On ne voit bien qu’ avec le coeur,
l’ essentiel est invisible pour les yeux.
l’ essentiel est invisible pour les yeux.
– Antoine De St-Exupéry
Categorieën
Categorieën
Verliefd verlangen…
Verliefd verlangen
Vlindert dag en nacht
Onrustig in mij rond
En komt daar
Zonder meer
Niet tot bedaren
Dat heb ik wel ervaren.
– Nannie Kuiper
Vlindert dag en nacht
Onrustig in mij rond
En komt daar
Zonder meer
Niet tot bedaren
Dat heb ik wel ervaren.
– Nannie Kuiper
Giechelen is iets wat je nooit helemaal doet,
altijd bijna, tenminste als je een meisje bent
van wie niemand weet of ze achter haar hand
de woorden ‘hihi’ opeet, of zomaar een koekje.
Giechelen doe je als je 17 bent
en bijna moet lachen om wat
bijna gezegd is.
Schateren daareentegen zijn drie
lettergrepen als dokwerkers
die elkaar daverend op de schouders slaan,
schateren is het proletariaat van de lach,
ik droom van een revolutie
die alles zal wegschateren,
dan zal er niet meer gelachen worden!
Schrijf ik op mijn 30. En glimlachen
is helaas wat je daar vermoedelijk
op je 50ste om doet.
– Herman de Coninck
Categorieën
Liefde is een vis
Die zwemmen wil
Desnoods om te verdrinken.
Liefde is schitterend droevig:
Twee worden slechts
Het hele leven kan ertussen.
Die zwemmen wil
Desnoods om te verdrinken.
Liefde is schitterend droevig:
Twee worden slechts
Het hele leven kan ertussen.
-Ed Franck
Categorieën
Het is mooi een huis te zijn
Voor het enige hart
Dat je niet wil achterlaten.
Voor het enige hart
Dat je niet wil achterlaten.
Het is mooi een ladder te zijn
Voor kinderen
Die op een sombere dag
Naar de zon willen klimmen.
Het is mooi een deur te zijn
Zachtjes knarsend maar toch opengaand
Voor al wie wil binnengaan.
En een raam
Waarin het licht niet dooft
Voor al wie denkt:
Het is al laat.
-Vjatsjelav Koeprijanov
Verleid me, verstik me,
pak m’n vrijheid af.
Bemin me, beperk me,
ga je gang, ik ben laf.
Je wil samensmelten,
– een onnozel idee –
Maar ik ben romantisch,ik ga d’r in mee…
Kneed me en knecht me,
wees lief en gemeen.
Gun me de plek
van het blok aan je been.
Als jij mijn vrouw bent,
ben ik je man.
Dan vechten we samen,
voor dat wat niet kan.
We doen nóg meer water bij onze wijn,
totdat er alléén nog maar water zal zijn.
Helder maar smaakloos, geen kleur meer, geen gloed,
zo leven we samen, de dood tegemoet.
Weg met de eenzaamheid, leve de sleur,
jaloezie, irritatie, gesprekken, gezeur.
De liefde geeft hoop, de liefde heeft zin,
de liefde is een valstrik, maar ik trap er zo graag in.
Steeds dezelfde fouten,
steeds dezelfde pijn.
Bijna net zo gruwelijk,
als helemaal alleen te zijn.
Misschien is het deze keer anders,
misschien is het deze keer waar.
Is alle wijsheid van de wereld maar een fout,
ik wil het graag geloven, want ik houd zoveel van haar.
Het spel is weer begonnen,
ik zit er midden in.
Verslaafd als een verslaafde,verzetten heeft geen zin.
Ik kan alleen verliezen,
mijn hart en mijn verstand.
De liefde laat pas los,
als ze is opgebrand.
Dan ben je weer jezelf,
alleen en onbemind.
Maar volwassen en verstandig,
totdat het weer begint.
– Hans Teeuwen uit Industry of Love
Ik vraag je
zie me.
maar verbaas je niet
in wat je ziet.
Ik zeg je
hoor me.
en vind een beetje liefde
in dit kleine lied.
Soms willen we onzichtbaar zijn
onzichtbaar voor een dag.
Soms willen we onzichtbaar zijn
gewoon, maar voor één dag.
Ik zeg je
ruik me.
met je neus zo
tegen mij.
Ik vraag je
voel me
en reis de onwetendheid
voorbij.
Soms ben ik onzichtbaar
onzichtbaar voor een dag.
Soms zijn we samen onzichtbaar
speciaal, maar voor één dag.
Ik vraag je
zie je me?
Of ben ik er alleen
in gedachten vandaag?
-Lisa Vanoudenhoven
Liedtekst voor de Nekka-wedstrijd
stemmen op http://www.nekkawedstrijd.be/stemmen
stemmen op http://www.nekkawedstrijd.be/stemmen
Categorieën
Alle tinten wit
In wit zit geen verschil
zegt wie niet beter weet
en blijkbaar van z’n leven
geen ui heeft uitgekleed.
Dan maak je bijgevolg
geen enkel onderscheid
tussen het leed van uien
en een mens dat lijdt.
Trek je er niets van aan,
zegt wie niet beter weet,
en blijkbaar van z’n leven
geen bruid heeft aangekleed.
Dan zie je bijgevolg
in alle tinten wit
niet dat er sneeuw of room
en soms verdriet in zit.
– Bart Moeyaert
So excuse me forgetting, but these things I do
You see I’ve forgotten if they’re green or they’re blue
And, well the thing is, what I really mean
Yours are the sweetest eyes I’ve ever seen
And you can tell everybody.
– Ewan McGregor in Moulin Rouge
Kunnen haar handende wonden dichtstrelen
die jij hebt achtergelaten?
Kunnen haar ogen me
geruststellen en me doen
weten dat het dag is?
Ik heb nog niet zo dichtbij
durven kijken niet zo
dicht durven voelen.
Jouw verdwijnende lichaam
is nog warm en levend
in het nu van mijn gedachten.
Het is de belofte die ze
langs laat wandelen het zijn de
zachtwijze woorden die ze ademt.
– Michael Grünlo
Als je je nukkig ingraaft onder de dekens,
wil je eigenlijk zeggen: kom bij me liggen.
Als je de deur achter je dichtslaat en wegrent,
wil je eigenlijk zeggen: kom me toch achterna.
En als je zegt: ‘Ik hou van je’
bedoel je: ‘hou je van mij?’
Zie je nou wel dat poëzie nodig is,
want als ik ‘ja’ zou zeggen,
zou dat niks betekenen.
– Herman de Coninck
Naar aanleiding van ‘Zuiderzinnen’ vandaag.
Ik kan je nu al zeggen
nog voor eender wat,
dat je mijn hart allang
niet meer verlaten kan.
Tenzij heel even – zoals nu,
Tenzij heel even – zoals nu,
om wadend door m’n bloed
naar m’n hoofd te stijgen.
Dan denk ik aan je.
Zoals nu.
Dan denk ik aan je.
Zoals nu.
– Stijn Vrancken
men liefde
een vlinder in je buik.
Dat is onzin natuurlijk.
Want zeg mij:
hoe komt die vlinder
in je buik?
Nee, liefde,
dat ben je zelf.
Al of niet in je buik. ♥
Uit: Voor elk wat liefs, Geert De Kockere
Later gaan we naast elkaar
wand’len op de Overtoom,
drinken zoete melk met room,
strijken door ons grijze haar.
Zie je ons daar samen lopen?
Naast elkaar – zo diep bedaard.
Jij, een lieve, oude taart.
Ik nog kras – dat is te hopen…
Maar al worden we ook wrakken,
al dat vreselijke snoeven
zal tenminste niet meer hoeven.
Gaar of muf – we zijn gebakken.
En we zeggen: ‘Kijk, de tram.’
Of: ‘Hoor jij die vogel zingen?’
Al die nutteloze dingen,
want het hoeft niet meer ad rem.
En het hoeft niet mee zo rap,
want we moeten nergens heen.
Och, we wonen toch alleen
in zo’n rothuis met een trap
Ik beloof je, dat ik dan
het attent zijn aan zal leren.
En ik zal ook vaak proberen,
of je nog wel lachen kan,
lachen als een oude dame,
die haar zegje heeft gezegd,
die, als ze wordt afgelegd,
zich voor niemand hoeft te schamen.
Wel, wel, wel zo zal dat gaan.
En we sterven, heel bedaard,
op een donderdag in maart.
Tegelijk – daar hecht ik aan.
En als onze aardse last
met de wereld gaat vergroeien,
zal uit jou een bloempje bloeien.
Een viooltje – dat staat vast.
– S. Carmiggelt
Categorieën
Een haiku
EEN VLUCHT SPREEUWEN TREKT
ZUCHTEND OVER. ZO OOK ZEG
IK ‘S AVONDS JOUW NAAM.