We zaten neer in de trein
ik hunkerde
naar iemand anders dan mezelf
om mee in de knoop te liggen
verstrengeld, als armen
en vlinderkusjes de eerste nachten.
Jij glimlachte en je zweeg
dat was het eerste wat we
samen deden.
We zaten neer
zoals we gemaakt zijn:
voor elkaar.
– Emanuelle Gernay
Ik geloof zeker dat we allemaal op de een of andere manier beschadigingen oplopen. Hoe zouden we ze niet kunnen oplopen, behalve in een wereld van volmaakte ouders, broers en zussen, buren, lotgenoten? En daarna is er de vraag waar zoveel van afhangt: hoe we op die beschadigingen reageren: of we ze aanvaarden of verdringen, en hoe dat van invloed is op onze betrekkingen met anderen. Sommigen aanvaarden de beschadigingen en proberen ze te verzachten; sommigen proberen hun hele leven andere beschadigden te helpen; en dan zijn er nog degenen die vooral bezig zijn verdere beschadiging van zichzelf te voorkomen, tot elke prijs. En dat zijn degenen die meedogenloos zijn, en degenen voor wie je moet oppassen.
– Uit: Alsof het voorbij is (The Sense of an Ending) van Julian Barnes
Iedere nacht
tilt de dode
de grafsteen op
tastend
of zijn naam op de steen
niet is uitgewist.
– Vjatsjelav Koeprijanov
“Misschien zijn alle draken in onze levens
eigenlijk prinsessen die alleen maar zitten te
wachten op het moment waarop we eindelijk,
mooi en moedig, in actie schieten. Misschien
is datgene waar we bang voor zijn in zijn
blootste essentie iets hulpeloos wat onze
liefde zoekt.”
– Rainer Maria Rilke
Uit: Brieven aan een jonge dichter
Ik kijk liever naar de maan
dan naar de mens.
De mens,
ik word er zo moe van.
Dat roepende, smekende,
lachende, verlangende,
niet wetende,
willen wetende,
ik hou van jou zeggende,
of denkende,
op schoenen
of op eelt lopende,
van de een naar de ander rennende,
met sieraden en muziek beklede mens.
Ik kijk liever naar de maan
die altijd hetzelfde is:
onverschillig.
trouw.
De maan heeft geen woorden nodig
om te zeggen:
ik ben er
en morgennacht ben ik er weer.
Misschien zit er een wolk voor,
misschien zie je me niet omdat je binnen bent,
omdat je binnen naar je dwaze liedjes ligt te luisteren
of omdat er tranen voor je ogen zitten,
tranen omdat je denkt dat je alleen bent,
maar je bent niet alleen,
want ik ben er,
en gisteren was ik er ook,
en morgen ben ik er weer.
– Tjitske Jansen
Uit Het moest maar eens gaan sneeuwen.
Uitgeverij Podium, 2003
Opruimen en zwemmen
dat is alles wat er moet vandaag.
Ik ga geen beroep doen op vriendschap
die hoeft mij niet te zien om er te zijn.
Dat ga ik vandaag geloven.
Dat hoge doel kan ook wel even wachten.
Hoge doelen staan bekend om hun grote geduld.
Ik hoef vandaag niet op een dak te zingen,
geen ongevraagde engel van de stad te zijn.
Ik ga wat aan mijn moeder denken
hoeveel zij houdt van mij.
Dat ga ik vandaag geloven.
Ik weet dat er een hond is
met oren als omgevouwen beukenbladeren
Ik weet dat er een gans is
met een hals als de stam van een oude eik-
in plaats van gaatjes in zijn snavel zat een pluisje.
Ergens ligt een witte pauw op een veld vol madeliefjes.
Ergens bloedt een zon leeg.
ik hoef het niet te zien vandaag.
– Tjitske Jansen
Uit: Het moest maar eens gaan sneeuwen.
Uitgeverij Podium, 2003
Dit is de toover van dit lichte land,
dat het den indruk laat als lag het ver,
vreemd en onwezenlijk, op een planeet
ouder dan onze aarde, een planeet
in strengen ernst verstild, de eenzaamheid
omgeeft haar als een dampkring. In dit land
zoekt elke lijn de verste verten, keert
zich aan geen afstand, aan geen ruimte of tijd,
gaat maar gestadig in één richting voort
door lichten dag en weer door lichten nacht
en zoo afwiss’lend tot – waar is de grens?
De grenzen schijnen hier gewischt, vervloeid,
niet te bestaan; een andere planeet.
– Augusta Peaux
Ik ben nooit meer
naar zijn graf gegaan.
Is dat schande? Nee.
Ik voel het anders aan.
Ik weet zeker
dat ik hem niet vind
op dat kerkhof daar,
in de koude wind.
Maar wel voel ik
zijn aanwezigheid
waar we samen waren
in die oude tijd.
Dikwijls is het
of hij naast me gaat.
Of ‘k hem spreken kan,
vragen kan om raad.
‘k Vind dat hij het
dichtste bij me is,
als ik troost behoef
in mijn droefenis.
Maar is een dag eens
mooi en goed geweest,
juist dán mis ik hem,
mis ik hem het meest.
– Willem Wilmink
De afgelopen weken waren echt een clichématige rollercoaster van emoties. Een ouder verliezen en begraven is onmenselijk moeilijk. Toch waren er ook af en toe enkele lichtpuntjes… Een warme knuffel, een troostend mailtje of gewoon een begrijpende blik. Ik ben enorm verschoten van de massale warmte en vriendschap waarmee we plots omringd werden, zelfs vanuit de meest onverwachte hoeken. Daarom wil ik heel graag dankjewel zeggen, aan jullie allemaal. Echt waar. Bedankt om er ‘gewoon’ voor ons te zijn, voor de knuffels en voor alle troostende woorden op momenten dat die juist heel moeilijk te vinden waren. Dankjewel. 
<3
De dingen die voorbij zijn, blijven rustig verderleven,
sereen, omdat ze niet meer zo acuut
en niet meer slechts zo heel heel even
moeten gebeuren van minuut tot minuut.
Zo ging mijn vader, sinds hij stierf
ook in mijn dromen al een paar keer dood, maar trager,
er niet de tijd voor nemend, maar een eeuwigheid,
en leeft hij tóch nog verder, verder en wat vager.
Hij zegt niets meer, hij is een sfeer, mijn vader,
van ouwe woorden, het woord ‘altegader’,
het woord ‘gelaat’ en ‘schoot’ (van ons gezin) en ‘schoon’.
Zo rustig wil ik ook wel sterven, een keer of zes, zeven
in de dromen van mijn zoon.
Tot ik gewoon blijf leven.
– Herman De Coninck
Een blog vol gedichten en woorden. Stuk voor stuk warme en herkenbare teksten die me elk op hun eigen eigen manier raken.
En dan plots die leegte. Afscheid nemen van je eigen vader… Hoe doe je dat? Zelfs ik, fervente verzamelaar van troostende en helende woorden, sta als aan de grond genageld. Er is niets dat nu nog past of juist aanvoelt. Uiteraard exact op het moment dat ik dat warme woordendekentje het meest kan gebruiken.
Dus ja… dan gebeurt het allemaal maar even zonder woorden. En dat is ook oké.
‘Slaap maar,’ zeg ik
tegen een dochter die allang slaapt
en daar wakker van wordt.
Het onweert. Misschien wil ik wel
dat zij bang is, dan kan ik vader zijn.
Maar ik kan niets anders dan samen met haar
niets kunnen.
Zonder woorden zouden ze ook gebeuren.
Maar dan zonder woorden.
Zoals woorden. De dingen gebeuren.
– Herman De Coninck
Wachten tot je komt
is studeren op het afscheid.
Je kunt niet dichterbij
dan door mij heen.
Dan door mij heen.
Ik sta versteld: ik had
nog plaats, een leegte
die nu altijd blijft. Liefde
is verleden tijd voor lief.
– Jan Van Coillie
Als je toch naar de supermarkt gaat neem dan wat liefde voor me
mee, maar niet die goedkope van de Euro Shopper.
In Holland staat een supermarkt. En ze gaat in haar eentje naar de
supermarkt, op het moment dat een verloofde haar vriend in het bos
ziet bungelen aan een boom boven de auto waar ze op hem had
gewacht.
Het verhaal gaat dat er ooit een vakkenvuller heeft staan dansen bij
het toiletpapier, omdat een caissière met hem uit wilde gaan. Zo zijn
er meer fantastische verhalen.
In een ander huis wordt een babysitter keer op keer gebeld door een
onbekende die meldt dat ze naar de kinderen moet kijken…
Alles veramerikaniseert daarom koopt ze geen chocoladebroodjes bij
de broodafdeling, omdat ze niet in de plastic zakjes passen. Als ze
net iets te lang naar de tijdschriften staart, steelt iemand haar
winkelwagentje.
Het is niet leuk om single te zijn, het is onhandig. De maatschappij
is niet berekend op vrijgezellen. Elk product dat je koopt in de
supermarkt is voor minimaal twee personen of meer bedoeld.
Jaloezie voor alle moeders met hetzelfde masker van liefde voor hun
pasgeborenen. Jaloezie voor hangende pubers die gulzig goedkope
Lambrusco inslaan.
– Daniël Dee
Het is een magere troost
dat alles moet verdwijnen
en ik je hoe dan ook op een keer
toch zou moeten missen, bij voorbeeld
door de dood. Ik hou van je, al
kunnen we waarschijnlijk niet meer
worden wat we vroeger waren of dachten
te zijn. Geen verhalen over afkeer,
over waanzin of grote trouw: ik
verlang naar toen terwijl
ik ouder word. Ik denk
nog veel aan jou.
– Tom Lanoye
uit: ‘In de piste’
Al de fans van Brandweer Zone Antwerpen mochten gisteren een dichtregeltje inzenden voor Gedichtendag. Ik had de leuke en zware taak om er een volwaardig gedicht van te maken. Bij deze het resultaat!
We zoeken water om te blussen
om het razende vuur te sussen
De vlammen likken aan de rand van het dak
Voor vuur hebben we een zwak
Ik wil elke brandweerman wel kussen
En met een brandslang het vuur blussen
Laait het weer op, dan temmen we het weer
Zo gaan we door, keer op keer
Maar wanneer de spanning en de temperatuur stijgt,
Worden de luchtwegen bedreigd
Het wordt hier stilaan lekker knus
We staan paraat voor elke klus
Een witte wolk die ten hemel stijgt, een held die hijgt
Rook is trouwens altijd giftig als je ’t binnen krijgt
Brandweerlui zijn ware helden,
Achteruit gaan doen we zelden
Steeds vooruit door vuur en vlam
Ook al ligt het verkeer door onze helden soms wat lam
Wat is dit toch een prachtig gedicht
Maar firefighters in pyjama is ook geen gezicht
De job is geklaard, we kunnen nu beginnen met klussen
Goed en wel, maar ondertussen…
Moeten we weer elders gaan blussen!
Met dank aan alle mensen die een inzending hebben gedaan.
Geen aanleg voor koetjes en kalfjes.
Te weinig geduld voor diplomatie. Wie
heeft het niet allemaal eerder geroken,
gezien en gehoord: de duistere walm
van lafheid en leugens, alle schijn-
bewegingen en machinaties, je eigen
gebreken en die van de soort. En dan
komt de kunst om de laatste bruikbare
toonaard te vinden en niet te verzinken
in dat o zo zalige, zwijgende niets. Want
natuurlijk is alles al eerder gezegd en
vertoond, maar nog levend al zwijgen
is wel de allerdoodste dood.
– Marc Tritsmans