Categorie: leven

Als je toch naar de supermarkt gaat neem dan wat liefde voor me
mee, maar niet die goedkope van de Euro Shopper.

In Holland staat een supermarkt. En ze gaat in haar eentje naar de
supermarkt, op het moment dat een verloofde haar vriend in het bos
ziet bungelen aan een boom boven de auto waar ze op hem had
gewacht.

Het verhaal gaat dat er ooit een vakkenvuller heeft staan dansen bij
het toiletpapier, omdat een caissière met hem uit wilde gaan. Zo zijn
er meer fantastische verhalen.

In een ander huis wordt een babysitter keer op keer gebeld door een
onbekende die meldt dat ze naar de kinderen moet kijken…

Alles veramerikaniseert daarom koopt ze geen chocoladebroodjes bij
de broodafdeling, omdat ze niet in de plastic zakjes passen. Als ze
net iets te lang naar de tijdschriften staart, steelt iemand haar
winkelwagentje.

Het is niet leuk om single te zijn, het is onhandig. De maatschappij
is niet berekend op vrijgezellen. Elk product dat je koopt in de
supermarkt is voor minimaal twee personen of meer bedoeld.

Jaloezie voor alle moeders met hetzelfde masker van liefde voor hun
pasgeborenen. Jaloezie voor hangende pubers die gulzig goedkope
Lambrusco inslaan.

– Daniël Dee

We leren haast aan alsof het gedrag is. Het is geen gedrag,
het is iets wat daar sterk aan doet denken maar
het gebeurt ernaast, terwijl je stilstaat
en iemand passeert je,

fluistert: geen tijd te blijven staan, overal wachten ze op je,
loop door, iemand fluistert zo dicht bij je oor dat je het
min of meer zelf hebt bedacht en dat heb je, zolang je
maar snel bent laat je alles achter,
ben je iedereen voor.

We komen met al onze haast, want we hebben uitbundig verzameld,
groots ingeslagen, we hangen boordevol, tassen dragend,
onder de oksels geklemd, onder de kin opgestapeld

bij een nieuwe caissière. Zij glimlacht opmerkelijk traag.
Het systeem ligt er helemaal uit, zegt ze. Al uren,
niet voor eerst vandaag. U kunt koffie krijgen.

Of wachten als u wilt, een klachtenbrief
schrijven. Maar ze zijn onderweg.
Echt. Ik heb het nagevraagd.

– Ester Naomi Perquin

I play Haydn after a black day
and feel  simple warmth in my hands.

The keys are willing. Soft hammers strike.
The resonance green, lively and calm.

The music says freedom exists
and someone doesn’t pay the emperor tax.

I push down my hands in my Haydnpockets
and imitate a person looking on the world calmly.

I hoist the Haydnflaf – it signifies:
“We don’t give in. But want peace.”

The music is a glass-house on the slope
where the stones fly, the stones roll.

And the stones roll right through
but each pane stays whole.

– Tomas Tranströmer
vertaling door Robin Fulton