Hou je hoofd op je schouders,
laat je hart slaan voor ons
en vaarwel, vaarwel, vaarwel!
Hou je navel in het midden,
hou je gat tussen je billen
en vaarwel, vaarwel, vaarwel!
Hou je voeten waterpas,
kom terug zoals je was
voordat je ging, en vaar wel!
– Sjoerd Kuyper
Ik kan geen postzegels verzamelen
ik kan geen vrouwenfoto’s verzamelen
ik kan geen amourettes kollektioneren
en geen wijsheid
ik kan niets meer
ik kan niets meer
Waarom doof ik de lamp niet
en ga ik niet te bed
Ik wil beproeven
naakt te zijn
bloot wie weet wel gevroren purper
en bleekheid
Is zo niet het gans beginnende begin
Ik wil niets weten
ik wil niet vragen
waarom
ik niet werd een postzegelkollektioneur
Ik zal beginnen mijn debacle te geven
ik zal beginnen mijn failjiet te geven
ik zal mij geven een stuk gereten arme grond
een vertrapte grond
een heidegrond
een bezette stad
Ik wil bloot zijn
en beginnen
– Paul van Ostaijen
– Antoine de Saint Exupéry
Niet dat wij de kar niet in brand staken.
Dat mocht, wij kenden grieks en latijn.
Niet dat wij oud waren, enkel het leven moe,
want wij hadden nog niet geleefd.
Wij wisten wat angst was en paniek,
maar bang waren wij nooit.
Volmaakt waren de dagen waarop de liederlijkheid
der wetten ons nog niet had verslagen
en wij alles wat los en vast zat stalen.
Wij waren het toch die bier uit emmers dronken?
Of is het waar dat wij de eden zijn vergeten,
die op de konten der burgers werden geschreven?
– Eddy van Vliet
er moet een wereld van verloren dingen zijn
waarin een handschoen, inderhaast vergeten,
het aanlegt met een oude krant,
een sjaal, een zakdoek of een kam.
de handschoen mist de hand niet meer,
de zakdoek hoeft geen jammernis,
en zelfs de sjaal taalt niet naar warmte
van kindermeiden en van moeders.
– al wat verloren is, is samenhorig.
maar tederheid die overbodig werd,
het kippevel dat blijven wou,
de eerste natte droom, het domste lief,
het speelgoed van een kind dat stierf.
en doen alsof men alles kan vergeten,
ofschoon men, plompverloren als een mens,
alleen in het heelal moet zijn.
– Luuk Gruwez
1
het is beter helemaal geen vijand te hebben
dan een die aloïs zou heten bv.
2
zo heb ik een vriend die de drukste straat
speciaal oversteekt naar mij toekomt om te zeggen
geef toe gust men had het kannibalisme nooit mogen uitroeien
welk een schat van folklore
is daarbij niet verloren gegaan
3
zo gij ooit beminde laura
(wat ik niet hoop) van iemand anders
een kind zult dragen
en is het een jongen
luister dan niet naar goede raad
maar laat hem studeren voor ingenieur
(een goedbetaalde
met de onhebbelijke gewoonte ingewikkelde berekeningen
hardop te reciteren)
– Gust Gils
Ik ben hengelaar en word wat ouder, vóór mijn ogen
Ontgaat me in gras en bladeren en lucht de fijne
Draad waarmee men kleine voorn verschalkt, nerveus
Breek ik de draad ik hoor hem knappen ik hoor
Het niet bestaande knappen ik bedoel, zo stil
Knapt het leven van mens en dier en plant.
Daaraan denken doen we zelden. Dat is goed.
Ik streel haar lieve knieën, ik lik het zachte
Harde doorntje in haar roze ziel; ik bezoek
Mijn oom die ligt te sterven in zijn ijzig bed.
Hij heet een diepgelovig man te zijn zodat hij
Vasthoudt aan mijn hand en aan de medicijnen.
Ik spreek hem over ’t gele graan daarbuiten
En hoe de warme wind het doet bewegen,
Een wijze menigte; ik glijd met mijn boot
Over ’t geheime water en ziet, een fuut
Duikt naar vis en haar schreeuwend jong
Vliegt en rent over ’t klaterend water
En slokt de vis naar binnen ongelooflijk
Wat zo’n vogel op een dag verteerd;
In een hoekje van de wereld met mijn domme handen
Zit ik aan een heel fijn vers te prutsen
Met al ’t geduld van iemand die niet doodgaan kan.
– Ben Cami