Tegen het klankbord van de nacht
bewegen nog uw woorden.
Al wat gij hebt gezegd
is blijven leven in akkoorden,
die ik alleen in donker tref,
wanneer de stilten horen,
die tussen ons staan opgericht.
– Gerrit Achterberg
Categorieën
Categorie: afscheid
Categorieën
Niet meer wachten
Niet meer op iemand wachten,
niet meer denken:
waar zou ze zijn,
wie ontmoet ze,
wanneer komt ze.
Niet meer op iemand wachten,
zelfs naar dat wachten
terugverlangen.
– Willem Wilmink
Categorieën
Komt er een dag..
komt er een dag waarop
geen spijt meer klinkt geen
treurigheid in onze stem
in de woorden die we zeggen zoals:
vroeger wij soms toch
wanneer waartoe zoniet
komt er een dag waarop
we lachen om de dagen
die nog voor ons liggen
sprankelend vol
stadsgeluiden
dat we dingen kunnen
noemen bij hun namen
en ze veranderen
– Miriam Van hee
Categorieën
Kwijt
Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op,
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wilt?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang
gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.
– Bart Moeyaert
Op een ochtend klopte de mier al vroeg op de deur van de eekhoorn.
‘Gezellig,’ zei de eekhoorn.
‘Maar daar kom ik niet voor,’ zei de mier.
‘Maar je hebt toch wel zin in wat stroop?’
‘Nou ja … een klein beetje dan.’
Met zijn mond vol stroop vertelde de mier waarvoor hij gekomen was.
‘We moesten elkaar een tijdje niet zien,’ zei hij.
‘Waarom niet?’ vroeg de eekhoorn verbaasd.
Hij vond het juist heel gezellig als de mier zo maar langs kwam.
Hij had zijn mond vol pap en keek de mier met grote ogen aan.
‘Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,’ zei de mier.
‘Missen?’
‘Missen. Je weet toch wel wat dat is?’
‘Nee,’ zei de eekhoorn.
‘Missen is iets wat je voelt als iets er niet is.’
‘Wat voel je dan?’
‘Ja, daar gaat het nou om.’
‘Dan zullen we elkaar dus missen,’ zei de eekhoorn verdrietig.
‘Nee,’ zei de mier, ‘want we kunnen elkaar ook vergeten.’
‘Vergeten! Jou?!’ riep de eekhoorn .
‘Nou,’ zei de mier. ‘Schreeuw maar niet zo hard.’
De eekhoorn legde zijn hoofd in zijn handen.
‘Ik zal jou nooit vergeten,’ zei hij zacht.
‘Nou ja,’ zei de mier. ‘ Dan moeten we nog maar afwachten. Dag!’
En heel plotseling stapte hij de deur uit en liet zich langs de stam van de beuk naar beneden zakken. De eekhoorn begon hem onmiddellijk te missen.
‘Mier,’ riep hij ‘ik mis je!’ Zijn stem kaatste heen en weer tussen de bomen.
‘Dat kan nu nog niet!’ zei de mier. ‘Ik ben nog niet eens weg!’
‘Maar toch is het zo!’ riep de eekhoorn.
‘Wacht nou toch even,’ klonk de stem van de mier nog uit de verte.
De eekhoorn zuchtte en besloot te wachten. Maar hij miste de mier steeds heviger.
Soms dacht hij even aan beukenotenmoes, of aan de verjaardag van de tor, die avond , maar dan miste hij de mier weer.
’s Middags hield hij het niet langer uit en ging hij naar buiten.
Maar hij had nog geen 3 stappen gedaan of hij kwam de mier tegen moe, bezweet, maar tevreden.
‘Het klopt,’ zei de mier. ‘Ik mis jou ook. En ik ben je niet vergeten.’
‘Zie je wel,’ zei de eekhoorn.
‘Ja,’ zei de mier.
En met hun armen om elkaars schouders liepen zij naar de rivier om naar het glinsteren van de golven te gaan kijken.
– Toon Tellegen
Categorieën
Verrassing – Jackobond
Jij bent altijd een man van verrassingen geweest
En jij vindt niet snel iets overdreven
En jij vindt niet snel iets overdreven
Soms met glitters of goud of zon, je hebt zoveel te geven
Soms met toeters en met bellen, je maakt me verlegen
Maar deze keer heb je het heel goed verzwegen
Het was een donderslag bij heldere hemel
Ga nu, laat me, hier stopt het dan
Ga nu, laat me, hier stopt het dan
Ik hoop dat je vanaf nu gelukkig worden kan
We gaan afronden, het is genoeg geweest, het wordt al laat
We gaan afronden, het is genoeg geweest, het wordt al laat
We gaan stoppen op ons hoogtepunt, dat zei je vaak
Iedereen lachte, je kon zo grappig zijn
En ik lachte het luidst, ik kwam niet meer bij
Ga nu, laat me, hier stopt het dan
Ga nu, laat me, hier stopt het dan
Ik hoop dat je vanaf nu gelukkig worden kan
Ik heb niemand nodig
Ik heb niemand nodig
Jij bent overbodig
Als ik het maar vaak genoeg zeg
Ga ik het misschien nog geloven
Categorieën
Rollen in de afgrond – Jackobond
http://youtube.googleapis.com/v/mSndeZ9J7Hg&source=uds
’t Is hier warm, wie speelt er hier met vuur?
Past daarmee op ge verbrandt u op den duur
Ik zie u zo helder als glas
Gij speelt een spel en ge speelt al een tijd vals
Ik waarschuw u, onderschat mij niet
Ik pak u terug, verliezen ken ik niet
Tis hier warm, wie speelt er hier met vuur?
Past daarmee op ge verbrandt u op den duur
Door mijn tranen zie ik ons samen
En denk terug aan wat er is geweest
en door mijn tranen zie ik ons samen
denk terug aan wat er is geweest
maar we rollen in de afgrond
ik heb u mijn hart geleend
maar ge hebt het zwaar verwond
Ik was voor u een open boek
gij niet voor mij dus ik doe de boeken toe
Toch wens ik u niet naar de maan
Ik wil u niet meer tussen de sterren zien staan
Door mijn tranen zie ik ons samen
En denk terug aan wat er is geweest
en door mijn tranen zie ik ons samen
denk terug aan wat er is geweest
Mijn lief, ik zeg u dus vaarwel
Ge oogst wat ge zaait ik zet u buiten spel
ik zal het zijn die hier het laatste lachte
ik wou dat ik u nooit ontmoet had
We hadden ’t allemaal
Maar we vallen uit elkaar
Er is zoveel geweest
maar we rollen in de afgrond
ik heb u mijn hart geleend
maar ge hebt het alleen maar verwond
Categorieën
The more loving one
Looking up at the stars, I know quite well
That, for all they care, I can go to hell,
But on earth indifference is the least
We have to dread from man or beast.
How should we like it were stars to burn
With a passion for us we could not return?
If equal affection cannot be,
Let the more loving one be me.
Admirer as I think I am
Of stars that do not give a damn,
I cannot, now I see them, say
I missed one terribly all day.
Were all stars to disappear or die,
I should learn to look at an empty sky
And feel its total dark sublime,
Though this might take me a little time
– W.H. Auden
Bedankt voor alles, Fern.
Categorieën
Als een auto…
Als een auto die lang in de regen gestaan heeft
optrekt en wegrijdt, blijft waar hij stond achter
een plek die zich van de rest van de straat
onderscheidt, even nog, tot hij ook nat is en niet afzonderlijk meer bestaat.
Dat is wat blijft als je weggaat.
– Anton Korteweg
Categorieën
Alles waar je echt van houdt…
Alles waar je echt van houdt
zal je warmte blijven geven
ook al is het niet gebleven
of geworden wat je wou
het blijft een stukje van je leven
Count your garden by the flowers
never by the leaves that fall.
Count your days by the golden hours
don’t remember clouds at all.
Count your age by friends, not years.
Count your years with smiles, not tears.
– Christine Bishey
Afscheid nemen is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen
en verpakken in goede gedachten van herinnering.
Het is verwijlen bij een brok leven
en stilstaan bij de grote momenten
van pijn en vreugde.
Afscheid nemen is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waardevol is
om het niet te vergeten.
Het is moeizaam de draden losmaken
en uit het web van de belevenissen loskomen.
Het is achterlaten met de zekerheid
dat de herinnering aan al het goede
je voor altijd dierbaar zal blijven.
Leven is vanaf zijn geboorte
voortdurend afscheid nemen,
loshaken om voort te gaan,
zichzelf verliezen om zichzelf te vinden,
het risico nemen van de graankorrel
om vruchten voort te brengen.
Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven:
men leert het nooit.
Gelovigen nemen nooit afscheid van Het Leven.
– Ward Bruyninckx
Categorieën
Ik kan je enkel
Ik kan je enkel lege handen geven
en een paar woorden
die nog onzichtbaar zijn
maar wel heb ik een hoorbaar
goedemorgen
en warmte voor je angst als je
alleen mocht zijn
de nacht staat klaar om
uitgeveegd te worden en
aan de horizon is al wat licht
twee handen heb ik om te geven
en simpelweg wat woorden
in een gedicht.
– Johanna Kruit
Categorieën
Voor een dag van morgen
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad, hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Zij zouden je niet geloven.
Zij zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad als ik jou.
– Hans Andreus
Voor mijn allerbeste vriendin
Voor mijn allerbeste vriendin
Je leeft je eigen leven,
wat zij er ook van vindt,
je bent allang geen kind meer.
Je wilt erover praten,
maar niet op die manier,
je zult haar best verdriet doen,
maar niet voor je plezier.
Wat moet je nog met haar en
met haar ouderlijk gezag?
En dan opeens, dan is-ie er, die
dag…
De dag waarop je moeder sterft,
de dag die je dagen
van dan af aan wat grijzer verft,
al hou je niks te klagen:
je hebt je goede vrienden nog,
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minaar zoekt,
dan staan ze in de rij.
Maar niemand zal meer weten
hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit
je vroegste vroeger met je delen.
De dag waarna je nooit meer
kwetsbaar wezen mag en klein,
de dag waarna je nooit meer kind
zult zijn.
Wat al die jaren fout ging
komt dan niet meer terecht
en wat je nog wou zeggen
blijt eeuwig ongezegd:
de machteloze frasen
van je genegenheid
en dat het niet haar schuld was
en ook dat het je spijt.
De dingen die je lang niet zeggen
kon
en zeggen wou
en dan zo graag nog één keer
zeggen zou…
De dag waarop je moeder sterft,
dat jij wordt losgelaten
en al haar eigenschappen erft,
die jij zo in haar haatte:
de scherpe tong, de bokkenpruik,
deze zure schooljuffrouw,
die zullen ze dan binnenkort
herkennen gaan in jou.
En hoop’lijk ook de and’re kant:
de aardige, de zachte,
maar of je die hebt meegeërfd
valt nog maar af te wachten.
De dag waarna de rest
een kwestie wordt van tijd en
pijn,
de dag waarna je nooit meer kind
zult zijn.
– Jan Boerstoel