Categorieën
afscheid familie

Vader

De afgelopen weken waren echt een clichématige rollercoaster van emoties. Een ouder verliezen en begraven is onmenselijk moeilijk. Toch waren er ook af en toe enkele lichtpuntjes… Een warme knuffel, een troostend mailtje of gewoon een begrijpende blik. Ik ben enorm verschoten van de massale warmte en vriendschap waarmee we plots omringd werden, zelfs vanuit de meest onverwachte hoeken. Daarom wil ik heel graag dankjewel zeggen, aan jullie allemaal. Echt waar. Bedankt om er ‘gewoon’ voor ons te zijn, voor de knuffels en voor alle troostende woorden op momenten dat die juist heel moeilijk te vinden waren. Dankjewel. <3

De dingen die voorbij zijn, blijven rustig verderleven,
sereen, omdat ze niet meer zo acuut
en niet meer slechts zo heel heel even
moeten gebeuren van minuut tot minuut.

Zo ging mijn vader, sinds hij stierf
ook in mijn dromen al een paar keer dood, maar trager,
er niet de tijd voor nemend, maar een eeuwigheid,
en leeft hij tóch nog verder, verder en wat vager.

Hij zegt niets meer, hij is een sfeer, mijn vader,
van ouwe woorden, het woord ‘altegader’,
het woord ‘gelaat’ en ‘schoot’ (van ons gezin) en ‘schoon’.

Zo rustig wil ik ook wel sterven, een keer of zes, zeven
in de dromen van mijn zoon.
Tot ik gewoon blijf leven.

Herman De Coninck

Categorieën
familie hoop kinderen leven liefde

Kijk naar de daken

Kijk naar de daken, kind, bescherming
voor jou, voor mij, voor ons, voor velen,
nu nog door vaklui geplaatst, binnenkort
misschien 3D-geprint.


Wie in een huis woont, kind, vergeet
dat daken zelf geen daken hebben,
klimop danst op huis
naar het dak toe, dak ontvangt klimop.

Vormen en mensen in huizen
onverstaanbaar op weg, gelukkig
door het dak in roekeloosheid gestuit.
Ik hoop af en toe voor jou een dak te zijn

in deze stad, dit land, ik zal beschutten,
winnaars verliezers, maar ik maak
plaats wanneer je de sterren bekijkt.


– Jeroen Theunissen
Winnend gedicht Herman de Coninckprijs 2016

Categorieën
kinderen leven quote

B

If I should have a daughter, instead of “Mom,” she’s going to call me “Point B,” because that way she knows that no matter what happens, at least she can always find her way to me. 

And I’m going to paint solar systems on the backs of her hands so she has to learn the entire universe before she can say, “Oh, I know that like the back of my hand.”

And she’s going to learn that this life will hit you hard in the face,wait for you to get back up just so it can kick you in the stomach. But getting the wind knocked out of you is the only way to remind your lungs how much they like the taste of air. There is hurt, here, that cannot be fixed by Band-Aids or poetry. 

So the first time she realizes that Wonder Woman isn’t coming, I’ll make sure she knows she doesn’t have to wear the cape all by herself, because no matter how wide you stretch your fingers, your hands will always be too small to catch all the pain you want to heal. Believe me, I’ve tried. 

“And, baby,” I’ll tell her, don’t keep your nose up in the air like that. I know that trick; I’ve done it a million times. You’re just smelling for smoke so you can follow the trail back to a burning house, so you can find the boy who lost everything in the fire to see if you can save him. Or else find the boy who lit the fire in the first place, to see if you can change him. 

But I know she will anyway, so instead I’ll always keep an extra supply of chocolate and rain boots nearby, because there is no heartbreak that chocolate can’t fix. Okay, there’s a few that chocolate can’t fix. But that’s what the rain boots are for, because rain will wash away everything, if you let it. 

I want her to look at the world through the underside of a glass-bottom boat, to look through a microscope at the galaxies that exist on the pinpoint of a human mind, because that’s the way my mom taught me. That there’ll be days like this. There’ll be days like this, my momma said. 

When you open your hands to catch and wind up with only blisters and bruises; when you step out of the phone booth and try to fly and the very people you want to save are the ones standing on your cape; when your boots will fill with rain, and you’ll be up to your knees in disappointment. 

And those are the very days you have all the more reason to say thank you. Because there’s nothing more beautiful than the way the ocean refuses to stop kissing the shoreline, no matter how many times it’s sent away.

You will put the wind in win some, lose some. You will put the star in starting over, and over. And no matter how many land mines erupt in a minute, be sure your mind lands on the beauty of this funny place called life. 

And yes, on a scale from one to over-trusting, I am pretty damn naive. But I want her to know that this world is made out of sugar. It can crumble so easily, but don’t be afraid to stick your tongue out and taste it. 

“Baby,” I’ll tell her, “remember, your momma is a worrier, and your poppa is a warrior, and you are the girl with small hands and big eyes who never stops asking for more.” 

Remember that good things come in threes and so do bad things. Always apologize when you’ve done something wrong, but don’t you ever apologize for the way your eyes refuse to stop shining. Your voice is small, but don’t ever stop singing. 

And when they finally hand you heartache, when they slip war and hatred under your door and offer you handouts on street-corners of cynicism and defeat, you tell them that they really ought to meet your mother. 

Sarah Kay (TED talk)

(voor moederdag, met dank aan bijnagelukt.benbridts.be) 
Categorieën
familie leven liefde

Het geslacht

voor Herman de Coninck
In mannen is het koud en vaak december.
In vrouwen is het meestal mei.
Zij willen glimmen, levenslang,
vermommen zich van top tot teen
om niet voortijdig te verschrompelen.
Zij blijven bezig met verblijven.
In mannen is het koud en houdt het op.
Mijn God, hoe dol zijn zij op eindigen.
Want mannen rammelen zich klaar
en zwaargewapend met zichzelf,
besteden zij hun dagen aan verstijven.
In vrouwen heerst een soepeler geslacht
waarin iets bloesemt, iets ontboezemt,
en waar zij tederheid bewaren
of heimwee naar een meer in Zwitserland.
Zij houden van beginnen en behouden.
In mannen is het oorlog, niets dan oorlog
In vrouwen wordt geboren, totterdood.
Zij knipperen een poosje met hun ogen,
zij fonkelen, zij woelen even
en daar ontstaat een dapper nageslacht.
Eén man volstaat en het wordt afgeslacht.
In mannen is het koud en vaak december,
in vrouwen is het altijd mei.
– Luuk Gruwez
Categorieën
kinderen leven

Aan een klein meisje

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.
En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and’re muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.
En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.
Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen…
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.
– Annie M.G. Schmidt
Categorieën
familie

Een moeder

Een moeder voelt of het wel veilig is
en doet koud water bij het warme,
voor alle zekerheid. Ze wikt en weet alles

lichter gemaakt. In het naveldiepe his

van het water is naakt nog nauwelijks lichaam
en dieptevrees niet meer dan de oppervlakte-

spanning, een huid van smeltende lavendelvlokken.

Ze wast, houdt vast, laat niet gaan maar zingt
tegen waterzucht en pijn. Ze wrijft droog.

Er mag geen verlies zijn

van warmte, ook al is men koud.
Ze legt weg in de handen van het donker,

doet de ogen dicht en laat de deur op een kier;

een hemelsbreed verschil als het licht
op de gang blijft branden.

– Jan Geerts

Gelukkige verjaardag gewenst, lieve mama!
Categorieën
familie

Moeder

ik wil graag weten wanneer
volwassenheid begint.
Ik vraag het maar-mijn moeder
zegt:
hoe oud je ook bent, je blijft
altijd mijn kind.

ze heeft haar dood nog niet
gepland, is zelfs niet ziek.
Ik heb wel alvast gezegd dat ik de
kast wil hebben:
tegen de tijd dat ik hem erf is hij
antiek

Maar dat duurt nog vele jaren.
Ze wijst soms naar de rust van
Avondrood-
daar wil ze later wonen (en of ik vast wil sparen).

Het is voor haar eigen bestwil dat
ze eerder doodgaat
dan ik: een moeder zonder kind,
daar bestaat
zelfs geen naam voor, zoals
weduwe of wees.

Nou ja, voorlopig mag ze blijven
leven.

Een moeder is altijd handig als er
even
niemand anders is die van mij wil
houden

– Ted Van Lieshout

Categorieën
familie kinderen

Zes jaar…

Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was:
wat ouders deden, en wat alles dus ging doen:
een tafel bij een stoel, nu bij toen.
Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.
Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was was ze tien.
Eén helft van haar gezicht lief,
de andere liever. Bang om te kiezen
tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.
Vier ouders, twee echt, twee stief.
Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.
Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.
Wat ouders niet en kinderen wel doen.

– Herman De Coninck

Categorieën
familie

Geboorte

Antwoord van papa

Ik wilde wel eens horen
waarom ik ben geboren

papa zei
wie, o jij
ik schudde jou
uit mijn mouw
toen hadden we jou

papa keek blij
toen hij dat zei

maar ik ben maar
naar mama gegaan
papa’s zijn leuk
voor grapjes
maar mama’s
daar heb je wat aan


Antwoord van mama

Ik wilde wel eens horen
waarom ik ben geboren

mama keek blij
en zoende mij
zoende zoende zoende
mij en zei
na de zoveelste zoen

om de wereld
een groot plezier te doen

– Erik Van Os
naar aanleiding van de geboorte van mijn nichtje, Amelia, vandaag
Categorieën
kinderen leven

Gisteren

Ik ben bij mijn oma geweest.
Gisteren.
Ze heeft van oorlog en liefde verteld.
Haar stem ritselde
als blaadjes in de wind.
Ik was gisteren bij haar op bezoek.
Iedereen is een mooi boek.

– Sjoerd Kuyper
Categorieën
afscheid familie

Geen kind meer

Je leeft je eigen leven,
wat zij er ook van vindt,
je bent allang geen kind meer.
Je wilt erover praten,
maar niet op die manier,
je zult haar best verdriet doen,
maar niet voor je plezier.
Wat moet je nog met haar en
met haar ouderlijk gezag?
En dan opeens, dan is-ie er, die
dag…

De dag waarop je moeder sterft,
de dag die je dagen
van dan af aan wat grijzer verft,
al hou je niks te klagen:
je hebt je goede vrienden nog,
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minaar zoekt,
dan staan ze in de rij.

Maar niemand zal meer weten
hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit
je vroegste vroeger met je delen.
De dag waarna je nooit meer
kwetsbaar wezen mag en klein,
de dag waarna je nooit meer kind
zult zijn.

Wat al die jaren fout ging
komt dan niet meer terecht
en wat je nog wou zeggen
blijt eeuwig ongezegd:
de machteloze frasen
van je genegenheid
en dat het niet haar schuld was
en ook dat het je spijt.
De dingen die je lang niet zeggen
kon
en zeggen wou
en dan zo graag nog één keer
zeggen zou…

De dag waarop je moeder sterft,
dat jij wordt losgelaten
en al haar eigenschappen erft,
die jij zo in haar haatte:
de scherpe tong, de bokkenpruik,
deze zure schooljuffrouw,
die zullen ze dan binnenkort
herkennen gaan in jou.

En hoop’lijk ook de and’re kant:
de aardige, de zachte,
maar of je die hebt meegeërfd
valt nog maar af te wachten.
De dag waarna de rest
een kwestie wordt van tijd en
pijn,
de dag waarna je nooit meer kind
zult zijn.

– Jan Boerstoel
Categorieën
kinderen

Meneer Voet

Meneer Voet gaat nooit op reis, want dan zijn er mensen
die zeggen doe alsof u thuis bent, en dat kan hij niet.
Meneer Voet is nooit thuis. Dat is veel te veel werk.
Zelfs in zijn naam kan hij niet wonen. Meneer Voet zegt
dat hij Hoofd heet. Dat is wel lastig, vooral bij loketten.
Zijn armen noemt hij enkels en zijn handen zijn oren
zijn ogen zijn benen en zijn neus zijn mond.
Als hij bang is, slaat hij zijn oren voor zijn benen,
wat nog een heel gedoe is als je nergens thuis kan zijn.
Help hem, help meneer Voet. Ik ben zijn hoofd.

– Joost Zwagerman
Categorieën
kinderen liefde

Rozenmond slaap zacht

Zoetelief bloem in een brief,
schattebout vuur in het hout,
suikerhart licht in het zwart,
licht van troost wind uit oost,
rozenmond slaap zacht.
Lieveling, ik houd de wacht
als de boeman en kornuiten
rammelen aan onze ruiten.
Als de helleruiters komen
door de schoorsteen in je dromen,
lieveling, ik houd de wacht.
Rozenmond slaap zacht,
licht van troost wind uit oost,
suikerhart licht in het zwart,
schattebout vuur in het hout,
hartendief bloem in een brief.

-Sjoerd Kuyper
Categorieën
familie

Mijn broer

Mijn broer,
hij is van graniet
ik loop om hem heen,
er moeten gaten in hem zijn, scheuren:
ik zoek de woorden in hem
die zijn wanhoop beschrijven,
ik weet dat ze er zijn,
ik vind ze niet

hij wil ergens heen en trekt aan mij:
ik moet naast hem lopen,
ik moet achter hem lopen,
ik moet voor hem lopen,
ik moet boven hem vliegen,
ik moet hem op mijn schouders dragen,
en dat allemaal tegelijk


terwijl hij ook nog eens uit mijn gezicht verdwijnt,
mijn broer,
mijn zware broer

verbazing is niets voor hem.

– Toon Tellegen

Categorieën
kinderen

Binnen

Ze was twaalf en erg gehaast
om oud te zijn als nu, en nu
het zover is, herinnert ze
zich niet wat haar zo naar
de toekomst liet verlangen.

Ze weet alleen nog dat ze in
een opstel over later schreef:
ik word mijn eigen baas en
na een jaar ben ik zo binnen
als een huis. Het valt tegen
wat ze ziet nu ze naar binnen
kijkt vanaf de bank op het
De Coninckplein, en naast de
glasbak wacht tot er een fles
blijft staan waar nog geluk
in zit. Maar voorts is ze haar
eigen baas, als ze de mensen
met haar eigen hand naar
kleingeld vraagt en daarna
op pantoffels die van haar zijn
ergens weer een straat inslaat
en niemand nakijkt, zodat
ook niemand zich hoeft af
te vragen of ze een thuis heeft
waar haar schoenen staan.

– Bart Moeyaert
naar aanleiding van de Nationale Dag van het Verzet tegen Armoede