Categorieën
leven

Toneel

Ik heb zo te doen met acteurs.
Ze moeten zoveel acteren
en altijd in andermans kleren,
ik heb echt te doen met acteurs.

Waarom wordt men ooit acteur?
Het komt hier op neer, strikt genomen,
dat men door een deur op moet komen
en af moet gaan, ook door een deur.
En al wat men doet daartussen
zal altijd weer afgekraakt worden
door wezens van hogere orde,
dat zijn de toneelcriticussen.

Die zelf niet op kunnen komen
en zelf niet af hoeven gaan
en daartussen niets hebben gedaan
dan kwalijk genomen.

Ik heb zo te doen met acteurs.
Ze zitten hem zo te knijpen.
Ik kan het maar niet begrijpen:
waarom zijn er nog acteurs?

– Annie M.G. Schmidt

 

Categorieën
leven

Blanco

Er kwam een kaart.
Er kwam een heel verhaal.
Het heette brokken maken,
maar eeuwig vrienden was
ook mooi geweest.
Ik schreef terug
Nooit eerder met
zo weinig woorden,
om niet te zeggen geen.
Ik schreef een o.
Een bel van zeep.
Het cijfer niets.
Dat was niet lief,
maar wel een schone titel
voor een brief.

– Bart Moeyaert

Categorieën
leven natuur

Begrijp ik wat

Als ik de grens aanraak van mijn vermogen
worden mijn zolen even grondig plat
kriebelt er iets boven mijn ellebogen
en begrijp ik: nu begrijp ik wat.
 
Dan krijg ik wel eens tranen in mijn ogen
niet van het begrepene maar doordat
ik merk hoe kinderachtig opgetogen
ik weer ben met wat ik nooit bezat
 
Lieve natuur door de natuur bedrogen
omhels ik de natuur en blijf ik pogen
in haar te baden die ik al aanbad
 
toen ik bijvoorbeeld zag hoe vogels vlogen
doordat ze met hun armpjes bewogen
en dat ik dergelijke armpjes had
 
– Leo Vroman
Categorieën
familie hoop kinderen leven liefde

Kijk naar de daken

Kijk naar de daken, kind, bescherming
voor jou, voor mij, voor ons, voor velen,
nu nog door vaklui geplaatst, binnenkort
misschien 3D-geprint.


Wie in een huis woont, kind, vergeet
dat daken zelf geen daken hebben,
klimop danst op huis
naar het dak toe, dak ontvangt klimop.

Vormen en mensen in huizen
onverstaanbaar op weg, gelukkig
door het dak in roekeloosheid gestuit.
Ik hoop af en toe voor jou een dak te zijn

in deze stad, dit land, ik zal beschutten,
winnaars verliezers, maar ik maak
plaats wanneer je de sterren bekijkt.


– Jeroen Theunissen
Winnend gedicht Herman de Coninckprijs 2016

Categorieën
leven liefde

weerbarstig

bedenk me als een stukje papier
dat je onbedacht in je jaszak propt
nadat je er wat op schreef. ik laat open

wat, al hoop ik: laat het een zin zijn. één
voor in een vers van later en waaraan je
blijft denken, nog lang nadat je me wegstopte.

je kent de zin naderhand vanbuiten. hij doemt op
als een mantra in je hoofd. toch, nooit vind je er
de juiste context voor: een goed gedicht
dat de zin plaatst, omkadert, bovenal temt.

hoe je me dan na verloop van tijd bovenhaalt,
streelt en zucht: wat moet ik met je aan?


Sylvie Marie

Categorieën
afscheid leven

Vlinders

Zoals de zachte nachtgeluiden
stil komen dwalen in je droom
raken gedachten je soms aan.
Dat moeders ook dood kunnen gaan.
Dat vaders ook wel eens kunnen huilen
En dat je nooit weet wat er komt.
Hoe kun je een gedachte laten zwijgen?
Het zijn net vlinders: kun je vlinders slaan?
 
Je wilt gewoon dezelfde blijven
En dat er niemand weg zal gaan.
 
– Johanna Kruit
Uit: Wie weet nog waar we zijn? (1999)
Categorieën
leven

Telforts droom

Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.

Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
 
– K. Schippers
Categorieën
leven

I hope in this year to come, you make mistakes.

Because if you are making mistakes, then you are making new things, trying new things, learning, living, pushing yourself, changing yourself, changing the world. You’re doingt hings you’ve never done, and more importantly, you’re Doing Something.

So that’s my wish for you, and all of us, and my wish for myself. Make new mistakes. Make glorious, amazing mistakes. Make mistakes nobody’s ever made before. Don’t freeze, don’t stop, don’t worry that it isn’t good enough, or it isn’t perfect, whatever it is: art, or love, or work or family or life.

Whatever it is you’re scared of doing, do it.
Make your mistakes, next year and forever.

Categorieën
leven

Hij zei…

Hij zei: “Gaan wil ik
al een eeuwigheid
en nu het kan
krijg ik mijn ene voet
niet voor de andere.”
De man deed het hem voor.
“Zo moeilijk is het maar.”
“Toch ben ik als de dood.
Wat als de hond
niet bij het hek zit?
Een hart is niet van elastiek
dat eeuwig rekt.”

Bart Moeyaert
Categorieën
leven

Of zoiets prettig…

Of zoiets prettig langzaams
als het lezen van een boek
 
het rondreizen te voet
het zenden of ontvangen van een brief
 
per post, met van een stevig
handbeschreven papier de envelop
 
en een met spuug beplakte
kleurengedrukte, inktgestempelde
 
zegel er op; wat langzaam is
kan meer persoonlijk zijn en meer
 
privé: wat stilstaat deelt zichzelf
misschien het meeste mee.
 
– Elly De Waard
Categorieën
leven liefde

XIV

Ga nu maar liggen liefste in de tuin,
de lege plekken in het hoge gras, ik heb
altijd gewild dat ik dat was, een lege
plek voor iemand, om te blijven

– Rutger Kopland
Categorieën
leven liefde

Je rug

Tot ik je rug zag – alsof je iets wilde met mij

daarom streelde ik met mijn ogen je rug
ach, hoe lang al kende ik die

ik wilde het niet denken deze gemeenplaats
maar het waren mijn ogen die dachten
alles in ons is geschiedenis alles

er moet zelfs een tijd zijn geweest waarin wij
nog niet eens bestonden, zo lang al

ik wilde je rug strelen zonder mijzelf te zoeken
onder je huid en ook jou zocht ik daar niet
wij zijn daar onvindbaar

liefde is een woord voor iets anders
dan ik zocht, niet de liefde heeft ons gemaakt

wij zijn gemaakt met onverschillig aandachtig
geduldig gereedschap, hetzelfde
dat ons weer afbreekt

we kennen de zwijgende anatomische prenten
die laten zien hoe het is

de witte wervels en ribben en schouderbladen
het witte weerloze skelet
waarmee het begint en ophoudt

daarom streelde ik met mijn ogen je rug

– Rutger Kopland
Categorieën
leven liefde

Zoals een dier je zoekt

zoals een dier
je zoekt
al om de geur
en zacht tegen je aan
zo zonder iets
te willen
er te zijn.
 
– Frank Eerhart
Categorieën
leven

Een vooravond…

Een vooravond zoals het hoort.
Binnen is het niet minder aangenaam
dan buiten. Ik denk aan weinig,
aan niets in het bijzonder.
 
Weer wordt het nu. Het is nu al bijna
geen vooravond meer. Spoedig is het
donker: dan doe ik mijn bureaulamp
aan. Geweest – veertien dagen
na de langste dag. Nog genoeg
blanco papier. Later word ik
dronken dan vroeger.
 
Hans Faverey
Categorieën
kinderen leven quote

B

If I should have a daughter, instead of “Mom,” she’s going to call me “Point B,” because that way she knows that no matter what happens, at least she can always find her way to me. 

And I’m going to paint solar systems on the backs of her hands so she has to learn the entire universe before she can say, “Oh, I know that like the back of my hand.”

And she’s going to learn that this life will hit you hard in the face,wait for you to get back up just so it can kick you in the stomach. But getting the wind knocked out of you is the only way to remind your lungs how much they like the taste of air. There is hurt, here, that cannot be fixed by Band-Aids or poetry. 

So the first time she realizes that Wonder Woman isn’t coming, I’ll make sure she knows she doesn’t have to wear the cape all by herself, because no matter how wide you stretch your fingers, your hands will always be too small to catch all the pain you want to heal. Believe me, I’ve tried. 

“And, baby,” I’ll tell her, don’t keep your nose up in the air like that. I know that trick; I’ve done it a million times. You’re just smelling for smoke so you can follow the trail back to a burning house, so you can find the boy who lost everything in the fire to see if you can save him. Or else find the boy who lit the fire in the first place, to see if you can change him. 

But I know she will anyway, so instead I’ll always keep an extra supply of chocolate and rain boots nearby, because there is no heartbreak that chocolate can’t fix. Okay, there’s a few that chocolate can’t fix. But that’s what the rain boots are for, because rain will wash away everything, if you let it. 

I want her to look at the world through the underside of a glass-bottom boat, to look through a microscope at the galaxies that exist on the pinpoint of a human mind, because that’s the way my mom taught me. That there’ll be days like this. There’ll be days like this, my momma said. 

When you open your hands to catch and wind up with only blisters and bruises; when you step out of the phone booth and try to fly and the very people you want to save are the ones standing on your cape; when your boots will fill with rain, and you’ll be up to your knees in disappointment. 

And those are the very days you have all the more reason to say thank you. Because there’s nothing more beautiful than the way the ocean refuses to stop kissing the shoreline, no matter how many times it’s sent away.

You will put the wind in win some, lose some. You will put the star in starting over, and over. And no matter how many land mines erupt in a minute, be sure your mind lands on the beauty of this funny place called life. 

And yes, on a scale from one to over-trusting, I am pretty damn naive. But I want her to know that this world is made out of sugar. It can crumble so easily, but don’t be afraid to stick your tongue out and taste it. 

“Baby,” I’ll tell her, “remember, your momma is a worrier, and your poppa is a warrior, and you are the girl with small hands and big eyes who never stops asking for more.” 

Remember that good things come in threes and so do bad things. Always apologize when you’ve done something wrong, but don’t you ever apologize for the way your eyes refuse to stop shining. Your voice is small, but don’t ever stop singing. 

And when they finally hand you heartache, when they slip war and hatred under your door and offer you handouts on street-corners of cynicism and defeat, you tell them that they really ought to meet your mother. 

Sarah Kay (TED talk)

(voor moederdag, met dank aan bijnagelukt.benbridts.be)