I play Haydn after a black day
and feel simple warmth in my hands.
The keys are willing. Soft hammers strike.
The resonance green, lively and calm.
The music says freedom exists
and someone doesn’t pay the emperor tax.
I push down my hands in my Haydnpockets
and imitate a person looking on the world calmly.
I hoist the Haydnflaf – it signifies:
“We don’t give in. But want peace.”
The music is a glass-house on the slope
where the stones fly, the stones roll.
And the stones roll right through
but each pane stays whole.
– Tomas Tranströmer
vertaling door Robin Fulton
Hoewel ik nergens op je…
Hoewel ik nergens op je hopen mocht,
liep ik op zatte voeten langs de grachten
om voor een deur een uur op jou te wachten
alsof ik had gevonden wat ik zocht.
Passanten zagen mij daar pikzwart staan,
terwijl ik dacht hoe jij me zou herkennen.
Ook ik zou even aan je moeten wennen,
maar dan begon het hoofdstuk van bestaan.
Ik zou je onder lissen laten gluren
en wat ik had bedacht, had jij gezegd.
We zouden naar de bange vissen turen.
Een zachte hand kwam op een hand terecht.
Zo stelde ik me voor dat jij zou duren.
Toen ik je vond, was jij verrassend echt.
– Ilja Leonard Pfeiffer
Ik denk niet aan wat nog komen zou
Hoe mooi het had kunnen zijn
Ik onthou liever al ben ik in de rouw
Wat prachtig was en fijn
Ik vraag me niet af waarom het was
Dat het noodlot die wonde sneed
Ik onthou liever hoe mooi het leven was
Dan al dat diepe leed
Voor duizelingwekkend groot verdriet
Bestaat geen medicijn
Want we weten maar beseffen niet
Hoe onvoorstelbaar kwetsbaar wij wel zijn
Want magische woorden zijn er niet
Het lot valt ons diep en zwaar
Niets verzacht ons groot verdriet
Dus steunen we mekaar
Al is het gemis zo triest en hard
Wij denken aan elke lach
Die blijft voor eeuwig in ons hart
En troost ons elke dag
– Bart Peeters
Vandaag had je 86 jaar geworden. Maar we wisten eigenlijk allemaal dat het nooit zo ver zou komen… Het ga je goed, daarboven!
Ik heb zo te doen met acteurs.
Ze moeten zoveel acteren
en altijd in andermans kleren,
ik heb echt te doen met acteurs.
Waarom wordt men ooit acteur?
Het komt hier op neer, strikt genomen,
dat men door een deur op moet komen
en af moet gaan, ook door een deur.
En al wat men doet daartussen
zal altijd weer afgekraakt worden
door wezens van hogere orde,
dat zijn de toneelcriticussen.
Die zelf niet op kunnen komen
en zelf niet af hoeven gaan
en daartussen niets hebben gedaan
dan kwalijk genomen.
Ik heb zo te doen met acteurs.
Ze zitten hem zo te knijpen.
Ik kan het maar niet begrijpen:
waarom zijn er nog acteurs?
– Annie M.G. Schmidt
Er kwam een kaart.
Er kwam een heel verhaal.
Het heette brokken maken,
maar eeuwig vrienden was
ook mooi geweest.
Ik schreef terug
Nooit eerder met
zo weinig woorden,
om niet te zeggen geen.
Ik schreef een o.
Een bel van zeep.
Het cijfer niets.
Dat was niet lief,
maar wel een schone titel
voor een brief.
– Bart Moeyaert
Laat mij gaan
Zie ik u nog weer?
Was dit de laatste keer?
Wij zeggen ‘het is voorbij’ maar hier liggen we weer.
Ik kom niet los van u
Ik wil niet met en zonder u
Verdwalend tussen lust en liefde
lig ik hier bij u
Ik heb verloren van verlangen
Ik word herboren in de lust
Hier in dit hof van lakens uitgeblust
Laat mij nu maar gaan
Ik ben niet op wie jij wacht
Ik moet verder gaan na deze nacht
Is het zoeken en verlangen
naar wat wij niet konden vinden bij elkaar
Er is een verschil tussen wat je kan en wil
Jij leerde mij om vrij te zijn en al doet het afscheid pijn
Het is een cadeau
Ook al voelt het nu niet zo
De grote liefde laat zich niet misleiden
Dat wisten wij beiden
Is het zoeken en verlangen naar je weet wel wat maar nog niet waar
we vonden het niet en liggen bij elkaar
– Pieter Embrechts
naar aanleiding van de lancering van zijn dubbelcd vandaag


Kijk naar de daken, kind, bescherming
voor jou, voor mij, voor ons, voor velen,
nu nog door vaklui geplaatst, binnenkort
misschien 3D-geprint.
Wie in een huis woont, kind, vergeet
dat daken zelf geen daken hebben,
klimop danst op huis
naar het dak toe, dak ontvangt klimop.
Vormen en mensen in huizen
onverstaanbaar op weg, gelukkig
door het dak in roekeloosheid gestuit.
Ik hoop af en toe voor jou een dak te zijn
in deze stad, dit land, ik zal beschutten,
winnaars verliezers, maar ik maak
plaats wanneer je de sterren bekijkt.
– Jeroen Theunissen
Winnend gedicht Herman de Coninckprijs 2016
bedenk me als een stukje papier
dat je onbedacht in je jaszak propt
nadat je er wat op schreef. ik laat open
wat, al hoop ik: laat het een zin zijn. één
voor in een vers van later en waaraan je
blijft denken, nog lang nadat je me wegstopte.
je kent de zin naderhand vanbuiten. hij doemt op
als een mantra in je hoofd. toch, nooit vind je er
de juiste context voor: een goed gedicht
dat de zin plaatst, omkadert, bovenal temt.
hoe je me dan na verloop van tijd bovenhaalt,
streelt en zucht: wat moet ik met je aan?
– Sylvie Marie

Een kus in Brussel
Hier staan we te verstijven in een park.
Een kus voorkomt dat men mijn adem ziet,
mijn hand blijft steken in een teer gebaar.
Ik wil je loslaten, maar kan het niet:
mijn vingers zijn de feiten in je haar.
Wij zijn in het Ter Kameren van een seconde
koude geliefden, die met maartse monden
elkaar een kus geven als een citaat.
– Benno Barnard
Telforts droom

We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
Een ogenblik geduld alstublieft.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
We zullen u zo spoedig mogelijk te woord staan.
I hope in this year to come, you make mistakes.
Because if you are making mistakes, then you are making new things, trying new things, learning, living, pushing yourself, changing yourself, changing the world. You’re doingt hings you’ve never done, and more importantly, you’re Doing Something.
So that’s my wish for you, and all of us, and my wish for myself. Make new mistakes. Make glorious, amazing mistakes. Make mistakes nobody’s ever made before. Don’t freeze, don’t stop, don’t worry that it isn’t good enough, or it isn’t perfect, whatever it is: art, or love, or work or family or life.
Whatever it is you’re scared of doing, do it.
Make your mistakes, next year and forever.

