Kom, verdwijn met mij
de nacht wacht in Amsterdam
of elders,
laten we onze zinnen verzetten
naar vergeten plaatsen,
of elders
En kom, laten we daar proosten,
zodat we
mede klinkers worden
van zij die de woorden even willen
weggooien
naar oneindigheid
of elders
Kom, laat ons tranen weglachen
(Ik zou ze van je wangen willen aaien
en je verborgen zorgen
even in mijn armen willen sluiten,
tot ze stilletjes stikken
want ik heb wel wat liefde over, moet
je weten
zo ook vriendschap, of troost
ik heb zo veel over
voor jou)
Dus kom, kom eens hier
en koester mee,
koester mij, dan kan ik
gerust in slaap vallen en reizen
naar vergetelheid
of elders.
– Emanuelle Gernay
Het meisje tegenover mij heeft haar apparatuur uitgeschakeld
maar de dopjes in haar oren laten zitten. Kort kijkt ze me aan met
een flauwe glimlach alsof ze iets herkent maar direct wendt ze
haar blik af naar buiten. Ze heeft me niet gezien. Ze bevond zich
al op de drempel. Onder haar hals bloeit een blos op als wordt ze
ineens iets gewaar dat er ongezien al enige tijd moet geweest zijn.
Dat kijken zien wordt is niet vanzelfsprekend. Je moet er een blik
voor uitschakelen.
De alomtegenwoordigheid van muziek valt niet meer uit te bannen.
– Piet Gerbrandy
Ik geloof zeker dat we allemaal op de een of andere manier beschadigingen oplopen. Hoe zouden we ze niet kunnen oplopen, behalve in een wereld van volmaakte ouders, broers en zussen, buren, lotgenoten? En daarna is er de vraag waar zoveel van afhangt: hoe we op die beschadigingen reageren: of we ze aanvaarden of verdringen, en hoe dat van invloed is op onze betrekkingen met anderen. Sommigen aanvaarden de beschadigingen en proberen ze te verzachten; sommigen proberen hun hele leven andere beschadigden te helpen; en dan zijn er nog degenen die vooral bezig zijn verdere beschadiging van zichzelf te voorkomen, tot elke prijs. En dat zijn degenen die meedogenloos zijn, en degenen voor wie je moet oppassen.
– Uit: Alsof het voorbij is (The Sense of an Ending) van Julian Barnes
Iedere nacht
tilt de dode
de grafsteen op
tastend
of zijn naam op de steen
niet is uitgewist.
– Vjatsjelav Koeprijanov
“Misschien zijn alle draken in onze levens
eigenlijk prinsessen die alleen maar zitten te
wachten op het moment waarop we eindelijk,
mooi en moedig, in actie schieten. Misschien
is datgene waar we bang voor zijn in zijn
blootste essentie iets hulpeloos wat onze
liefde zoekt.”
– Rainer Maria Rilke
Uit: Brieven aan een jonge dichter
Opruimen en zwemmen
dat is alles wat er moet vandaag.
Ik ga geen beroep doen op vriendschap
die hoeft mij niet te zien om er te zijn.
Dat ga ik vandaag geloven.
Dat hoge doel kan ook wel even wachten.
Hoge doelen staan bekend om hun grote geduld.
Ik hoef vandaag niet op een dak te zingen,
geen ongevraagde engel van de stad te zijn.
Ik ga wat aan mijn moeder denken
hoeveel zij houdt van mij.
Dat ga ik vandaag geloven.
Ik weet dat er een hond is
met oren als omgevouwen beukenbladeren
Ik weet dat er een gans is
met een hals als de stam van een oude eik-
in plaats van gaatjes in zijn snavel zat een pluisje.
Ergens ligt een witte pauw op een veld vol madeliefjes.
Ergens bloedt een zon leeg.
ik hoef het niet te zien vandaag.
– Tjitske Jansen
Uit: Het moest maar eens gaan sneeuwen.
Uitgeverij Podium, 2003
Dit is de toover van dit lichte land,
dat het den indruk laat als lag het ver,
vreemd en onwezenlijk, op een planeet
ouder dan onze aarde, een planeet
in strengen ernst verstild, de eenzaamheid
omgeeft haar als een dampkring. In dit land
zoekt elke lijn de verste verten, keert
zich aan geen afstand, aan geen ruimte of tijd,
gaat maar gestadig in één richting voort
door lichten dag en weer door lichten nacht
en zoo afwiss’lend tot – waar is de grens?
De grenzen schijnen hier gewischt, vervloeid,
niet te bestaan; een andere planeet.
– Augusta Peaux
Ik ben nooit meer
naar zijn graf gegaan.
Is dat schande? Nee.
Ik voel het anders aan.
Ik weet zeker
dat ik hem niet vind
op dat kerkhof daar,
in de koude wind.
Maar wel voel ik
zijn aanwezigheid
waar we samen waren
in die oude tijd.
Dikwijls is het
of hij naast me gaat.
Of ‘k hem spreken kan,
vragen kan om raad.
‘k Vind dat hij het
dichtste bij me is,
als ik troost behoef
in mijn droefenis.
Maar is een dag eens
mooi en goed geweest,
juist dán mis ik hem,
mis ik hem het meest.
– Willem Wilmink
Als je toch naar de supermarkt gaat neem dan wat liefde voor me
mee, maar niet die goedkope van de Euro Shopper.
In Holland staat een supermarkt. En ze gaat in haar eentje naar de
supermarkt, op het moment dat een verloofde haar vriend in het bos
ziet bungelen aan een boom boven de auto waar ze op hem had
gewacht.
Het verhaal gaat dat er ooit een vakkenvuller heeft staan dansen bij
het toiletpapier, omdat een caissière met hem uit wilde gaan. Zo zijn
er meer fantastische verhalen.
In een ander huis wordt een babysitter keer op keer gebeld door een
onbekende die meldt dat ze naar de kinderen moet kijken…
Alles veramerikaniseert daarom koopt ze geen chocoladebroodjes bij
de broodafdeling, omdat ze niet in de plastic zakjes passen. Als ze
net iets te lang naar de tijdschriften staart, steelt iemand haar
winkelwagentje.
Het is niet leuk om single te zijn, het is onhandig. De maatschappij
is niet berekend op vrijgezellen. Elk product dat je koopt in de
supermarkt is voor minimaal twee personen of meer bedoeld.
Jaloezie voor alle moeders met hetzelfde masker van liefde voor hun
pasgeborenen. Jaloezie voor hangende pubers die gulzig goedkope
Lambrusco inslaan.
– Daniël Dee
Geen aanleg voor koetjes en kalfjes.
Te weinig geduld voor diplomatie. Wie
heeft het niet allemaal eerder geroken,
gezien en gehoord: de duistere walm
van lafheid en leugens, alle schijn-
bewegingen en machinaties, je eigen
gebreken en die van de soort. En dan
komt de kunst om de laatste bruikbare
toonaard te vinden en niet te verzinken
in dat o zo zalige, zwijgende niets. Want
natuurlijk is alles al eerder gezegd en
vertoond, maar nog levend al zwijgen
is wel de allerdoodste dood.
– Marc Tritsmans
De dageraad begroeten
met zang en tromgeroffel,
ernsitg en vol vuur, licht vatten.
In het heetst van de dag doorgaan,
gelijk rustig voortschrijdende kamelen
lange schaduwen werkend in verzengd zand.
En als de avond valt de ogenblikken meemaken,
zoals kleine vliegtuigen scherend over watervallen,
die baden in het gouden licht van de ondergaande zon.
– Mark van Tongele
We leren haast aan alsof het gedrag is. Het is geen gedrag,
het is iets wat daar sterk aan doet denken maar
het gebeurt ernaast, terwijl je stilstaat
en iemand passeert je,
fluistert: geen tijd te blijven staan, overal wachten ze op je,
loop door, iemand fluistert zo dicht bij je oor dat je het
min of meer zelf hebt bedacht en dat heb je, zolang je
maar snel bent laat je alles achter,
ben je iedereen voor.
We komen met al onze haast, want we hebben uitbundig verzameld,
groots ingeslagen, we hangen boordevol, tassen dragend,
onder de oksels geklemd, onder de kin opgestapeld
bij een nieuwe caissière. Zij glimlacht opmerkelijk traag.
Het systeem ligt er helemaal uit, zegt ze. Al uren,
niet voor eerst vandaag. U kunt koffie krijgen.
Of wachten als u wilt, een klachtenbrief
schrijven. Maar ze zijn onderweg.
Echt. Ik heb het nagevraagd.
– Ester Naomi Perquin
Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:
Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jouw eilanden
die me verwachten.
Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.
Als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.
Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.
Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
– onverzoenlijk lief –
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:
zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.
– Pablo Neruda
het is een kwestie van voelen, zeg ik
en ik zeg het nog een keer omdat ik denk dat je me niet hoort
maar je draait alleen je rug naar me toe in de hoop dat ik hem voor je zoek
je denkt dat het makkelijker is
een ander op zijn woord te geloven
in plaats van jezelf
soms vind ik de zijkanten van mensen mooier
er is een deel van ons lichaam, mijn lichaam
dat niet recht aangekeken wil worden en waar we plekken verbergen
die niemand ooit gezien heeft
laten we bang zijn om nooit gevonden te worden, zeg ik
ik kijk in de spiegel zonder te zien
wat er achter de vegen van mijn vingerafdrukken zit
we draaien drie rondjes om hetzelfde voor we op de grond gaan zitten
je wacht tot ik je gevonden heb
maar we zochten nooit echt naar iets
ik wil eigenlijk alleen maar overblijven
– Jante Wortel