Categorie: leven

Categorieën
leven

Vandaag las ik in de krant over een opvallend kunst-project.
“3 ways to master a kiss or a twentyfiveminutes kiss at your neck neemt ‘de kus’ als uitgangspunt en zoekt zo de grenzen van intimiteit op. Het project 3 ways to master a kiss or a twentyfiveminutes kiss at your neck is tweeledig en bestaat uit een choreografie met 8 dansers en een video-installatie waarvoor aan 102 vrijwilligere kussers (in Mechelen en Amsterdam) gevraagd werd een onbekende jongedame te kussen.”

Op volgende link kunt u het filmpje bekijken:
http://www.vimeo.com/9834880

Meer informatie omtrent het project te Mechelen vindt u op volgende site:
http://www.nona.be

Speciaal kunstwerk dat uitnodigt tot nadenken. Zeker de moeite waard om eens (even) te bekijken.

Categorieën
leven natuur
Onze kleine bootjes gaan
onder zeil op een onbekende oceaan –
en dit maakt ons bevreesd.
Maar wij maken deel uit
van de verwondering.
De zee telt vele wonderen,
de hemel is bezaaid met sterren.
En wij leven
daar middenin.

–Pam Brown
Categorieën
leven

Achttien

Om me heen liggen de jongens met wie ik verder moet.
Of ik dat goed vind, is een tweede, want met mezelf
ben ik om te beginnen ook al niet tevreden, dus vraag
me niet hoe ik dan van een spiegelbeeld kan houden.
Waarschijnlijk zijn er hier geen lessen voor, of ze heten
eerste liefde, koude douche en vergissen is geen zonde.
Het leven leer ik wel bij monde van de vrienden die ik
niet op dit paar handen tel, maar overhoud na jaren,
zodat ik mij de pijn die ik nu heb maar beter kan besparen.
En dit gedicht wordt oud, geschreven toen ik geen zin
meer had in groeien, bijna dood was – de derde keer
die week, en weer eens keek naar wat ik na mijn dood
dan toch nog wilde, wat er nog mijn honger stilde of
me porde in mijn rug: geef je niet zo gauw gewonnen,
alles is nu pas begonnen, geef je je nu maar terug.

– Bart Moeyaert

Categorieën
leven

Nee

Nee was een klein woord,
een onbeduidend woord.
Het luisterde naar de grote woorden:
Ja en Wij en Altijd.
Het bestudeerde de kruimels van hun gedachten,
die zij van hun tafel lieten vallen.
Het was geen dom woord.
Op een dag kroop het naar de keuken,
klom op het aanrecht,
greep een mes
en at het op.
(Woorden kunnen dingen eten.)
Het was nog steeds een klein woord,
maar geen onbeduidend woord – dat nooit meer –
en het ging terug naar de kamer,
zat onder de tafel
en luisterde.

– Toon Tellegen

Categorieën
leven

Voor een raam

Ik sta voor een raam.
Ik zie woorden komen.

Sommige woorden herken ik:
ofschoon, rood, alvorens,
niettegenstaande in zijn wapperende jas,
waarachtigheid, onvolkomen…

Sommige klimmen op elkaars schouders.
‘Wie ben jij?’ roepen ze.
‘Bewolkt,’ roep ik.
‘Zwaar of half?’ vragen ze.
‘Licht,’ zeg ik. ‘Licht bewolkt.’

Ik sla mijn ogen neer.
Ik wou dat ik glinsterend was
of enigszins
of liever nog: desalniettemin.

Het begint te regenen.
Ofschoon kijkt omhoog, haar wangen worden nat.
Wijd en zijd hollen weg.

Duisternis valt.

-Toon Tellegen

Categorieën
leven

Race

Ik móet nog zóveel doen zei Jos
Ik móet nog zóveel regelen
ik móet nog even naar Den Haag
en ik móet nog gauw naar Tegelen
ik móet naar dit ik móet naar dat
ik móet naar nieuwe klanten
ik móet naar wie…ik móet naar wat
ik móet naar alle kanten

met al dat ‘moeten’ heeft hij mooi
zijn beste tijd bedorven
ik hoorde gist’ren in het Gooi
dat hij ‘moet’ zijn gestorven

– Toon Hermans

naar aanleiding van de examens
Categorieën
leven
De rups wordt de vlinder.
De bloesem wordt de kers.

Het jaar gaat van de zomer
over in de herfst.

De boom begint te kalen.
De vogel verlaat het nest.

En jij, jij wordt groot.
Maar minder vanzelf dan de rest.

– Bas Rompa

Categorieën
afscheid leven

Later lijkt zo over…

Later lijkt zo over
te lopen
van jou

soms

lijkt alles
achter de rug

niets moet nog echt
komen

(behalve jij, natuurlijk)

– Werner Storms

Categorieën
leven

Kort verdriet

Een traan loopt langs mijn linkerwang
En huppelt over naar mijn rechter,
Glijdt nog een eind zijn traanpad langs,
Valt in mijn mond als een trechter.

Nu ligt hij ziltig op mijn tong,
Ik ga hem eten,
Het leed waardoor de traan ontstond
Dat is vergeten.

– J.M.W. Scheltema

Categorieën
leven

Waarom schrijf ik

Ik schrijf omdat ik wil schrijven
dat ik gelukkig ben.

Op een dag zal het zover zijn
en zal ik schrijven –
met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden,
en met rode oren en rode wangen:
ik ben gelukkig.

Als ik daarna ooit nog twijfel
en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij
of zelfs reddeloos verloren,
kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:
gelukkig.

– Toon Tellegen

Categorieën
kinderen leven

Meisje

Jezelf, het besef en meteen ook het lef
dat je dat gewoon kunt hebben en er af
en toe een mening van kunt laten zien
of een borst: hoe vroeg begint dat,

en eindigt dat eigenlijk ooit? Vrouwen
zijn gemaakt van meisjes, steken op hun
veertigste nog altijd hun tong uit van vijftien,
worden almaar even jong,

kunnen niet niet-verleiden. Zoals poëzie:
een poes die voorzichtig over een toets of tien
van een piano is gelopen en omkijkt:
heb je dat gehoord? Heb je me gezien?

O, de meisjesachtigheid van veertigjarige meisjes,
hoe ze soms willen, soms niet,
maar eigenlijk altijd, als je het maar ziet.
waar is de tijd? Hier is de tijd.

– Herman De Coninck

Categorieën
leven

Verleden tijd

Soms was alles eenvoudig
als in de Franse vervoegingen:
het verleden passé
simple, de toekomst le futur
simple, en ik nu nog altijd
le plus-que-parfait.

– Herman de Coninck

Categorieën
leven
Op school stonden ze op het bord geschreven,
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werklijkheid, de andre schijn.
Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.
Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.
Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken
en daarheen langzaam worden opgelicht.
– Ed Hoornik
Categorieën
leven liefde

Wat ik je zei…

Wat ik je zei
Is al niet meer van mij,
Is hopeloos voorbij.
Wat ik je schreef
Is enkel nog van jou,
Ligt hopeloos vast.
Wat ik verzweeg
Kan ik niet weten
En is van iedereen.

-Leonard Nolens

Categorieën
familie kinderen leven

Zoals woorden…

‘Slaap maar,’ zeg ik
tegen een dochter die allang slaapt
en daar wakker van wordt.Het onweert. Misschien wil ik wel
dat zij bang is, dan kan ik vader zijn.
Maar ik kan niets anders dan samen met haar
niets kunnen.

Zoals woorden. De dingen gebeuren.
Zonder woorden zouden ze ook gebeuren.
Maar dan zonder woorden.

– Herman De Coninck