Misschien is herfst iemand die
omkijkt, en zegt, het kan nog
even, wat net nog kon. Genieten,
bijvoorbeeld, van de zin, die
steeds meer haar moment moet
kiezen. Je kan er dubbel zo veel
van genieten. Je hoeft niets te
verliezen.
– Tom Dinneweth
‘Ik weet alleen dat ik bezig ben gek te worden’, zei Franny. ‘Ik ben al dat ego, ego, ego gewoon spuugzat. Mijn eigen en dat van iedereen. Ik ben het gewoon zat dat iedereen iets wil bereiken, iets bijzonders wil doen en zo, een interessant iemand wil worden. Het is walgelijk – walgelijk. Het kan me niet schelen wat ze zeggen.
– J.D. Salinger, uit: Franny en Zooey
koop een huis in Ljubljana
hak hout voor de haard
luister (niet) naar goede raad
leef in rook en regenwater
teken voor het leven
wens je kind het allerbeste
laat los
wees één stofje in de toeter
van de zon
loop blote zwarte voeten
schrap niets
heb geen spijt
bemin wat is
weet dat niets belangrijk is
in het aanschijn van de dood
drink de roes
van een wandeling
langs de oevers
van rivieren
bid voor pijnloos sterven
luister naar de vogels
zie hun vlucht
geniet van hun stille bries
en de nacht vol sterren
hou van de stille studenten
verdraag hun gesjjjj en
giechelen, luid
verbijt je tong vol venijn
en pijn
versla je hoofdkussen
schiet een edelhert neer
verwelkom de trage zon
wankel recht
ga plassen
slaap
– René Van Gijsegem
vanuit
jouw
stilte
waaien
woorden
aan
zachter nog
dan
fluisteringen
zij doen mij
liefdesliedjes
zingen
ik kan ze
woord
voor
woord
verstaan
– Toon Hermans
“Beste, Ik lees uw bericht niet en ik stuur geen antwoord. Ik ben voor onbepaalde tijd offline omdat ik terwijl u dit leest in een hangmat lig en geen zin heb in communiceren. De hangmat hangt in mijn keuken. Soms eet ik er een sandwich in, of ik drink bier. Iedereen die mij mailt krijgt dit bericht, behalve een paar vrienden en interessante kennissen. Daar hoort u niet bij. Veel plezier nog met het mailen naar mensen!”
– Wim Helsen
“Wist je dat de mensheid eerder voet op de maan dan wieltjes onder koffers heeft gezet? Het eerste in 1969, het tweede in 1970. Ik bedoel maar te zeggen: praktische dingen – zoals jouw mailtje nu – kunnen wachten als ze in de schaduw van iets groters staan. Je hoort van me zodra ik terug ben.”
– Ceren Uzuner
Er zijn veel dingen
die je zou willen veranderen,
ooit zelfs de hele wereld.
Ga maar na.
Maak maar eens een lijstje,
koop een schriftje.
Je zou dit
en je zou dat.
Je zou als je kon
en je zou als je wou.
Als je durfde.
En o ja, je zou ook nog.
En zeker!
En al die andere dingen
die je al zo lang schreef.
En ten slotte
veranderen ze jou.
– Geert De Kockere
Zet het blauw
van de zee
tegen het
blauw van de
hemel veeg
er het wit
van een zeil
in en de
wind steekt op.
– Willem Hussem
regen buigt zich gretig rond
de randen van het huis – het is
maar een geluk dat je hier bent,
bedenk ik me, en niet daar
alsof geluk niet meer is dan
gelukkig maar
en het is simpel, soms,
als in, we hebben het gedaan –
een ruimte gemaakt om in te bestaan
waarin ook een ander past
ineengeplooid, opgevouwen
tegen elkaar aan
het regent en
gelukkig maar
– Tom Dinneweth
Soms vraagt een mens zich af
Hoe het in godsnaam overleven
De nacht vol boze dromen
En de wekker om halfzeven
De heldentocht in de file
De heldentocht naar de discotheek
Om punten te verdienen
En vannacht niet alleen te zijn
We bouwen aan de toekomst, we leven voor elkaar
We bouwen aan de toekomst en we houden van elkaar
er is iets moeiteloos
in hoe ik alleen kan zijn
alsof ik het altijd al ben geweest
deze mensen begrijpen
het vuur niet uit de kaars
en de gloed niet uit de
verlegen ochtend
ik drink mijn wijn in
morsecode, lang kort lang kort
en ik kom niets tekort
maar verlang zo veel
en deze mensen slapen anders
met elkaar, alsof ze niet
slapen maar rusten
– Tom Dinneweth
Ik kan niet zonder
je terwijl ik heel
vaak zonder je moet,
maar het krijgt me
er niet onder, je
komt altijd terug,
het komt wel goed.
– Lars van de Werf
Uit: Versjes van Lars
Wanneer ik niet
weet wat komen gaat
en ik het aan het
hopen en dromen overlaat
gaat het rustiger
en goed en voelt het als
het dan echt komt pas
écht hoe het wezen moet
– Lars van der Werf
Uit: Versjes van Lars
[…] Dit is een vrouw die zich brutaal je hoofd in mept, gewoon omdat ze dat kan en durft, omdat ze echt geïnteresseerd is. Ik vertel – tot mijn eigen verbazing – meer over mijzelf dan ik in tijden heb gedaan, eerlijker dan ik gewend ben.
Als ik terugvraag vlucht ze weg waar ze de kans krijgt, daar lijkt ze in getraind te zijn. Maar ik laat mij niet zomaar vermurwen. En dan hebben we het over onze jeugd, en vertelt ze dat verhaal over het eerste leerjaar: dat ze moesten breien van de juf, een kat, in het roze, met blauwe ogen en snorharen, en dat ze een beetje bang was van katten, roze lelijk vond en geen enkel talent bleek te hebben voor breien. […]
– Griet Op de Beeck
