Auteur: Jasmien O

Categorieën
liefdesverdriet
Opnieuw haar leven in koffers gepakt en
en deksels niet dichtgekregen. Uit alleen maar
rommel valt rommel niet te weren en

aan wat zich niet laat inpakken
tilt ze het zwaarst: ijle gedachten. Wind
waait ze aan.

Op steeds kleinere schaal wikt ze
wat niet door wil wegen: blijven of
weggaan: hoe ze haar leven een ander

domicilie zou geven, hem onder een vreemde
naam briefjes sturend waar hij de koffie
en de gaskraan vinden kan.

– Koenraad Goudeseune

Categorieën
afscheid leven

Later lijkt zo over…

Later lijkt zo over
te lopen
van jou

soms

lijkt alles
achter de rug

niets moet nog echt
komen

(behalve jij, natuurlijk)

– Werner Storms

Categorieën
familie

Dikke buik

Ik krijg een baby’tje
het zit in mama’s buik
het is een broertje
of een zusje
ik geef de buik een kusje
in de navel roep ik
BOE
Kom je al naar buiten toe

– Hans en Monique Hagen
Categorieën
liefde

Mooier nog

Hoe poëzie delen soms niet meer is
dan huilen om gemis -maar niets minder,
en taal die schuift soms tot helemaal
rondom ons diep in rust onder dons

dat is mooi, maar mooier nog
de slaap stil over je heen vallend,
mijn woorden nog niet uitgelezen

Het mooist nog de droom ergens
diep in je gesluimerd,
de taal me lief nauwgezet
over je heen uitgekruimeld.

– Rudi Joris

Categorieën
liefde

Muziek

Soms kom ik wonen
op de tonen
van je stilste lied

om te zingen
van de dingen
die jij er ziet

– Katleen Duthoo

Categorieën
leven

Kort verdriet

Een traan loopt langs mijn linkerwang
En huppelt over naar mijn rechter,
Glijdt nog een eind zijn traanpad langs,
Valt in mijn mond als een trechter.

Nu ligt hij ziltig op mijn tong,
Ik ga hem eten,
Het leed waardoor de traan ontstond
Dat is vergeten.

– J.M.W. Scheltema

Categorieën
liefde
Dat wat ooit had kunnen zijn,
ook zo geworden is: ik zal het dan maar
opschrijven, want ik geloof het vast niet.

Er moeten woorden zijn zoals zij en haar

en jij die dat alles bent, gewoon aan tafel
hier, terwijl je toekijkt en om mijn schrijfsel
vraagt, maar ook of ik naar die lekkende kraan
wil zien, want die stoort zeg je, vooral als
wij straks willen slapen gaan.

– Koenraad Goudeseune

Categorieën
leven

Waarom schrijf ik

Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.

Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven –
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden,
en met rode oren en rode wangen:
ik ben gelukkig.

Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig.

– Toon Tellegen

Categorieën
afscheid familie

Vaders

Soms worden vaders echt
belangrijk als ze er niet meer
zijn. Hoe langer ze dood zijn,
hoe meer je ze mist.
Ween je verdriet en hou de
tranen als herinneringen bij je.
Ze zullen je levenslang steunen
en bemoedigen.

Categorieën
afscheid liefde to learn by heart

Voor een dag van morgen

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.

– Hans Andreus

Categorieën
liefde

Je mond

Je mond vind ik het mooiste deel
Van je fysiek en als je lacht
Blinken je tanden geheimzinnig diep
Rusteloze aantrekkingskracht!
Ivoren hart in het gewelfde zachte
Van je lippen.
O zeg het, zeg iets liefs, laat er
Een woord, speciaal voor mij bedacht,
Die mond verlaten, dat vergoedt
Het missen van de kus die spreken
Overbodig maakt -waarzonder ik het
Stellen moet.
– Elly De Waard
Categorieën
kinderen leven

Meisje

Jezelf, het besef en meteen ook het lef
dat je dat gewoon kunt hebben en er af
en toe een mening van kunt laten zien
of een borst: hoe vroeg begint dat,

en eindigt dat eigenlijk ooit? Vrouwen
zijn gemaakt van meisjes, steken op hun
veertigste nog altijd hun tong uit van vijftien,
worden almaar even jong,

kunnen niet niet-verleiden. Zoals poëzie:
een poes die voorzichtig over een toets of tien
van een piano is gelopen en omkijkt:
heb je dat gehoord? Heb je me gezien?

O, de meisjesachtigheid van veertigjarige meisjes,
hoe ze soms willen, soms niet,
maar eigenlijk altijd, als je het maar ziet.
waar is de tijd? Hier is de tijd.

– Herman De Coninck

Categorieën
liefde

Just married

Ik schreef je dat je geen illusies….
en ik heb je meteen gezegd, de eerste keer,
ik had het bij me op een briefje
en ik schreef het op de rand van een krant
en op de kalender aan je muur,
en ik zei het in je oor, in de deuropening,
en op straat, aan een kade,
ik riep het naar je over het water
in het licht van een zwiepende straatlantaarn,
en jij riep terug:
‘Ik ook van jou!’
– Toon Tellegen
Categorieën
liefde

Kabbelen aan het plafond

Als de zweetdruppeltjes
oplichten aan je voorhoofd
en de zon ze met haar licht
doet kabbelen aan het plafond
als je met je tong je lippen benat
zoals een zee de avondzon smelt
als je knippert en tranen als beken
langs dalen en duinen trekken naar de zee,
oh! Ik wil met ze mee!
Als je golvend bruine haar brullend krult
en langs je fonkelend aangezicht zal vloeien …
Dan wil ik als een meeuw
langs je wimpers strijken
dagenlang trippelen over je dijken.
Ik wil in je roeren
ik wil in je zwemmen
ik wil in je roeren
ik wil IN je duiken
en in je uiteenvallen
als een blokje bouillon.
Dan langzaam in je bezinken.
Maar veel liever nog dan DAT
zou ik bij de maan
haar bleke licht
werkelijk snoeihard
een kiezel in je gezicht werpen.
Zodat IETS
van wat jou
zo heeft gemaakt
wellicht ook mij bespat.
– Alwin Pieks
Categorieën
leven

Verleden tijd

Soms was alles eenvoudig
als in de Franse vervoegingen:
het verleden passé
simple, de toekomst le futur
simple, en ik nu nog altijd
le plus-que-parfait.

– Herman de Coninck