De afgelopen weken waren echt een clichématige rollercoaster van emoties. Een ouder verliezen en begraven is onmenselijk moeilijk. Toch waren er ook af en toe enkele lichtpuntjes… Een warme knuffel, een troostend mailtje of gewoon een begrijpende blik. Ik ben enorm verschoten van de massale warmte en vriendschap waarmee we plots omringd werden, zelfs vanuit de meest onverwachte hoeken. Daarom wil ik heel graag dankjewel zeggen, aan jullie allemaal. Echt waar. Bedankt om er ‘gewoon’ voor ons te zijn, voor de knuffels en voor alle troostende woorden op momenten dat die juist heel moeilijk te vinden waren. Dankjewel. 
<3
De dingen die voorbij zijn, blijven rustig verderleven,
sereen, omdat ze niet meer zo acuut
en niet meer slechts zo heel heel even
moeten gebeuren van minuut tot minuut.
Zo ging mijn vader, sinds hij stierf
ook in mijn dromen al een paar keer dood, maar trager,
er niet de tijd voor nemend, maar een eeuwigheid,
en leeft hij tóch nog verder, verder en wat vager.
Hij zegt niets meer, hij is een sfeer, mijn vader,
van ouwe woorden, het woord ‘altegader’,
het woord ‘gelaat’ en ‘schoot’ (van ons gezin) en ‘schoon’.
Zo rustig wil ik ook wel sterven, een keer of zes, zeven
in de dromen van mijn zoon.
Tot ik gewoon blijf leven.
– Herman De Coninck