Ik weet niet of je bent gekomen
om te blijven. Je hebt je vaste stek
gevonden bij het raam- naar buiten
gevonden bij het raam- naar buiten
kijkend. Alsof je alweer gauw
zult gaan. Ik weet niet.
En mij neemt je ene hand
in zijn kom, terwijl de andere
afdwalend zegt- ga je gang dan, ga,
ik zal je niet tegenhouden. Ik
zal niet je reden zijn.
Mijn kleine stappen
en jouw grote stappen
zijn zwervend plots gevallen in dezelfde pas.
Het is een wonder, een echt
wonder. Wij houden elkaars handen
en onze eigen harten vast.
– Jo Govaerts
2 reacties op “”
echt mooi :')
ik hou van je liefje…echt
men liefste librarian..
weet dat ik ook van je hou,
elke dag verover je weer dat beetje meer van m'n hart..
je bent de prachtigste verzameling van superlatieven die ik ooit versmolten heb gezien in 1 hart..