De dageraad begroeten
met zang en tromgeroffel,
ernsitg en vol vuur, licht vatten.
In het heetst van de dag doorgaan,
gelijk rustig voortschrijdende kamelen
lange schaduwen werkend in verzengd zand.
En als de avond valt de ogenblikken meemaken,
zoals kleine vliegtuigen scherend over watervallen,
die baden in het gouden licht van de ondergaande zon.
– Mark van Tongele
We leren haast aan alsof het gedrag is. Het is geen gedrag,
het is iets wat daar sterk aan doet denken maar
het gebeurt ernaast, terwijl je stilstaat
en iemand passeert je,
fluistert: geen tijd te blijven staan, overal wachten ze op je,
loop door, iemand fluistert zo dicht bij je oor dat je het
min of meer zelf hebt bedacht en dat heb je, zolang je
maar snel bent laat je alles achter,
ben je iedereen voor.
We komen met al onze haast, want we hebben uitbundig verzameld,
groots ingeslagen, we hangen boordevol, tassen dragend,
onder de oksels geklemd, onder de kin opgestapeld
bij een nieuwe caissière. Zij glimlacht opmerkelijk traag.
Het systeem ligt er helemaal uit, zegt ze. Al uren,
niet voor eerst vandaag. U kunt koffie krijgen.
Of wachten als u wilt, een klachtenbrief
schrijven. Maar ze zijn onderweg.
Echt. Ik heb het nagevraagd.
– Ester Naomi Perquin
Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:
Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jouw eilanden
die me verwachten.
Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.
Als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.
Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.
Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
– onverzoenlijk lief –
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:
zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.
– Pablo Neruda
Als een dwanggedachte kom ik op visite in je ogen;
vooral aan de slapen zal ik ouder worden. Verder
gaat het dan zoals in een roman; ik schrijf mijn koude
bij je binnen, ik loop trillend op je klippen. Je herfst
ontploft. Ik speel je pijn, een rib, vervaag met je rest.
Ik leg je stem aan banden en vraag me af hoe ik je zal
dragen; als een zondagspak, als vuil onder mijn nagels,
een leven lang zou je me prima staan. Toch blijft
deze jas van vlees en boter bloter dan normaal;
door je broze huid zie ik gesponnen vlees en organen
verhuizen; alsof je lichaam me niet wil herinneren.
Je liefde is vandaag een rusteloos land.
– Maarten Inghels
het is een kwestie van voelen, zeg ik
en ik zeg het nog een keer omdat ik denk dat je me niet hoort
maar je draait alleen je rug naar me toe in de hoop dat ik hem voor je zoek
je denkt dat het makkelijker is
een ander op zijn woord te geloven
in plaats van jezelf
soms vind ik de zijkanten van mensen mooier
er is een deel van ons lichaam, mijn lichaam
dat niet recht aangekeken wil worden en waar we plekken verbergen
die niemand ooit gezien heeft
laten we bang zijn om nooit gevonden te worden, zeg ik
ik kijk in de spiegel zonder te zien
wat er achter de vegen van mijn vingerafdrukken zit
we draaien drie rondjes om hetzelfde voor we op de grond gaan zitten
je wacht tot ik je gevonden heb
maar we zochten nooit echt naar iets
ik wil eigenlijk alleen maar overblijven
– Jante Wortel
“Ik loop zo vaak verloren dat ik het nauwkeurig kan.”
– Koenraad Goudeseune
Zou ik koffie hebben gezet, zou jij komen
Zou ik me voorbereiden op je komst
Zou jij op de deurbel drukken
Ik lag in bed, liep niet naar de deur
Je stond er niet
Ik denk veel
Lange dagen zijn te kort
De klok telt op zijn plaats
Hij loopt niet, gaat niet achteruit
Mijn dagen groeien vast aan mijn vragen
die ik aan je wilde geven,
zodat ze ergens aangekomen
ik ervan kon genezen
– Hava Güveli
Ik wil graag met je oud zijn
wel zestig jaar getrouwd zijn
kopjes koffie in de stad overdag
en dat je nog steeds lacht als ik lach
– Lars van der Werf
Want… Het zou ze vandaag gelukt zijn.
Ik liet per ongeluk je naam vallen.
Schrok, terwijl
ik hoorde hoe
elke letter een ander geluid maakte.
Ik raapte alles op
en haalde mijn tong open
aan de scherven
toen ik je terug in mijn mond legde.
– Ellen Lanckman
Alles heeft een begin en een einde
Alles gaat omhoog en komt weer neer
Jij zegt je ziet er goed uit
Ik ben het daarmee eens
Al waar ik van hield is verdwenen
Maar ik ben er nog
Zonder jou kon ik toch niet leven
Maar ik ben er nog
Ik ben er nog
Miljoenen mensen op de wereld
Die kunnen zonder jou
Ik ben het ook aan het leren
Er is geen reden dat het mij niet lukken zou
En de vogels die fluiten vrolijk verder
Voor hen is er niets aan de hand
De zon die schijnt misschien zelfs feller
Ik heb een tijd niet meer gemerkt dat ze er was
Ik ben er nog
Op een dag
Verdwijnt de angst
Je bent er weer
Meer dan ooit voorheen
Je voelt de zon, je ruikt de zee
Je bent terug van weggeweest
Je bent er meer dan je er ooit
Bent geweest
Ik ben er nog
– Jackobond
I play Haydn after a black day
and feel simple warmth in my hands.
The keys are willing. Soft hammers strike.
The resonance green, lively and calm.
The music says freedom exists
and someone doesn’t pay the emperor tax.
I push down my hands in my Haydnpockets
and imitate a person looking on the world calmly.
I hoist the Haydnflaf – it signifies:
“We don’t give in. But want peace.”
The music is a glass-house on the slope
where the stones fly, the stones roll.
And the stones roll right through
but each pane stays whole.
– Tomas Tranströmer
vertaling door Robin Fulton
Hoewel ik nergens op je hopen mocht,
liep ik op zatte voeten langs de grachten
om voor een deur een uur op jou te wachten
alsof ik had gevonden wat ik zocht.
Passanten zagen mij daar pikzwart staan,
terwijl ik dacht hoe jij me zou herkennen.
Ook ik zou even aan je moeten wennen,
maar dan begon het hoofdstuk van bestaan.
Ik zou je onder lissen laten gluren
en wat ik had bedacht, had jij gezegd.
We zouden naar de bange vissen turen.
Een zachte hand kwam op een hand terecht.
Zo stelde ik me voor dat jij zou duren.
Toen ik je vond, was jij verrassend echt.
– Ilja Leonard Pfeiffer
Ik denk niet aan wat nog komen zou
Hoe mooi het had kunnen zijn
Ik onthou liever al ben ik in de rouw
Wat prachtig was en fijn
Ik vraag me niet af waarom het was
Dat het noodlot die wonde sneed
Ik onthou liever hoe mooi het leven was
Dan al dat diepe leed
Voor duizelingwekkend groot verdriet
Bestaat geen medicijn
Want we weten maar beseffen niet
Hoe onvoorstelbaar kwetsbaar wij wel zijn
Want magische woorden zijn er niet
Het lot valt ons diep en zwaar
Niets verzacht ons groot verdriet
Dus steunen we mekaar
Al is het gemis zo triest en hard
Wij denken aan elke lach
Die blijft voor eeuwig in ons hart
En troost ons elke dag
– Bart Peeters
Vandaag had je 86 jaar geworden. Maar we wisten eigenlijk allemaal dat het nooit zo ver zou komen… Het ga je goed, daarboven!