U
Nu!
– Joost van den Vondel
Categorieën
Auteur: Jasmien O
Zoals het landschap in mijn ogen
Zo heb ik je voorgelogen
Dat de dingen grijpbaar zijn.
Wat ons betreft
Dit graan in bedauwde weiden
Fruit dat te hard voor woorden is
We hebben deze vorm gewild.
Kijk naar het landschap waar
Bomen tot blazoenen zijn geworden
En ieder ding een naam geeft
Aan een ander.
Hou dit vol.
Hou dit vol dat wij elkaar herkennen,
Ook in de schemer.
Zoals verhalen lijken op een paard,
En kinderen op wolken.
Hou dit vol.
Ooit wordt je pols genomen.
Tekent iemand met je hand,
En zijn wij werkelijk
Een landschap voor elkaar.
– Stefan Hertmans
Categorieën
Een geschenk
Ze trokken God aan zijn mouw;
‘Dat geschenk van je,
de liefde,
wat was daar de bedoeling van?’
Het regende
en God verzonk in gepeins
(maar eerst rukte hij zich nog los,
hij hield niet van hun manieren)
en al peinzend
waadde hij door leven en door dood,
door waanzin en nalatigheid,
door waarheid en door angst,
zag hoe zij frunnikten aan elkaars jas
en daalde peinzend af
langs de smalle trap van hun rede-
‘Ik heb het geweten,’ mompelde hij.
‘Ik heb het geweten.’
– Toon Tellegen
uit: Kruis en munt
Categorieën
Woord van de dag
bel-esprit’
(Fr.) m. (beaux esprits), iemand die thuis is in en aangenaam weet te spreken over literatuur en kunst
Zo maar een glimlach.
Een glimlach kost niets,
maar brengt veel op.
Een glimlach verrijkt hen
die je een glimlach schenkt,
maar jijzelf wordt er niet armer van.
Een glimlach duurt slechts één ogenblik,
maar de herinnering eraan blijft.
Een glimlach geeft rust aan de vermoeide
en schenkt moed
aan wie het niet meer ziet zitten.
Een glimlach is een tegengif
tegen alle leed.
Indien iemand je een glimlach weigert
die je echt verdient,
wees dan zo vrijgevig
en schenk hem jouw glimlach.
Niemand heeft immers meer nood
aan een glimlach,
dan hij die er geen kan geven.
– Anoniem
Je mag zijn wie je bent
en zoals je bent
met fouten en gebreken,
om te kunnen worden
die je in je aanleg bent,
maar zoals je je nog niet kunt vertonen
en je mag het worden op jouw wijze
en in jouw uur.
– A.A. Terruwe
Categorieën
Ik noem je bloemen etc.
Ik noem je: bloemen
Ik noem je: merel in de vroegte
Ik noem je: mooi
Ik noem je: narcissen in de nacht
Ik noem je: merel in de vroegte
Ik noem je: mooi
Ik noem je: narcissen in de nacht
Waaroverheen de wind strijkt
Naar mij toe
Ik noem je: bloemen in de nacht
– Jan Hanlo
Categorieën
Woord van de dag
zienderogen
bw (goed) waarneembaar: de zieke gaat ~ achteruit
Categorieën
Waarom is het
Waarom is het dat de liefde zo is:
een razende en gevlekte zon,
een blauwe maan komend uit een witte zee,
een omgekeerde wereld, een uiteenvallend woord,
een angst en een sprong in het licht van de nacht?
een razende en gevlekte zon,
een blauwe maan komend uit een witte zee,
een omgekeerde wereld, een uiteenvallend woord,
een angst en een sprong in het licht van de nacht?
Het is waar dat ik zoveel mensen
die vrouwen waren liefste heb genoemd.
Het is waar dat ik mijn ogen steeds dicht wou doen,
niet wou denken, nooit meer denken,
maar wilde proberen de zwaartekracht met een nieuw en scherend soort vliegen
na het diepste en zwartste punt –
belachelijk te maken. Maar waarom, waarom
is het dat liefde zo is; een tekort in de wereld,
een te veel in de lucht, in de stemmen der goden
wanneer zijn zingen en slechts gelukkig zijn?
Liefde is geen geluk. Is een poging
tot vallen, zwemmen, vliegen, onwaarschijnlijk stilstaan .
De mensen leven met de poppetjes van hun angst
en noemen dat liefde. Maar liefde is
anders, is een bestaan dat verandert,
dat door lagen van nacht en van licht
daalt of stijgt naar het langzaamste muziekmaken van de tijd,
ten laatste zonder muziek, ten laatste zonder tijd
en zonder dit menselijk begin:
te zien naar de liefste en de oude woorden te spreken,
die dan misschien alleen kleine ballonnen van licht zijn.
– Hans Andreus
Liefste lieveling, naar de hemeltoren stegen
de wolken als triomfantelijke wasvrouwen op,
en alles brandde in het blauw, alles was ster:
de zee, het schip, de dag werden samen verbannen.
Kom kijken naar de kerselaars in het besterde water
en naar de ronde sluitsteen van het snelle heelal,
kom aanraken het vuur van het kortstondige blauw,
kom kijken vóór zijn bloesems verwelkt zijn.
Hier is niets dan licht, met massa’s, met trossen,
ruimte vrijgemaakt door de gaven van de wind
tot de laatste geheimen van het schuim zijn verklaard.
En in al dat hemelse blauw, erdoor overspoeld,
gaan onze ogen verloren en kunnen ze amper gissen
naar de machten van de lucht en de onderzeese sleutels.
– Pablo Neruda
vertaald door Willy Spillebeen
Categorieën
er zit een helder zijn in kleuren
dat zich zo rond midden mei
door de mazen van mijn net-
vlies weet te glippen.
alles valt dan plots weer op
jou, en ik nog ’t allermeest.
de lichtheid van je lichaam
waarmee het ’s ochtends
-jij nog vast in slaap-
‘liefste’ zegt bijvoorbeeld.
het blauwe in je blik
wanneer je dan
-ik nog vast in slaap-
je oog op mij laat vallen
zodat we moeten hollen
achter ieder voorbij beeld
bijvoorbeeld.
– Marianne Van Remoortel
Categorieën
Woord van de dag
epi’t(h)eton
(Gr.), o. (…ta), adjectief dat in vaste verbinding met een zn., m.n. met een eigennaam gebruikt wordt tot kenschetsing of versiering (epitheton ornans)
Categorieën
‘Zal ik nog een eindje met je meelopen?’
Ja hoor. Je mag meelopen tot het stoplicht,
of tot de eerstvolgende tunnel.
Tot de derde straat rechts,
tot de ingang van het park.
Tot bij het ziekenhuis, tot voorbij
het ziekenhuis, tot aan mijn huisdeur.
Je mag meelopen tot in mijn kamer,
tot het glaasje van het een of ander,
tot ik mijn tanden heb gepoetst
of tot het eerste ochtendlicht
over de stoel met kleren valt.
Tot de bouwvakkers aan het werk gaan,
tot de school weer is begonnen,
de ambtenaren pauze houden
de winkels zijn gesloten
of tot de laatste stoptrein gaat.
Tot na het waken maar voor het ontbijt,
tot na het ontbijt maar voor de lunch,
tot na de lunch maar voor het avondeten
mag je meelopen.
– Hagar Peeters
Verschenen in: Genoeg gedicht over de liefde vandaag, 1999.
Woensdagmiddag: eindje joggen.
Drie uur stipt: pianoles.
Langs de bib (m’n boekbespreking);
voetbaltraining: kwart voor zes.
Douchen kan ik wel vergeten;
bakje yoghurt, lekker snel.
Tekenklas om klokslag zeven;
op m’n fiets, dat haal ik wel.
Ben ik thuis zo iets voor tienen;
mams bakt nog een omelet.
Er is niks op televisie; ik ben moe,
ik ga naar bed.
‘k Denk nog net voor ik in slaap val:
morgen toets geschiedenis…
Aan ‘t ontbijt dan maar eens kijken
wat precies de uno is.
– André Sollie
Herkenbaar 🙂
Categorieën
Verlanglijstje
Geef mij Nescio en Tsjechov, oude boeken.
Geef mij na mijn zoveelste kale reis
iemand die mij twee haren uittrekt
en glimlachend zegt: je wordt grijs.
Geef mij alles en zeg: het is niets.
Geef mij niets en zeg: dat is alles.
Geef mij mezelf, geef mij jou.
Ik heb gezocht naar wist ik maar wat.
Geef mij nu eindelijk
wat ik altijd al had.
– Herman De Coninck
Uit: Met een klank van hobo