Het ergste zijn herinneringen
aan geluk. Het zoeken naar één foto
haalt je huis overhoop
zoals het zoeken naar jezelf
jezelf, zoals een glimlach
je gezicht.
Je sliep, arm om me heen,
zoals bergen een aai van de zee
in een baai leggen.
Die foto.
Zee haalt zee overhoop.
– Herman De Coninck
Één reactie op “Het ergste zijn herinneringen…”
Niet alles komt zomaar goed hé,
sommige dingen slijten niet uit,
ze slijten ín
en ook dat is okee…
dankjewel voor het prachtige gedicht, Jasmien