zoals een dier
je zoekt
al om de geur
en zacht tegen je aan
zo zonder iets
te willen
er te zijn.
– Frank Eerhart
Categorie: leven
Categorieën
Een vooravond…
Een vooravond zoals het hoort.
Binnen is het niet minder aangenaam
dan buiten. Ik denk aan weinig,
aan niets in het bijzonder.
Weer wordt het nu. Het is nu al bijna
geen vooravond meer. Spoedig is het
donker: dan doe ik mijn bureaulamp
aan. Geweest – veertien dagen
na de langste dag. Nog genoeg
blanco papier. Later word ik
dronken dan vroeger.
– Hans Faverey
If I should have a daughter, instead of “Mom,” she’s going to call me “Point B,” because that way she knows that no matter what happens, at least she can always find her way to me.
And I’m going to paint solar systems on the backs of her hands so she has to learn the entire universe before she can say, “Oh, I know that like the back of my hand.”
And she’s going to learn that this life will hit you hard in the face,wait for you to get back up just so it can kick you in the stomach. But getting the wind knocked out of you is the only way to remind your lungs how much they like the taste of air. There is hurt, here, that cannot be fixed by Band-Aids or poetry.
So the first time she realizes that Wonder Woman isn’t coming, I’ll make sure she knows she doesn’t have to wear the cape all by herself, because no matter how wide you stretch your fingers, your hands will always be too small to catch all the pain you want to heal. Believe me, I’ve tried.
“And, baby,” I’ll tell her, don’t keep your nose up in the air like that. I know that trick; I’ve done it a million times. You’re just smelling for smoke so you can follow the trail back to a burning house, so you can find the boy who lost everything in the fire to see if you can save him. Or else find the boy who lit the fire in the first place, to see if you can change him.
But I know she will anyway, so instead I’ll always keep an extra supply of chocolate and rain boots nearby, because there is no heartbreak that chocolate can’t fix. Okay, there’s a few that chocolate can’t fix. But that’s what the rain boots are for, because rain will wash away everything, if you let it.
I want her to look at the world through the underside of a glass-bottom boat, to look through a microscope at the galaxies that exist on the pinpoint of a human mind, because that’s the way my mom taught me. That there’ll be days like this. There’ll be days like this, my momma said.
When you open your hands to catch and wind up with only blisters and bruises; when you step out of the phone booth and try to fly and the very people you want to save are the ones standing on your cape; when your boots will fill with rain, and you’ll be up to your knees in disappointment.
And those are the very days you have all the more reason to say thank you. Because there’s nothing more beautiful than the way the ocean refuses to stop kissing the shoreline, no matter how many times it’s sent away.
You will put the wind in win some, lose some. You will put the star in starting over, and over. And no matter how many land mines erupt in a minute, be sure your mind lands on the beauty of this funny place called life.
And yes, on a scale from one to over-trusting, I am pretty damn naive. But I want her to know that this world is made out of sugar. It can crumble so easily, but don’t be afraid to stick your tongue out and taste it.
“Baby,” I’ll tell her, “remember, your momma is a worrier, and your poppa is a warrior, and you are the girl with small hands and big eyes who never stops asking for more.”
Remember that good things come in threes and so do bad things. Always apologize when you’ve done something wrong, but don’t you ever apologize for the way your eyes refuse to stop shining. Your voice is small, but don’t ever stop singing.
And when they finally hand you heartache, when they slip war and hatred under your door and offer you handouts on street-corners of cynicism and defeat, you tell them that they really ought to meet your mother.
(voor moederdag, met dank aan bijnagelukt.benbridts.be)
Categorieën
M’n lucht heb ik…
M’n lucht heb ik blauw gemaakt
de zon laat ik maar schijnen
en van de allermooiste liedjes
draaien we alleen de refreinen
– Lars van der Werf
Uit: Versjes van Lars
Weggaan. En terugkomen.
Dromen. En niet meer dromen.
En niet meer weggaan.
En echte weemoed, niet om hoe het vroeger was
maar om hoe het ook vroeger nooit is geweest.
De herinnering aan wat nooit heeft bestaan.
Ik steek nog even een sigaar
niet op, drink nog even niet van een glas Marc,
wacht nog even op wat ik heb, bedachtzamer.
Want we hebben de tijd.
Je bent in mij als de schemer in de kamer.
We hebben de verleden tijd.
– Herman de Coninck
Categorieën
Spiegelzaal
Ze heeft met lucht
en veel theater
een lichtgewicht
kasteel gebouwd
van buiten lijkt het
indrukwekkend
van binnen is het
grijs en koud
Er zijn alleen maar
lege kamers
er brandt geen
warm en heilig vuur
ze houdt zichzelf
alleen gezelschap
met duizend spiegels
aan de muur
– Stef Bos
Ik voel het vlees zich
om je botten krimpen
je huis als marmer
dat warmte vreet
en koude geeft
ik heb respect
voor de schrammen op je rug
een mug zei je die beet
zo wil ik je hebben
alleen tussen de druppels
je beeltenis maal honderd
verschrikt door het uiterlijk
dat nooit voor jou
kon zijn bedoeld
– Serge Van Duijnhoven
uit Bitterzoet
Categorieën
Je bent overal…
Je bent overal
in de ruimte
die je inneemt
– J.A. Deelder
Categorieën
Ik schreef je een brief
ik schreef je een brief en dropte hem
’s nachts in je bus. ’s morgens bij de krant las
je hem niet. in de plaats daarvan
schreef je meteen terug, verzon antwoorden
op alle vragen die ik je had kunnen stellen
en legde daarna jouw brief op de mijne.
zo lagen ze daar een tijd op tafel stapel
te wezen tot ik – ongedurig –
je vroeg hoe dat zat.
je zei : ‘geen idee. ze vechten het nog uit.’
– Sylvie Marie
’s nachts in je bus. ’s morgens bij de krant las
je hem niet. in de plaats daarvan
schreef je meteen terug, verzon antwoorden
op alle vragen die ik je had kunnen stellen
en legde daarna jouw brief op de mijne.
zo lagen ze daar een tijd op tafel stapel
te wezen tot ik – ongedurig –
je vroeg hoe dat zat.
je zei : ‘geen idee. ze vechten het nog uit.’
– Sylvie Marie
Uit:Toen je me ten huwelijk vroeg
Hieronder de graphic motion poem.
Categorieën
Naar binnen
Ik zou haar willen kennen,
deurtje in haar hoofd en zo
naar binnen. Omzichtig door
de doolhof die zij is.
Daar is een kamer vol met
alles wat zij mist. Feiten,
dagen, mensen door elkaar.
Het heeft gewaaid in haar.
Een man is hier die dood is.
Een kind dat niet bestaat.
Ik snuffel in een leven, kan
met alles niets beginnen.
Het is goed dat het vergaat.
– Bernard Dewulf
uit: waar de egel gaat (1995)
Categorieën
Mindfulness
eten, je moet er alle tijd voor nemen
de middag vullen, de avond bereiden
de nacht kruiden tot de slaap ontwaakt
en vooral: tafelen met haar tot zij de wijn is
veel adem geven aan lippen en tanden
je ogen omringen met mirre
liggen in het jonge gras van de vreugde
even de schoenen poetsen, de planten water geven
en de kat bij de melk zetten. de deur op een kier,
zacht vertrekken en wandelen tot bij jezelf
lachen, je moet er alle tijd voor nemen
verlaten, je moet er alle tijd voor nemen
sterven, je moet er alle tijd voor nemen
– Roel Richelieu Van Londersele
Categorieën
I don’t think I love…
I don’t think I love
very many things but
here are the ones I
can think of:
I love the first sip
of coffee in the morning
I love reading someone
else’s words and finding
a connection in them
I love the feeling a
good song invokes
I love wondering
I love driving at night
with no destination
I love the gentle kind
of sadness like a reminder
that I can feel
– Marianna Paige
Als het laatste woord gevallen is,
zullen we het oprapen,
het aan ons oor houden
en luisteren
of het ademt, of het ons
nog iets te zeggen heeft,
iets dat wij over het hoofd zagen, iets
dat wij eerder
niet wilden weten.
Misschien dat het ons troost.
– Elvis Peeters
uit Dichter (2008)
uit Dichter (2008)
Categorieën
je moet verder..
je moet verder
denk je
je kijkt
en tussen alles door
voel je de wind
als je nu gaat
kom je
ergens
uit
– Frank Eerhart
Categorieën
Op de punt van een pier
Maar ze wilde zo graag dus ik kuste haar,
de zee kloste reeds op haar enkels kant,
het soort waarvan vitrage wordt gemaakt.
Ze liet zich zakken in het water,
luchtkralen snoerden zich aaneen.
En ook de zon dook onder.
Ik bleef nog heel lang op de pier,
mijn rug jeukte, ik dacht
nu komen vast mijn vleugels door.
– Ellen Deckwitz