Ik wil niet goed zijn, niet leuk,
niet sterk, niet dapper,
niet aardig, niet vrolijk, niet grappig,
niet eerlijk en niet verstandig,
en ook niet de wijste, de beste, de eerste of de laatste-
alleen maar klein beetje, een tikkeltje onvindbaar
(behalve voor jou).
– Toon Tellegen
Wilt u nu afronden?
u overschrijdt uw tijd
ja, alleen nog even dit
heel kort dan
hoe ze die avond bij me kwam
in die andere stad waar ik doelloos leefde
hoe ze er alles voor over had
om bij me te komen die avond
die donkerblauwe avond
zachte regen in het gouden lamplicht
op het macadam van de straat
hoe we samen lagen
en liefde dat grote woord
waar ik geen ander voor vinden kan
in tijdloosheid ons omhelsde
sindsdien in tiktakkende onrust
verliet ik haar vaak
maar
en dat wou ik nog even zeggen
weggaan deed ik nooit meer bij haar
u heeft uw punt gemaakt
– Remco Campert
Uit: Een oud geluid. 2011.
Ik ga nu slapen met mijn verdriet.
Zelf slaapt het al. Het voelt mij niet.
Jaagt het zich op van droom naar droom,
zo bang als ik voor dwalende vragen?
Ik weet het niet. Ik lig en kijk
het zwart in. Ik ben ver van het lijf
dat naast me ademt. Ik gebied
mijn hersens, tevergeefs, te doven.
Zij spinnen een eentonig lied,
verjagen slaap maar niet verdriet,
dat in zijn droom mijn slaap verbiedt.
En als het ontwaakt? Vlucht ik dan? Sla ik?
Omhels ik het? Het lichaam naast me
beweegt. Het kreunt. Ik ken het niet.
– Geert Van Istendael
(Voor D)
er liepen twee vrouwen in een straat
ze vonden elkaars schoenen lelijk
dat is het enige
dat ooit tussen hen is gebeurd
ze kruisten elkaar
keken naar elkaars schoenen
vonden die lelijk
– Maud Vanhauwaert
Uit: Ik ben mogelijk
Vierentwintig uur per dag
denkt iets aan jou in mij
en vandaag dacht het aan
die ene lach van toen ik
iets liefs tegen je zei
– Lars van der Werf
Uit: Versjes van Lars
De muren moeten nog warm zijn van het vuur dat
er brandde. Kleren liggen op een stoel, de geuren
voor later in de draden opgeslagen. Vergeet geen
detail. Zo is het. Zo klinkt het. Zo mild valt het licht.
Dit beitelen in steen terwijl het leeft. Het huis moet
blijven staan om in te slapen als het weg is. Verzin
nu je erin bent hoe het vroeger was. Zet de dingen
op hun plaats om terug te kunnen vinden bij gemis.
– Ruth van Rossum
Uit: Sakasegawa. 2012.
Papa.
Vandaag ben ik geen raam, heb ik geen licht en denk ik ‘Het is te laat’. Te laat voor al die dingen waarvan we ooit droomden samen. Het was al langer vijf voor twaalf, nu is het middernacht. Alle mensen gingen slapen en jij werd nooit meer wakker.
Ik mis alle dingen die jij nu mist door er niet te zijn. Kon ik het allemaal maar delen door gewoon je deur binnen te wandelen, die knarsend toch altijd open ging. En was je maar de ladder, waarop dat piepnieuw nageslacht omhoog kon klimmen.
We houden jou dicht bij ons, omdat we je niet willen achterlaten. Niet kunnen achterlaten. Je bent een deel van ons leven, verweven met ons tot in de kleinste poriën. Het eerste hoofdstuk, alle levenslessen ertussenin en tot op dit eigenste moment.
Het is niet enkel mooi om een huis te voorzien voor jouw hart, maar ook om het een echte thuis te geven. En dat doen we. Soms krampachtig, soms met veel verdriet. Maar altijd met liefde.
Maar vandaag… Vandaag kon de wereld vol zijn van geluk, en toch:
leeg, zonder jou.
Het volledige gedicht dat aan de basis ligt van deze blog is nog eens hier te lezen.
we liepen nog even de tuin in
we wilden dassen zien, glimwormen
we wilden uilen horen, zeggen
waar het op aankwam
maar de wind ging tekeer
in de dennen als een trein
die voorbijreed en wij voelden ons
achtergelaten op een perron
kijk zei je nog hoe de zon opschuift
maar het was schaduw
daarna vouwden we de stoelen dicht
we raapten schoenen uit het gras
en deden lichten aan
– Miriam Van hee
Uit: Achter de bergen, 1996
De migraine sloeg weer toe toen
we de tent opbraken en ik moest ook
braken en mocht vast van mijn vader
op de achterbank van de auto gaan
liggen om tot mijzelf te komen
en opeens was alles weg en zo
ongeveer bij Alkmaar voelde ik
me weer OK en mijn zus vroeg of
ik weer snel wilde zitten gaan,
want iedereen dacht nu dat
ze ‘enigst’ kind was en dat was ze
niet en wilde ze ook niet zijn, totdat ze
jaren later aan mij vroeg of ik geen
migraine had, waardoor ik zou moeten
liggen gaan, zodat ze dan niet dachten
dat we misschien een stelletje waren.
– Mas Papo
Inzending poëziewedstrijd
In de stad veranderen de andere mij
in Marokkaan. Ik zie ze denken.
Maar wat is denken? Dacht afgelopen nacht
dat ik een puzzel aan het leggen was;
het bleek een afbeelding van mezelf in staat
van ontbinding; ik herkende mezelf aan mijn
zwarte gympen.
Op de radio hoorde ik
(een paar jaar geleden) een bioloog zeggen:
de natuur is door de warme
winter van streek, overal in de stad
denken planten dat het lente is.
Het helpt een baby in de armen te leggen
van een dement mens – baby of huisdier,
wetenschappelijk onderzoek heeft het aangetoond,
als ik me niet vergis.
Ik ken bijna niemand
uit de straat waarin ik tien jaar woon.
De bovenbuurvrouw
zonnebaadt in het zolderraam. We drinken een kop thee.
Plotseling zegt ze: de stad weerkaatst in de autoramen
als een rommelige boekenkast.
– Mustafa Stitou
Uit: Het Parool, 7 april 2009.
Zou het
op een trage
zondagmiddag gebeuren
ergens
tussen
lentegroen en
appelbloesem
dat ik je ontmoet
dat alle wilgen
harten dragen
dat alle vogels
uitgelaten
vragen
wie, o wie
is die glimlach
die steeds breder
het wonder
terugziet in het
kabbelende water
– Olga Van Akkeren
Inzending poëziewedstrijd
Kom, geliefde,
bind je haar los,
er bloeien meerkoetjes in de singel.
Vouw je huis tot een bloem,
trek je slippers aan,
de tekenen staan gunstig.
Ik hoorde op het journaal
dat de Paus condooms uitdeelt
en de oorlog in het Midden-Oosten is voorbij.
Gisteren nog
vond ik op de hoek van de Willemstraat
een prachtige traan.
Maak je bovenste knopje los.
Rammel met je sleutels.
Heb geen angst.
We hebben elk
de kou van de winter doorstaan,
gescheiden door straten en muren.
Hoe zou de zomer ons kunnen deren
als we samen zijn?
– Alexis De Roode
Uit: Gratis tijd voor iedereen. 2010.
… mijn vader waarvan ik pas
ontdekt heb dat hij een merel was.
Frank Koenegracht
Twee oude mannen praten wat,
het is vroeg in het jaar,
de eerste warme lentenacht.
Je staat in je tuin in Leiden,
ik sta in mijn tuin in Bergen,
we praten door de telefoon.
Een zwaluw strijkt de hemel glad,
de merel zingt op het dak
van het huis waarin ik woon.
Ik zeg: Hoor je de merel?
Jij zegt: Hoor je de mijne?
We houden onze telefoons omhoog.
Zo staan we in de lentenacht,
de eerste van het jaar,
en onze merels zingen voor elkaar.
– Sjoerd Kuyper
Uit: September. 2009.