Er is moed nodig.
Er is heel veel moed nodig.
Om traag te stappen
waar je liever zou rennen.
Om nauwelijks aan te raken
wat je liever zou grijpen.
Om te wachten tot morgen
wat je nu zou willen.
En er is zelfs moed nodig,
heel veel moed,
om dat te willen zien.
– Geert De Kockere
Het ergste zijn herinneringen
aan geluk. Het zoeken naar één foto
haalt je huis overhoop
zoals het zoeken naar jezelf
jezelf, zoals een glimlach
je gezicht.
Je sliep, arm om me heen,
zoals bergen een aai van de zee
in een baai leggen.
Die foto.
Zee haalt zee overhoop.
– Herman De Coninck
Dat wij niet kunnen slapen naast elkaar;
onze harten galmen om en om de noodklok.
Dat je kleine duimen hebt. Een lief gezicht.
Dat we mooi én slecht weer spelen, niet goed
weten wat we moeten als we roest en butsen
voelen bij elkaar – kwetsuren, zou jij zeggen,
en: een gedicht is ook maar een gedicht.
Het zou een vorm van vangen zijn als jij
je vangen liet, verlangen zijn als alles nog
gebeuren kon, we zijn weer eens te gretig
en te laat. Het zou ook zingen kunnen zijn,
dan waren we misschien iets minder bang.
Precies. Vandaag wil ik een zanger zijn.
Niet bang. Alleen jouw zanger zijn.
– onbekend
[…] Deze boeken gaan over het vinden van je eigen kracht, en ik heb ze geschreven omdat ik hier hartgrondig van overtuigd ben: dat jij, lieve lezer, veel sterker bent dan je denkt. Ik hoop dat je die kracht in jezelf vindt. Ik hoop dat je hem zult slijpen, zult gebruiken en voor goede dingen zult inzetten.
– Kristen Ciccarelli
In the moments you feel alone
and every mountain is too great
for all the answers left unknown
and convinced it is always too late,
There is happiness in this lifetime
one day these troubles will fade
all your strength is in the skyline
no matter how heavy your heart weighs.
And some days it seems
hope and despair take turns
but despite all our sadness
the sun always returns.
– Courtney Peppernell
she’s the type of girl
that has a place in her heart
for all the lonely people to go
with their forgotten footprints
in the snow
– Courtney Peppernell
Als angst het bangst is als je voor een ander vreest
en doodsbenauwd om iemand bent van wie je houdt,
dan ben ik van mijn leven nooit zo bang geweest.
Als eenzaamheid is dat je angstig afstand houdt
van dierbaren, omdat je voor hun leven vreest,
dan heb ik mij nog nooit als zo alleen beschouwd.
Wie voor zijn eigen vrijheid vecht, die sneuvelt morgen.
Wie zich wil redden, moet voor ieder ander zorgen.
Michel van der Aa
Libretto: Ilja Pfeijffer
Before we begin, I’d like to share a story.
Once upon a time there was a jellyfish. We’ll call it
You.
You became lost sometimes
You could be a little unsure
You tried very hard
But sometimes it didn’t feel like enough.
I hate to spoil the ending
but You is fine
You is still here
You is going to make it.
– Courtney Peppernell
Er wordt te weinig sneeuw gemaakt. Soms nog in de
film, op een podium. De machines zijn zoek of heel
duur, denk ik. Maak ze goedkoop en dan is er nooit
gezeur over Witte Kerstmis. Overal en voor iedereen
het spinsel van witte vlokken. Tegen het lawaai.
Drinken mensen meer chocolademelk. Worden er
weer verhalen verteld. Dat maakt het winters leven
draaglijk en het oranje sneeuwlicht helder. Kwezels
zullen dansen, rochelpotten houden slijmjurken vast.
Ik zie het in mijn kristallen bol. Die zwarte snoet
wordt Zwarte Piet. Hij veegt het snot weg met zijn
mouw, zonder nostalgie: krijgt er sproeten van.
Ik hul de scharensliep in brokaat zonder tierlantijn.
Een tiaar op zijn zigeunerhoofd: krijgt engelenhaar.
Het licht in zijn ogen gloeit als in een oude jukebox.
De Perzische kat is verliefd op de knarsende viool.
De klok staat er stil van, ligt te snorren bij de stoof.
Plop, een sneeuwbal in de nek van de edelman.
En plop, eentje op de kont van de bakkersvrouw.
Vader en moeder schaatsen niet meer mee.
Waar is de orgelman? En waar is mijn slee?
Schemerschijn. Een uitgeputte hermelijn.
Ik moet de sneeuwmannen reanimeren.
Vals ijs pletten en massagraven dempen.
Schud mijn dons leeg van den hogen hemel neer.
Nu ben ik leeggeschud. Eindeloos moe.
Ik wacht op de markiezin van Orion.
Ver weg van de vossenjacht.
Kom sneeuw, dek mij toe.
– Peter Holvoet-Hanssen
Poëzie is
als je het hart opent
met een zilveren sleuteltje
dat ook op een fietsslot past
Het doet er niet toe wat de dichter
beweren wil als het maar waar is
voor tachtig of honderd procent
Soms worden de woorden zwaar
als van goud, en blijven niet drijven
En soms is een zeepbel genoeg
om het barsten der aarde te zien
We moeten met een fijn gevoel
en met heilige overtuiging
geloven in wat de dichter
per ongeluk heeft gezegd
Want als het niet mooi is dan is het
toch altijd nog waar en betrouwbaar
en meer dan van wie ook de stem
van een medemens, bang voor zichzelf.
– Nico Scheepmaker
Cingulomania – (sing-gyoo-loh-may-nee-uh)
A strong desire to hold a person in your arms.
Stelt u zich voor: een zevenjarig meisje, laat ons haar voor de gelegenheid Alexa noemen, ligt in bed.
‘Papa, wat gebeurt als je doodgaat?’ vraagt ze.
Ze heeft haar ouders de afgelopen maanden ruzie horen maken en vandaag hebben ze haar verteld dat ze elk in een ander huis gaan wonen. Mama blijft hier, papa gaat ergens anders heen. Het meisje weet niet goed wat ze daarmee moet, voor haar voelt het alsof haar papa haar zal achterlaten.
‘Papa, wat gebeurt er als je doodgaat?’ vraagt ze nog eens.
Voor Alexa’s vader klinkt het als: ’Papa, ga je mij verlaten?’
En hij antwoordt: ‘Ik zal jou nooit verlaten, ik zal nooit weggaan, ik zal jou nooit, nooit nooit achterlaten.’
Het meisje kijkt hem aan met grote ogen.
‘Maar papa, wat gebeurt er dan als je doodgaat?’
En haar vader vertelt haar wat hij gelooft, namelijk dat je als je doodgaat, je je nestelt in het hart van andere mensen, en je door dat te doen nooit echt weggaat. Je blijft voor altijd in de levens van de mensen die je kende. Het meisje veegt met de mouw van haar pyjama in haar oog en slaat haar twee armen om haar vader heen. Alexa’s vader begraaft zijn hoofd in haar kussen en blijft liggen tot de ademhaling van zijn dochter zwaarder wordt. Hij kust haar voorhoofd en sluipt de trap af.
Beneden kijkt hij zijn vrouw aan. Zijn vrouw die weldra niet meer zijn vrouw zal zijn. Hij zegt: ‘we zijn onze kleine meid iets verschuldigd’.
Ze gaan samen aan de tafel zitten, het is een zeldzaam vredig moment in huis. Hij denkt aan Alexa’s grote ogen terwijl ze vraagt wat er gebeurt als we doodgaan. Hij zet de woorden die hij daarnet nog niet vond op muziek die hij ooit geschreven heeft.
Alexa’s moeder tekent er twee engelen bij die samen in een wolk hangen. De ene engel houdt liefdevol de maan in haar handen, de andere de bliksem, want ook die mag er zijn. De tekening voelt aan – net als het liedje dat Alexa’s vader wijselijk Lullaby heeft genoemd – als een warm, geruststellend deken.
Het slaapliedje eindigt als volgt:
Welterusten, mijn engeltje
Het is tijd nu om te gaan dromen
Om te dromen over hoe fantastisch je leven zal zijn
Misschien huilt op een dag ook jouw kind, en als je dit lied dan zingt
Dan zal er in jouw hart altijd een plaatsje zijn voor mij
Op een dag zijn we allemaal tot stof vergaan
Maar slaapliedjes blijven bestaan en bestaan
– door Elena Peeters op KlankKleur 32
Ik wil je in woorden wikkelen
je vangen in metaforen
me verstoppen in gaatjes
die je blikken in me boren
ik wil het licht dat jou draagt
langzaam in mijn ogen druppelen
langsheen de vezels van je
trui naar je lippen huppelen
urenlang harp spelen op je wimpers
en languit gaan liggen in je zij
ik wil de zee horen in je oorschelp
en eindelijk kunnen zeggen: je ruist in mij
– Bo Vanluchene