[…] Dit is een vrouw die zich brutaal je hoofd in mept, gewoon omdat ze dat kan en durft, omdat ze echt geïnteresseerd is. Ik vertel – tot mijn eigen verbazing – meer over mijzelf dan ik in tijden heb gedaan, eerlijker dan ik gewend ben.
Als ik terugvraag vlucht ze weg waar ze de kans krijgt, daar lijkt ze in getraind te zijn. Maar ik laat mij niet zomaar vermurwen. En dan hebben we het over onze jeugd, en vertelt ze dat verhaal over het eerste leerjaar: dat ze moesten breien van de juf, een kat, in het roze, met blauwe ogen en snorharen, en dat ze een beetje bang was van katten, roze lelijk vond en geen enkel talent bleek te hebben voor breien. […]
– Griet Op de Beeck