Eén aantekening in zijn notitieboekje luidde, vanzelfsprekend: ‘Het is beter om te hebben liefgehad en verloren, dan om helemaal nooit te hebben liefgehad.’ Dat had er een paar jaar in gestaan; toen had hij het doorgestreept. Daarna had hij het er weer in gezet, toen weer doorgestreept. Nu had hij beide aantekeningen naast elkaar staan, de een leesbaar en waar, de ander doorgestreept en niet waar.
Quote uit ‘Het enige verhaal’ van Julian Barnes
Deels vluchtig
neergelaten scheef halfopen
glurend tussen repen licht, dan
een trap ergens naar boven, naar
nergens terecht, dan weer
desondanks iets plotsklaps
een takkig gerucht, een spat
die een plons zich herinnert
morsig precies
lekt
het onvoorziene
uit een verdieping
in het bedachte
hoger
– Roland Joris
Zoals vandaag gespot op een muur aan De Muur, Geraardsbergen.
Je trace des chemins qui n’attendent que toi
À toi l’enfant qui vient, je précède tes pas
Je murmure ton nom dans le souffle de ma voix
Je t’offrirai le monde, toi que je ne connais pas
Je t’ouvre grand mon cœur comme on ouvre ses mains
Je t’espère des bonheurs aussi grands que les miens
Demain c’est toi
J’apprends les alphabets de chacun de tes gestes
Je te chante mes rêves d’espaces et de Far West
Je veux pour toi l’amour, le rare et le précieux
Toute la beauté du monde à portée de tes yeux
Les poings chauffés à blanc, je forge pour demain
Tes bonheurs que je souhaite aussi grands que les miens
Demain c’est toi
Je te donne les clés qui ouvrent tous les coffres
Je pulvérise les murs des prisons que l’on t’offre
Je cours à l’infini pour ne pas te laisser
Tout c’que je n’t’ai pas dit c’est parce que tu le sais
C’est parce que tu le sais
À toi l’enfant qui vient comme un petit matin
Je t’espère des bonheurs aussi grands que les miens
Demain c’est toi
Naar aanleiding van onze productie dit weekend.
“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say commonplace things, but burn, burn like fabulous yellow Roman candles exploding like spiders across the stars.”
– Jack Kerouac, uit On The Road
Do you think there is the possibility of you and I? In
this lifetime, is that too much to hope for? There is
something so delicate about this time, so fragile. And if
nothing ever comes of it, at least I have known this
feeling, this wonderful sense of optimism. It is something
I can always keep close to me – to draw from in my
darkest hour like a ray of unspent sunshine. No matter
what happens next, I will always be glad to know there is
someone like you in the world.
– Lang Leav
Op de begraafplaats der verloren dingen
vond ik onlangs mijn autosleutels, een krant, en jou
verscholen achter de vorige dag en mijn eerste kus
in je handen een gebroken kam
waardoor ik het niet meer droog hield
alsof droogte goed is hoorde ik je zeggen
maar ik wilde zo graag een woestijn zijn
dat mijn vensterbank vol stond met cactussen
naast je zag ik ijsschotsen groeien
je zuchtte: die zijn we ook al kwijt
en achter je verschenen vlinders
en planten zo mooi dat ik vergat
waar we waren
jij keek mij aan en daarin zag ik haar
en die dag waarin we haar verloren
– Kinha de Alemida Guimarães
“Nee, ik ben er niet. Ik lees je niet. Ik hoef je ook niet te lezen, want ik weet al wat je te melden hebt, of beter gezegd, ik weet al hoe dit verder zal verlopen. Als ik over twee weken hier weer zit, in dezelfde kamer, uitkijkend op dezelfde parkeerplaats, dan zal ik je lezen. Dat wil zeggen, als het me lukt om je bericht tenminste tot aan de helft te lezen. Meestal dwalen mijn gedachten voor die tijd al af naar prettiger oorden die me even doen vergeten dat ik je ook nog antwoord moet geven. Ik probeer maar gewoon eerlijk te zijn. Vat dit niet persoonlijk op. Of doe het wel, de maan zal de getijden toch wel aansturen en naamloze vliegen zullen toch wel in dat raadselachtige patroon van onzinnige vierkantjes onder de lamp naar iets blijven zoeken. Ik ben ook zo’n vlieg. En jij ook. Waarschijnlijk wil je iets vragen. Waarschijnlijk geef ik dan antwoord. En hoe ik het ook probeer te vermijden, dat antwoord genereert altijd weer nieuwe vragen. En zo vliegen we onze vierkantjes. Klink ik te pompeus? Die neiging heb ik soms een beetje als ik niet weet wie ik tegenover me heb. En straks, als ik je lees, weet ik nog steeds niet wie je bent. Wie je echt bent. Ik ben er niet, nee, maar weet je, jij bent er eigenlijk ook niet. Niemand is er. Ik hoop oprecht dat ik je bij deze heb afgebracht van het plan om hier ooit nog op terug te komen. Het bespaart ons beide zoveel vruchteloze vierkantjes. Wees niet boos, het heeft geen zin, je zou boos zijn op iets wat niet bestaat.
Want ik ben er niet”
– Erik de Jong
Paasvakantie! De gelukkigen onder ons kunnen dan hun skilatten aantrekken en de iets minder gelukkigen proberen hun kinderen ervan te weerhouden het huis af te breken.
Tijd dus om die out-of-office in te stellen! En laat mij nu net een grote voorstander zijn van originele en leuke exemplaren. Ik zet je met onderstaande suggesties al een beetje op weg en deel in aanloop naar de zomervakantie geregeld nog wat exemplaren binnen de nieuwe categorie. Dat het jou ook wat inspiratie moge geven. Maar hé… Maak er vooral je eigen ding van!
1. Sorry! Je dacht vast, wow die reageert snel! Maar nee, het is mijn out-of-office. Ik ben niet beschikbaar tot XX/XX. Na deze datum zal ik reageren op je bericht. Met vriendelijke groet.
2. Je ontvangt dit bericht omdat ik er niet ben. Je hebt geluk. Als ik er wel was, kreeg je misschien zelfs geen mail terug!
3. Ik ben aan het nadenken over wat je mij zojuist hebt gestuurd. Wacht alsjeblieft bij je computer voor mijn reactie terug.
4. Op dit moment ben ik niet aanwezig. Indien je bericht dringend is kun je Twitter gebruiken om mij te bereiken. Gelieve hierbij de volgende hashtag te gebruiken: #jestoortmijtijdensmijnvakantie.
5. Misschien ben ik er morgen weer, misschien ook niet. Ik doe lekker waar ik zelf zin in heb, want ik heb vakantie.
6. Ik ben op vakantie van 10/07/2018 tot 26/07/2018. Iedereen mag mij één e-mail sturen. Als je er meer stuurt, zal ik willekeurig al je e-mails verwijderen tot er maar één overblijft. Kies dus nauwkeurig welke je stuurt. Pas op, dit was je eerste mail.
7. Ik ben niet op kantoor van 10/07/2018 tot 26/07/2018 en heb ook geen toegang tot mijn e-mails. Als dit een noodgeval is, bel dan 112.
8. Op dit moment ben ik niet aanwezig. Helaas voor mij, ben ik morgen alweer terug.
9. Ik ben er niet. Indien je dringende vragen hebt: mail dan naar mijn baas. Indien je vragen helemaal niet zo dringend zijn, vraag je dan eens af waarom je mailt.
10. Op dit moment ben ik aan het solliciteren. Als ik niet word aangenomen zal ik je bericht beantwoorden.
(Bron: Team Nijhuis, Accent Jobs, Ze.nl)
Deze lente gaat het toch weer
over jou hoewel ik er langzaamaan
wel moe van ben
moe van regen, wind, flarden
bedrieglijk blauw in de lucht
vage beloften van het einde
van de kou.
Ik weet wel dat ik toch weer
van je hou, maar moeizaam soms,
met dat doelloze
van vogels die er van lijken
te houden in regen en wind
te blijven rondhangen
boven het land.
– Rutger Kopland
Uit: Het orgeltje van yesterday
Kleine successen, zoals net voor je wekker wakker worden, de bus nipt halen, op tijd in je bed sukkelen of gewoon door de dag heen raken. De eerste bloemen van de lente. Rijden met de ramen van de auto wagenwijd open. Eens heel goed huilen. De zachte huid en lach van een baby. Dutjes. Iemand die je vertelt dat hij aan je denkt. Lijstjes maken. Verjaardagstaart en het geluid van een typemachine. Even tijd voor jezelf, alleen. Cactussen, want die gaan zelden dood. Het gevoel van de wind in je haar. Lange strandwandelingen. Goed gezelschap en te lange knuffels. Een harde regenbui of onweer in de zomer, na een lange periode van droogte, en de geur daarvan. Samen muziek maken. Je huis kuisen op een warme zomerdag met alle ramen open. Kinderen die wijze dingen zeggen voor hun leeftijd. Een blik van verstandhouding. Iemand die lekker ruikt.
De lege pagina’s van een nieuw notitieboek. Verse lakens op je bed. Luid meezingen met je lievelingsliedjes. Brunchen, thuis of in de stad. Een boeket verse bloemen. Mensen die echt luisteren en je begrijpen. Boeken die je helemaal meenemen naar een andere wereld. In een flow zitten. Rustige treinritten. De eerste koffie ’s ochtends. De manier waarop een vrouw haar haren samen bindt. Pasta. Boekenwinkels en lange telefoongesprekken. Op bed liggen in je ondergoed na een douche. Woorden. Zo hard lachen dat je buik pijn doet. De eerste zon na een lange winter. Sneeuw, om in te spelen. Leuke sokken en afgewerkte to do lijstjes. Kaartlezen. Adembenemende uitzichten en wijdse bossen. Liedjes die je al lang niet meer hoorde en die je terug katapulteren in de tijd. Bibliotheken. Even stilstaan, omdat het kan. Hoofdmassages. Picknicken. Veel lichtjes (in je ogen).
Wolken. Hoe de zee en haar golven altijd terugkeren. Lange autoritten als passagier. Kussens, heel veel kussens. Mensen met positieve vibes. Verliefd zijn. Dagen waarop je haar vanzelf goed ligt. Of wanneer iemand er zachtjes mee speelt. Puppy’s en schattige kattenfilmpjes. Sproetjes. Filosofische gesprekken in het midden van de nacht. Iemand die je helpt bij moeilijke beslissingen. Netflix marathons. Kampvuren en boomhutten. Handgeschreven brieven en het geluid van de wind in de bomen. Je favoriete sjaal. Gezellige koffiebars. Kaarslicht en sterren die je de weg naar huis tonen. Grote, open ramen. Nieuwe dingen leren. De zon op je huid voelen. Cinema’s in open lucht en films die je doen lachen en huilen tegelijkertijd. Nieuwe woorden ontdekken voor gevoelens waarvan je niet wist dat ze bestonden. De geluiden van de natuur. De zon die ’s ochtends je slaapkamer binnen schijnt.
Ik. Nu, dit.
There was a feeling of inevitability when I met you. The sense
that we would be together; that there would be a moment when
you would look at me in a certain way, and we would cross the
threshold from friendship into something much more.
We spoke once about lovers who kept finding each other, no
matter how many times the world came between them. And I
think I had to break your heart, and you had to break mine.
How else could we know the worth of what we were given?
I think you were always meant to know me a little better than
anyone else. And our lives were fated to converge like some
cosmic dance. I know there is a terrible distance between us.
But our bodies are made of celestial light, and we are hurtling
through space and time, toward the most beautiful collision.
– Lang Leav
We kunnen zoveel zijn,
zoveel zelfs
dat we soms te weinig zijn.
Omdat we niet kunnen kiezen
wát we willen zijn.
Het is de weinigheid
door het teveel.
En de vraag blijft steeds:
moeten we van alles wat zijn
of moeten we van iets alles zijn?
Was ik uw dokter, dan zei ik:
Maak u zoveel mogelijk
zo weinig mogelijk zorgen.
– Geert De Kockere, 2018
Ik zou liegen als ik zeg dat ik nooit achterom kijk
want ook al blijf ik gaan, er zit nog altijd iets van u in mij.
