je moet verder
denk je
je kijkt
en tussen alles door
voel je de wind
als je nu gaat
kom je
ergens
uit
– Frank Eerhart
Categorieën
Auteur: Jasmien O
Categorieën
Ik was mijzelf niet meer…
Ik was mijzelf niet meer
dat ogenblik. Toen ik je zoende
waren woorden al lang overbodig,
en jij bood je mond.
dat ogenblik. Toen ik je zoende
waren woorden al lang overbodig,
en jij bood je mond.
Het was groots
hoe jij je lichaam toen
dun tegen me aan drukte
(woorden blijven ver onder
de maat van deze tederheid).
Ik was een tijd mijn naam vergeten
en schrok toen ik hem later
hoorde uit je mond.
Het was alsof
ik met een schok
mezelf weervond.
Nu ik dit ogenblik oproep in woorden
besef ik pas:
Alleen dit is onzegbaar.
– Stefaanvan den Bremt
Categorieën
Op de punt van een pier
Maar ze wilde zo graag dus ik kuste haar,
de zee kloste reeds op haar enkels kant,
het soort waarvan vitrage wordt gemaakt.
Ze liet zich zakken in het water,
luchtkralen snoerden zich aaneen.
En ook de zon dook onder.
Ik bleef nog heel lang op de pier,
mijn rug jeukte, ik dacht
nu komen vast mijn vleugels door.
– Ellen Deckwitz
Ik bots tegen een vrouw met een hoofd-
doek. Ze zegt mijn hoofd is ingewikkeld.
‘Doe hem af en je bent ontwikkeld’ zegt
een man die zich tussen ons opdringt. Hij
heeft een schaduwbaardje van twee da-
gen en monkelt in zijn vuist _
(…)
Een vrouw tikt mij op de schouder, er zit
een hermelijn verwerkt in haar kraag. ‘Je
bent aan het lekken’ fluistert ze luid ter-
wijl ze het kopje van het beest krabt. Ik
kijk om maar zie geen druppels, geen
enkel spoor. ‘Je gelooft mij niet’ zegt de
vrouw ‘maar je bent echt iets aan het
verliezen’. Ik kijk tussen mijn benen. De
vrouw zet een tupperware bakje neer.
‘Blijf zo maar even staan’ en de hermelijn
zegt haar na _
Iets verderop staat nog iemand wijdbeens
met een tupperware bakje tussen de be-
nen. Hij schreeuwt ‘kijk ons hier wach-
ten op wat we aan het verliezen zijn’ _
(…)
Er komt een vrouw naar mij toe. Ze zegt
‘wij zijn evenwijdig, raken elkaar in het
oneindige, laten we rennen’. En we ren-
nen. Met onze armen zwaaien wij een
maat die bij ons past _
– Maud Vanhauwaert
Maud stelde gisteren haar tweede gedichtenbundel voor, ‘Wij zijn evenwijdig’,
op het Eilandfestival te Antwerpen. Een straffe madam met een groot hart voor taal.
op het Eilandfestival te Antwerpen. Een straffe madam met een groot hart voor taal.
Kijk niet
te vaak
achterom
Wat achter ons
ligt werd
te licht
soms te zwaar
gewogen,
is in en
buiten ons om
voorbij gegaan.
– Hannie Rouweler
“Our prime purpose
in this life is
to help others
and if you can’t
help them, at least
don’t hurt them.”
– Dalai Lama
Behoud de begeerte.
Vergeet waarvoor je in de kou
wou staan en sterven
toen je dacht dat de wereld een lente
was of een tuin of een vrouw.
Verwacht dag en nacht
maar vergeet de vrees die je was.
Betaal geen rente voor je gedrag.
Morgen versnelt.
Gisteren zwelt
liefde doodt, gaat niet dood.
Behoud geen resten.
Stap over haar schreef.
Zij blijft de welriekende dreef
in jouw verwoeste gewesten.
– Hugo Claus
voor Herman de Coninck
In mannen is het koud en vaak december.
In vrouwen is het meestal mei.
Zij willen glimmen, levenslang,
vermommen zich van top tot teen
om niet voortijdig te verschrompelen.
Zij blijven bezig met verblijven.
In mannen is het koud en houdt het op.
Mijn God, hoe dol zijn zij op eindigen.
Want mannen rammelen zich klaar
en zwaargewapend met zichzelf,
besteden zij hun dagen aan verstijven.
In vrouwen heerst een soepeler geslacht
waarin iets bloesemt, iets ontboezemt,
en waar zij tederheid bewaren
of heimwee naar een meer in Zwitserland.
Zij houden van beginnen en behouden.
In mannen is het oorlog, niets dan oorlog
In vrouwen wordt geboren, totterdood.
Zij knipperen een poosje met hun ogen,
zij fonkelen, zij woelen even
en daar ontstaat een dapper nageslacht.
Eén man volstaat en het wordt afgeslacht.
In mannen is het koud en vaak december,
in vrouwen is het altijd mei.
– Luuk Gruwez
weet je
wat nu zo zonde is
dat ik dit op schrijf
zonder jou
– Bert Schierbeek
Categorieën
Nachtelike optocht
Taptoe oe oe taptoe
stapt al maar toe
zwart van de nacht dat dik drukt de stijve straat
breekt licht logge lucht
en muziekgeschetter
Licht van de laaiende lansen
laaiende stap van de lichtende lansen
lansen van laaiende licht
dansende licht van de laaiende lansen
dansend laaien van de lichtende lansen
laaiende lansedans
Lansgekletter
muziekgeschetter
lichtende kadans
laaiende lansen
laaiende kadans van lichtende lansen
lichtend lucht kadans en dans van laaiende lansen
kadans van laaiende lansedans
kadans van dans
Lichtende lampen
laaiende lampen
licht van laaiende lampen
dans van laaiende lampen
kadans van lichtende lampen
kadans van laaiende lampen
dans van de lucht in waaiende lampen
waaiende dans van de lucht in laaiende lampen
laaiende kadans in de waaiende lampedans
kadans van lampedans
licht van lampen
Lansgekletter
muziekgeschetter
geschetter van klare klarinetten
helder gekletter van klare klarinetten
helder gekletter klarinettegeschetter
Stappen op straat
stappen breken de straat
stramme stappen breken de straat
horizontaal
vertikaal
vooral diagonaal
lampen lichten kadans
klare klarinetten dansen in de lansedans
klarinetten lampen en lansedans
transparant
Taptoe
oe oe
taptoe
– Paul van Ostaijen
Ik ben niet bijzonder,
daar ben ik aan gewend.
Ik kan geen truc
die niemand kent.
In de stilte van mijn hoofd
bewaar ik geen geheimen
dat mij de moeite maakt.
Voor mij bestaat zelfs geen recept
omdat mijn vlees naar lucht en water smaakt.
Misschien moet ik maar hopen
dat een mensenhand na duizend jaar
een paar botjes van me vindt en zegt:
‘Ik weet niet wat het is geweest,
maar dit was zo te zien
een heel bijzonder beest.’
– Jaap Robben
Onze slaapkamergordijnen worden opzij gehouden door
kwispels, zoals je een chique vrouw even apart neemt
met een hand om haar heup. (Ik zeg iets in haar oor.)
Zo hangt links een door mij naar links even apart genomen
gordijn, en rechts een door mij naar rechts even apart
genomen gordijn, en tussen die twee accolades in
mag schijn schijnen, op ons, op het bed waaruit we wakker
geworden zijn. Hier heeft slaap zijn vier vierkante meter,
hier deinen onderbewustzijnen, soms steekt uit het ene
een hand uit en uit het andere ook en hebben ze elkaar vast-
gehouden in al die immense Freud. Hier is opgestaan uit. Dag uit
nacht, vandaag uit het voorgaande, wij uit elkaar.
Soms ga ik er overdag naar kijken, ons zonder ons. Licht.
Leeg gedicht. Taal zonder mij. Betekenis.
– Herman de Coninck
Zoals het landschap in mijn ogen –
Zo heb ik je voorgelogen dat
De dingen grijpbaar zijn.
Wat ons betreft –
Dit graaien in bedauwde weiden,
Fruit dat te hard voor tanden is –
We hebben deze vorm gewild.
Kijk naar het landschap waar
Bomen in iconen overgaan
En iedereen een naam geeft
Aan een ander.
Hou dit vol.
Hou vol dat wij elkaar herkennen,
Ook in schemer,
Zoals verhalen lijken op een paard
En kinderen op wolken.
Hou het vol.
Ooit word je bij de pols genomen,
Tekent iemand met je hand,
En zijn wij werkelijk
Een landschap voor elkaar.
– Stefan Hertmans
jij had alles al
voor je geboren werd
en je bent zo gebleven
zolang je hier bent en
als je weggaat zoals wij
hoef je niet te veranderen
jij kwam niet
jij gaat niet
jij bent
– Bert Schierbeek
Uit chaos van lakens en
voorgevoel opgestaan, gordijnen
open, de radio aan, was
plotseling Scarlatti
heel helder te verstaan:
Nu alles is zoals het is geworden,
nu alles is zoals het is
komt het, hoewel, misschien
hoewel, tenslotte nog in orde.
– Judith Herzberg