Auteur: Jasmien O

Categorieën
leven

Toneel

Ik heb zo te doen met acteurs.
Ze moeten zoveel acteren
en altijd in andermans kleren,
ik heb echt te doen met acteurs.

Waarom wordt men ooit acteur?
Het komt hier op neer, strikt genomen,
dat men door een deur op moet komen
en af moet gaan, ook door een deur.
En al wat men doet daartussen
zal altijd weer afgekraakt worden
door wezens van hogere orde,
dat zijn de toneelcriticussen.

Die zelf niet op kunnen komen
en zelf niet af hoeven gaan
en daartussen niets hebben gedaan
dan kwalijk genomen.

Ik heb zo te doen met acteurs.
Ze zitten hem zo te knijpen.
Ik kan het maar niet begrijpen:
waarom zijn er nog acteurs?

– Annie M.G. Schmidt

 

Categorieën
leven

Blanco

Er kwam een kaart.
Er kwam een heel verhaal.
Het heette brokken maken,
maar eeuwig vrienden was
ook mooi geweest.
Ik schreef terug
Nooit eerder met
zo weinig woorden,
om niet te zeggen geen.
Ik schreef een o.
Een bel van zeep.
Het cijfer niets.
Dat was niet lief,
maar wel een schone titel
voor een brief.

– Bart Moeyaert

Categorieën
afscheid liefde liefdesverdriet

Laat mij gaan

Zie ik u nog weer?
Was dit de laatste keer?
Wij zeggen ‘het is voorbij’ maar hier liggen we weer.

Ik kom niet los van u
Ik wil niet met en zonder u
Verdwalend tussen lust en liefde
lig ik hier bij u

Ik heb verloren van verlangen
Ik word herboren in de lust
Hier in dit hof van lakens uitgeblust

Laat mij nu maar gaan
Ik ben niet op wie jij wacht
Ik moet verder gaan na deze nacht

Is het zoeken en verlangen
naar wat wij niet konden vinden bij elkaar

Er is een verschil tussen wat je kan en wil
Jij leerde mij om vrij te zijn en al doet het afscheid pijn
Het is een cadeau
Ook al voelt het nu niet zo
De grote liefde laat zich niet misleiden
Dat wisten wij beiden

Is het zoeken en verlangen naar je weet wel wat maar nog niet waar
we vonden het niet en liggen bij elkaar


 – Pieter Embrechts
naar aanleiding van de lancering van zijn dubbelcd vandaag

Categorieën
leven natuur

Begrijp ik wat

Als ik de grens aanraak van mijn vermogen
worden mijn zolen even grondig plat
kriebelt er iets boven mijn ellebogen
en begrijp ik: nu begrijp ik wat.
 
Dan krijg ik wel eens tranen in mijn ogen
niet van het begrepene maar doordat
ik merk hoe kinderachtig opgetogen
ik weer ben met wat ik nooit bezat
 
Lieve natuur door de natuur bedrogen
omhels ik de natuur en blijf ik pogen
in haar te baden die ik al aanbad
 
toen ik bijvoorbeeld zag hoe vogels vlogen
doordat ze met hun armpjes bewogen
en dat ik dergelijke armpjes had
 
– Leo Vroman
Categorieën
familie hoop kinderen leven liefde

Kijk naar de daken

Kijk naar de daken, kind, bescherming
voor jou, voor mij, voor ons, voor velen,
nu nog door vaklui geplaatst, binnenkort
misschien 3D-geprint.

Wie in een huis woont, kind, vergeet
dat daken zelf geen daken hebben,
klimop danst op huis
naar het dak toe, dak ontvangt klimop.

Vormen en mensen in huizen
onverstaanbaar op weg, gelukkig
door het dak in roekeloosheid gestuit.
Ik hoop af en toe voor jou een dak te zijn

in deze stad, dit land, ik zal beschutten,
winnaars verliezers, maar ik maak
plaats wanneer je de sterren bekijkt.

– Jeroen Theunissen
Winnend gedicht Herman de Coninckprijs 2016

Categorieën
leven liefde

weerbarstig

bedenk me als een stukje papier
dat je onbedacht in je jaszak propt
nadat je er wat op schreef. ik laat open

wat, al hoop ik: laat het een zin zijn. één
voor in een vers van later en waaraan je
blijft denken, nog lang nadat je me wegstopte.

je kent de zin naderhand vanbuiten. hij doemt op
als een mantra in je hoofd. toch, nooit vind je er
de juiste context voor: een goed gedicht
dat de zin plaatst, omkadert, bovenal temt.

hoe je me dan na verloop van tijd bovenhaalt,
streelt en zucht: wat moet ik met je aan?

– Sylvie Marie

Categorieën
afscheid leven

Vlinders

Zoals de zachte nachtgeluiden
stil komen dwalen in je droom
raken gedachten je soms aan.
Dat moeders ook dood kunnen gaan.
Dat vaders ook wel eens kunnen huilen
En dat je nooit weet wat er komt.
Hoe kun je een gedachte laten zwijgen?
Het zijn net vlinders: kun je vlinders slaan?
 
Je wilt gewoon dezelfde blijven
En dat er niemand weg zal gaan.
 
– Johanna Kruit
Uit: Wie weet nog waar we zijn? (1999)
Categorieën
liefde

Een kus in Brussel

Hier staan we te verstijven in een park. 
Een kus voorkomt dat men mijn adem ziet, 
mijn hand blijft steken in een teer gebaar. 
Ik wil je loslaten, maar kan het niet: 
mijn vingers zijn de feiten in je haar. 
Wij zijn in het Ter Kameren van een seconde 
koude geliefden, die met maartse monden 
elkaar een kus geven als een citaat.

– Benno Barnard

Categorieën
leven

Telforts droom

Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.

Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
– K. Schippers
Categorieën
leven

I hope in this year to come, you make mistakes.

Because if you are making mistakes, then you are making new things, trying new things, learning, living, pushing yourself, changing yourself, changing the world. You’re doingt hings you’ve never done, and more importantly, you’re Doing Something.

So that’s my wish for you, and all of us, and my wish for myself. Make new mistakes. Make glorious, amazing mistakes. Make mistakes nobody’s ever made before. Don’t freeze, don’t stop, don’t worry that it isn’t good enough, or it isn’t perfect, whatever it is: art, or love, or work or family or life.

Whatever it is you’re scared of doing, do it.
Make your mistakes, next year and forever.

Categorieën
liefde liefdesverdriet
Hè ik wou jij was de lucht
dat ik je ademen kon
en je zien in het hoge licht
en door je gaan kon.
 
Waar zijn je armen en je handen
en die witte overschone landen
van je schouders en schijnende borst –
ik heb zo’n honger en dorst.
– Herman Gorter
uit: ik vind je zo lief en zo licht
Categorieën
leven

Hij zei…

Hij zei: “Gaan wil ik
al een eeuwigheid
en nu het kan
krijg ik mijn ene voet
niet voor de andere.”
De man deed het hem voor.
“Zo moeilijk is het maar.”
“Toch ben ik als de dood.
Wat als de hond
niet bij het hek zit?
Een hart is niet van elastiek
dat eeuwig rekt.”

– Bart Moeyaert
Categorieën
leven

Of zoiets prettig…

Of zoiets prettig langzaams
als het lezen van een boek
 
het rondreizen te voet
het zenden of ontvangen van een brief
 
per post, met van een stevig
handbeschreven papier de envelop
 
en een met spuug beplakte
kleurengedrukte, inktgestempelde
 
zegel er op; wat langzaam is
kan meer persoonlijk zijn en meer
 
privé: wat stilstaat deelt zichzelf
misschien het meeste mee.
 
– Elly De Waard
Categorieën
leven liefde

XIV

Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven

– Rutger Kopland
Categorieën
leven liefde

Je rug

Tot ik je rug zag – alsof je iets wilde met mij

daarom streelde ik met mijn ogen je rug
ach, hoe lang al kende ik die

ik wilde het niet denken deze gemeenplaats
maar het waren mijn ogen die dachten
alles in ons is geschiedenis alles

er moet zelfs een tijd zijn geweest waarin wij
nog niet eens bestonden, zo lang al

ik wilde je rug strelen zonder mijzelf te zoeken
onder je huid en ook jou zocht ik daar niet
wij zijn daar onvindbaar

liefde is een woord voor iets anders
dan ik zocht, niet de liefde heeft ons gemaakt

wij zijn gemaakt met onverschillig aandachtig
geduldig gereedschap, hetzelfde
dat ons weer afbreekt

we kennen de zwijgende anatomische prenten
die laten zien hoe het is

de witte wervels en ribben en schouderbladen
het witte weerloze skelet
waarmee het begint en ophoudt

daarom streelde ik met mijn ogen je rug

– Rutger Kopland