er is iets moeiteloos
in hoe ik alleen kan zijn
alsof ik het altijd al ben geweest
deze mensen begrijpen
het vuur niet uit de kaars
en de gloed niet uit de
verlegen ochtend
ik drink mijn wijn in
morsecode, lang kort lang kort
en ik kom niets tekort
maar verlang zo veel
en deze mensen slapen anders
met elkaar, alsof ze niet
slapen maar rusten
– Tom Dinneweth
Wanneer ik niet
weet wat komen gaat
en ik het aan het
hopen en dromen overlaat
gaat het rustiger
en goed en voelt het als
het dan echt komt pas
écht hoe het wezen moet
– Lars van der Werf
Uit: Versjes van Lars
Er is moed nodig.
Er is heel veel moed nodig.
Om traag te stappen
waar je liever zou rennen.
Om nauwelijks aan te raken
wat je liever zou grijpen.
Om te wachten tot morgen
wat je nu zou willen.
En er is zelfs moed nodig,
heel veel moed,
om dat te willen zien.
– Geert De Kockere
Het ergste zijn herinneringen
aan geluk. Het zoeken naar één foto
haalt je huis overhoop
zoals het zoeken naar jezelf
jezelf, zoals een glimlach
je gezicht.
Je sliep, arm om me heen,
zoals bergen een aai van de zee
in een baai leggen.
Die foto.
Zee haalt zee overhoop.
– Herman De Coninck
[…] Deze boeken gaan over het vinden van je eigen kracht, en ik heb ze geschreven omdat ik hier hartgrondig van overtuigd ben: dat jij, lieve lezer, veel sterker bent dan je denkt. Ik hoop dat je die kracht in jezelf vindt. Ik hoop dat je hem zult slijpen, zult gebruiken en voor goede dingen zult inzetten.
– Kristen Ciccarelli
she’s the type of girl
that has a place in her heart
for all the lonely people to go
with their forgotten footprints
in the snow
– Courtney Peppernell
Before we begin, I’d like to share a story.
Once upon a time there was a jellyfish. We’ll call it
You.
You became lost sometimes
You could be a little unsure
You tried very hard
But sometimes it didn’t feel like enough.
I hate to spoil the ending
but You is fine
You is still here
You is going to make it.
– Courtney Peppernell
Er wordt te weinig sneeuw gemaakt. Soms nog in de
film, op een podium. De machines zijn zoek of heel
duur, denk ik. Maak ze goedkoop en dan is er nooit
gezeur over Witte Kerstmis. Overal en voor iedereen
het spinsel van witte vlokken. Tegen het lawaai.
Drinken mensen meer chocolademelk. Worden er
weer verhalen verteld. Dat maakt het winters leven
draaglijk en het oranje sneeuwlicht helder. Kwezels
zullen dansen, rochelpotten houden slijmjurken vast.
Ik zie het in mijn kristallen bol. Die zwarte snoet
wordt Zwarte Piet. Hij veegt het snot weg met zijn
mouw, zonder nostalgie: krijgt er sproeten van.
Ik hul de scharensliep in brokaat zonder tierlantijn.
Een tiaar op zijn zigeunerhoofd: krijgt engelenhaar.
Het licht in zijn ogen gloeit als in een oude jukebox.
De Perzische kat is verliefd op de knarsende viool.
De klok staat er stil van, ligt te snorren bij de stoof.
Plop, een sneeuwbal in de nek van de edelman.
En plop, eentje op de kont van de bakkersvrouw.
Vader en moeder schaatsen niet meer mee.
Waar is de orgelman? En waar is mijn slee?
Schemerschijn. Een uitgeputte hermelijn.
Ik moet de sneeuwmannen reanimeren.
Vals ijs pletten en massagraven dempen.
Schud mijn dons leeg van den hogen hemel neer.
Nu ben ik leeggeschud. Eindeloos moe.
Ik wacht op de markiezin van Orion.
Ver weg van de vossenjacht.
Kom sneeuw, dek mij toe.
– Peter Holvoet-Hanssen
Stelt u zich voor: een zevenjarig meisje, laat ons haar voor de gelegenheid Alexa noemen, ligt in bed.
‘Papa, wat gebeurt als je doodgaat?’ vraagt ze.
Ze heeft haar ouders de afgelopen maanden ruzie horen maken en vandaag hebben ze haar verteld dat ze elk in een ander huis gaan wonen. Mama blijft hier, papa gaat ergens anders heen. Het meisje weet niet goed wat ze daarmee moet, voor haar voelt het alsof haar papa haar zal achterlaten.
‘Papa, wat gebeurt er als je doodgaat?’ vraagt ze nog eens.
Voor Alexa’s vader klinkt het als: ’Papa, ga je mij verlaten?’
En hij antwoordt: ‘Ik zal jou nooit verlaten, ik zal nooit weggaan, ik zal jou nooit, nooit nooit achterlaten.’
Het meisje kijkt hem aan met grote ogen.
‘Maar papa, wat gebeurt er dan als je doodgaat?’
En haar vader vertelt haar wat hij gelooft, namelijk dat je als je doodgaat, je je nestelt in het hart van andere mensen, en je door dat te doen nooit echt weggaat. Je blijft voor altijd in de levens van de mensen die je kende. Het meisje veegt met de mouw van haar pyjama in haar oog en slaat haar twee armen om haar vader heen. Alexa’s vader begraaft zijn hoofd in haar kussen en blijft liggen tot de ademhaling van zijn dochter zwaarder wordt. Hij kust haar voorhoofd en sluipt de trap af.
Beneden kijkt hij zijn vrouw aan. Zijn vrouw die weldra niet meer zijn vrouw zal zijn. Hij zegt: ‘we zijn onze kleine meid iets verschuldigd’.
Ze gaan samen aan de tafel zitten, het is een zeldzaam vredig moment in huis. Hij denkt aan Alexa’s grote ogen terwijl ze vraagt wat er gebeurt als we doodgaan. Hij zet de woorden die hij daarnet nog niet vond op muziek die hij ooit geschreven heeft.
Alexa’s moeder tekent er twee engelen bij die samen in een wolk hangen. De ene engel houdt liefdevol de maan in haar handen, de andere de bliksem, want ook die mag er zijn. De tekening voelt aan – net als het liedje dat Alexa’s vader wijselijk Lullaby heeft genoemd – als een warm, geruststellend deken.
Het slaapliedje eindigt als volgt:
Welterusten, mijn engeltje
Het is tijd nu om te gaan dromen
Om te dromen over hoe fantastisch je leven zal zijn
Misschien huilt op een dag ook jouw kind, en als je dit lied dan zingt
Dan zal er in jouw hart altijd een plaatsje zijn voor mij
Op een dag zijn we allemaal tot stof vergaan
Maar slaapliedjes blijven bestaan en bestaan
– door Elena Peeters op KlankKleur 32
Eerst komt het wachten, het verheugen,
leunend tegen lage muurtjes,
dan komt het voorgevoel van
hoe-nu-verder
daarna het hoe-nu-verder
zelf
– Judith Herzberg
Als je een poosje in Londen bent, ga je op
een dag vast en zeker naar de dierentuin.
Nou héb je mensen die helemaal bij het begin
beginnen; bij wat ze ‘INGANG’ noemen,
stappen ze naar binnen en ze lopen zo vlug
ze maar kunnen langs alle hokken, tot ze
uitkomen bij wat ‘UITGANG’ heet. Maar
alle aardige mensen lopen regelrecht naar
hun lievelingsdier en daar blijven ze.
– A. A. Milne
Uit: Winnie De Poeh
‘Vannacht heeft het een beetje geregend en nu drijven er wolken langs de hemel voorbij, af en toe vallen er wat druppels. Ik sta onder de haast uitgebloeide appelboom, ik adem. Niet alleen de appelboom, maar ook het gras en de kruiden rondom zijn door de regen opgefrist, en er bestaat geen naam voor de zoete geur die de lucht dronken voert. Ik zuig mijn longen ermee vol, bespeur het aroma met mijn hele borstkas, ik adem, adem, nu eens met open, dan weer met gesloten ogen, ik weet niet wat fijner is. Zo adem te halen, op deze plaats adem te halen, dat is wellicht de enige, maar kostbaarste vrijheid waarvan de gevangenis ons berooft.
Zolang je na de regen nog adem mag halen onder een appelboom, zolang is het leven nog de moeite waard.’
– Aleksander Solzjenitsyn, uit: De goelag archipel
Deels vluchtig
neergelaten scheef halfopen
glurend tussen repen licht, dan
een trap ergens naar boven, naar
nergens terecht, dan weer
desondanks iets plotsklaps
een takkig gerucht, een spat
die een plons zich herinnert
morsig precies
lekt
het onvoorziene
uit een verdieping
in het bedachte
hoger
– Roland Joris
Zoals vandaag gespot op een muur aan De Muur, Geraardsbergen.