten breien van de juf, een kat, in het roze, met blauwe ogen en snorharen, en dat ze een beetje bang was van katten, roze lelijk vond en geen enkel talent bleek te hebben voor breien. […]
– Griet Op de Beeck
Her day starts with a coffee and ends with a wine
Takes forever gettin’ ready so she’s never on time for anything
When she gets that “come get me” look in her eyes
Well, it kinda scares me the way that she drives me wild
When she drives me wild
Beautiful, crazy, she can’t help but amaze me
The way that she dances, ain’t afraid to take chances
And wears her heart on her sleeve
Yeah, she’s crazy but her crazy’s beautiful to me
She makes plans for the weekend, can’t wait to go out
‘Til she changes her mind, says, “let’s stay on the couch and watch TV”
And she falls asleep
Beautiful, crazy, she can’t help but amaze me
The way that she dances, ain’t afraid to take chances
And wears her heart on her sleeve
Yeah, she’s crazy but her crazy’s beautiful to me
She’s unpredictable, unforgettable
It’s unusual, unbelievable
How I’m such a fool, yeah, I’m such a fool for her
Beautiful, crazy, she can’t help but amaze me
The way that she dances, ain’t afraid to take chances
And wears her heart on her sleeve
Yeah, she’s crazy, she’s crazy, she’s crazy
But her crazy’s beautiful to me
Her crazy’s beautiful to me
Dat wij niet kunnen slapen naast elkaar;
onze harten galmen om en om de noodklok.
Dat je kleine duimen hebt. Een lief gezicht.
Dat we mooi én slecht weer spelen, niet goed
weten wat we moeten als we roest en butsen
voelen bij elkaar – kwetsuren, zou jij zeggen,
en: een gedicht is ook maar een gedicht.
Het zou een vorm van vangen zijn als jij
je vangen liet, verlangen zijn als alles nog
gebeuren kon, we zijn weer eens te gretig
en te laat. Het zou ook zingen kunnen zijn,
dan waren we misschien iets minder bang.
Precies. Vandaag wil ik een zanger zijn.
Niet bang. Alleen jouw zanger zijn.
– onbekend
Cingulomania – (sing-gyoo-loh-may-nee-uh)
A strong desire to hold a person in your arms.
Ik wil je in woorden wikkelen
je vangen in metaforen
me verstoppen in gaatjes
die je blikken in me boren
ik wil het licht dat jou draagt
langzaam in mijn ogen druppelen
langsheen de vezels van je
trui naar je lippen huppelen
urenlang harp spelen op je wimpers
en languit gaan liggen in je zij
ik wil de zee horen in je oorschelp
en eindelijk kunnen zeggen: je ruist in mij
– Bo Vanluchene
Aan het einde van de dag,
als iemand aan komt hollen met de liefde,
als je moe bent en onhandig en toevallig net verward in een warnet
van angsten –
wat moet je doen,
wat moet je met de liefde doen, donzig, schrikachtig,
die iemand je nog brengt?
– Toon Tellegen
Uit: Alleen liefde, 2002.
heel lang geleden heb ik jou
bedacht
zo had ik altijd iets
waar ik naartoe kon leven
en toen jij zei
hier ben ik
was ik niet verbaasd
je was precies zoals ik had verwacht
maar nu pas weet ik
dat ik je niet verzonnen heb
– Johanna Kruit
Uit: Landgrens, 1982