De dageraad begroeten
met zang en tromgeroffel,
ernsitg en vol vuur, licht vatten.
In het heetst van de dag doorgaan,
gelijk rustig voortschrijdende kamelen
lange schaduwen werkend in verzengd zand.
En als de avond valt de ogenblikken meemaken,
zoals kleine vliegtuigen scherend over watervallen,
die baden in het gouden licht van de ondergaande zon.
– Mark van Tongele
Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:
Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jouw eilanden
die me verwachten.
Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.
Als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.
Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.
Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
– onverzoenlijk lief –
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:
zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.
– Pablo Neruda
Als een dwanggedachte kom ik op visite in je ogen;
vooral aan de slapen zal ik ouder worden. Verder
gaat het dan zoals in een roman; ik schrijf mijn koude
bij je binnen, ik loop trillend op je klippen. Je herfst
ontploft. Ik speel je pijn, een rib, vervaag met je rest.
Ik leg je stem aan banden en vraag me af hoe ik je zal
dragen; als een zondagspak, als vuil onder mijn nagels,
een leven lang zou je me prima staan. Toch blijft
deze jas van vlees en boter bloter dan normaal;
door je broze huid zie ik gesponnen vlees en organen
verhuizen; alsof je lichaam me niet wil herinneren.
Je liefde is vandaag een rusteloos land.
– Maarten Inghels
het is een kwestie van voelen, zeg ik
en ik zeg het nog een keer omdat ik denk dat je me niet hoort
maar je draait alleen je rug naar me toe in de hoop dat ik hem voor je zoek
je denkt dat het makkelijker is
een ander op zijn woord te geloven
in plaats van jezelf
soms vind ik de zijkanten van mensen mooier
er is een deel van ons lichaam, mijn lichaam
dat niet recht aangekeken wil worden en waar we plekken verbergen
die niemand ooit gezien heeft
laten we bang zijn om nooit gevonden te worden, zeg ik
ik kijk in de spiegel zonder te zien
wat er achter de vegen van mijn vingerafdrukken zit
we draaien drie rondjes om hetzelfde voor we op de grond gaan zitten
je wacht tot ik je gevonden heb
maar we zochten nooit echt naar iets
ik wil eigenlijk alleen maar overblijven
– Jante Wortel
Zou ik koffie hebben gezet, zou jij komen
Zou ik me voorbereiden op je komst
Zou jij op de deurbel drukken
Ik lag in bed, liep niet naar de deur
Je stond er niet
Ik denk veel
Lange dagen zijn te kort
De klok telt op zijn plaats
Hij loopt niet, gaat niet achteruit
Mijn dagen groeien vast aan mijn vragen
die ik aan je wilde geven,
zodat ze ergens aangekomen
ik ervan kon genezen
– Hava Güveli
Ik wil graag met je oud zijn
wel zestig jaar getrouwd zijn
kopjes koffie in de stad overdag
en dat je nog steeds lacht als ik lach
– Lars van der Werf
Want… Het zou ze vandaag gelukt zijn.
Ik liet per ongeluk je naam vallen.
Schrok, terwijl
ik hoorde hoe
elke letter een ander geluid maakte.
Ik raapte alles op
en haalde mijn tong open
aan de scherven
toen ik je terug in mijn mond legde.
– Ellen Lanckman
Hoewel ik nergens op je hopen mocht,
liep ik op zatte voeten langs de grachten
om voor een deur een uur op jou te wachten
alsof ik had gevonden wat ik zocht.
Passanten zagen mij daar pikzwart staan,
terwijl ik dacht hoe jij me zou herkennen.
Ook ik zou even aan je moeten wennen,
maar dan begon het hoofdstuk van bestaan.
Ik zou je onder lissen laten gluren
en wat ik had bedacht, had jij gezegd.
We zouden naar de bange vissen turen.
Een zachte hand kwam op een hand terecht.
Zo stelde ik me voor dat jij zou duren.
Toen ik je vond, was jij verrassend echt.
– Ilja Leonard Pfeiffer
Zie ik u nog weer?
Was dit de laatste keer?
Wij zeggen ‘het is voorbij’ maar hier liggen we weer.
Ik kom niet los van u
Ik wil niet met en zonder u
Verdwalend tussen lust en liefde
lig ik hier bij u
Ik heb verloren van verlangen
Ik word herboren in de lust
Hier in dit hof van lakens uitgeblust
Laat mij nu maar gaan
Ik ben niet op wie jij wacht
Ik moet verder gaan na deze nacht
Is het zoeken en verlangen
naar wat wij niet konden vinden bij elkaar
Er is een verschil tussen wat je kan en wil
Jij leerde mij om vrij te zijn en al doet het afscheid pijn
Het is een cadeau
Ook al voelt het nu niet zo
De grote liefde laat zich niet misleiden
Dat wisten wij beiden
Is het zoeken en verlangen naar je weet wel wat maar nog niet waar
we vonden het niet en liggen bij elkaar
– Pieter Embrechts
naar aanleiding van de lancering van zijn dubbelcd vandaag
Kijk naar de daken, kind, bescherming
voor jou, voor mij, voor ons, voor velen,
nu nog door vaklui geplaatst, binnenkort
misschien 3D-geprint.
Wie in een huis woont, kind, vergeet
dat daken zelf geen daken hebben,
klimop danst op huis
naar het dak toe, dak ontvangt klimop.
Vormen en mensen in huizen
onverstaanbaar op weg, gelukkig
door het dak in roekeloosheid gestuit.
Ik hoop af en toe voor jou een dak te zijn
in deze stad, dit land, ik zal beschutten,
winnaars verliezers, maar ik maak
plaats wanneer je de sterren bekijkt.
– Jeroen Theunissen
Winnend gedicht Herman de Coninckprijs 2016
bedenk me als een stukje papier
dat je onbedacht in je jaszak propt
nadat je er wat op schreef. ik laat open
wat, al hoop ik: laat het een zin zijn. één
voor in een vers van later en waaraan je
blijft denken, nog lang nadat je me wegstopte.
je kent de zin naderhand vanbuiten. hij doemt op
als een mantra in je hoofd. toch, nooit vind je er
de juiste context voor: een goed gedicht
dat de zin plaatst, omkadert, bovenal temt.
hoe je me dan na verloop van tijd bovenhaalt,
streelt en zucht: wat moet ik met je aan?
– Sylvie Marie
Hier staan we te verstijven in een park.
Een kus voorkomt dat men mijn adem ziet,
mijn hand blijft steken in een teer gebaar.
Ik wil je loslaten, maar kan het niet:
mijn vingers zijn de feiten in je haar.
Wij zijn in het Ter Kameren van een seconde
koude geliefden, die met maartse monden
elkaar een kus geven als een citaat.
– Benno Barnard
