Ik wil je in woorden wikkelen
je vangen in metaforen
me verstoppen in gaatjes
die je blikken in me boren
ik wil het licht dat jou draagt
langzaam in mijn ogen druppelen
langsheen de vezels van je
trui naar je lippen huppelen
urenlang harp spelen op je wimpers
en languit gaan liggen in je zij
ik wil de zee horen in je oorschelp
en eindelijk kunnen zeggen: je ruist in mij
– Bo Vanluchene
Aan het einde van de dag,
als iemand aan komt hollen met de liefde,
als je moe bent en onhandig en toevallig net verward in een warnet
van angsten –
wat moet je doen,
wat moet je met de liefde doen, donzig, schrikachtig,
die iemand je nog brengt?
– Toon Tellegen
Uit: Alleen liefde, 2002.
heel lang geleden heb ik jou
bedacht
zo had ik altijd iets
waar ik naartoe kon leven
en toen jij zei
hier ben ik
was ik niet verbaasd
je was precies zoals ik had verwacht
maar nu pas weet ik
dat ik je niet verzonnen heb
– Johanna Kruit
Uit: Landgrens, 1982
Eerst komt het wachten, het verheugen,
leunend tegen lage muurtjes,
dan komt het voorgevoel van
hoe-nu-verder
daarna het hoe-nu-verder
zelf
– Judith Herzberg
iemand missen, echt missen is
dat je er zo heel erg niet bent
dat je er eigenlijk wel bent, maar te weinig
echt missen is papa die je instopt
maar een hoekje vergeet, wat mama nooit doet
en dat je dan weet
echt missen is wanneer je eindelijk alleen mag
helemaal op kamp in een tent
waar niemand je instopt en je ogen wel aan
het donker maar je lijf aan de slaapzak
niet went.
echt missen zijn elk jaar dezelfde zoenen
(niet eens aangenaam) en elk jaar hetzelfde
‘gisteren was je nog zo klein’, maar dat er dan
op een jaar plots één ontbreekt
en dat je net zo goed nog steeds zeven had
kunnen zijn.
– Anke Vandoolaeghe (Ankergedichten)
Als je een poosje in Londen bent, ga je op
een dag vast en zeker naar de dierentuin.
Nou héb je mensen die helemaal bij het begin
beginnen; bij wat ze ‘INGANG’ noemen,
stappen ze naar binnen en ze lopen zo vlug
ze maar kunnen langs alle hokken, tot ze
uitkomen bij wat ‘UITGANG’ heet. Maar
alle aardige mensen lopen regelrecht naar
hun lievelingsdier en daar blijven ze.
– A. A. Milne
Uit: Winnie De Poeh
Always to look life in the face and to
know it for what it is. At last to know it.
To love it for what it is, and then,
to put it away. Leonard. Always the
years between us. Always the years.
Always the love. Always the hours.
– Virginia Woolf
‘Vannacht heeft het een beetje geregend en nu drijven er wolken langs de hemel voorbij, af en toe vallen er wat druppels. Ik sta onder de haast uitgebloeide appelboom, ik adem. Niet alleen de appelboom, maar ook het gras en de kruiden rondom zijn door de regen opgefrist, en er bestaat geen naam voor de zoete geur die de lucht dronken voert. Ik zuig mijn longen ermee vol, bespeur het aroma met mijn hele borstkas, ik adem, adem, nu eens met open, dan weer met gesloten ogen, ik weet niet wat fijner is. Zo adem te halen, op deze plaats adem te halen, dat is wellicht de enige, maar kostbaarste vrijheid waarvan de gevangenis ons berooft.
Zolang je na de regen nog adem mag halen onder een appelboom, zolang is het leven nog de moeite waard.’
– Aleksander Solzjenitsyn, uit: De goelag archipel
Als alles knapt
en instort
en er plots
geen wetten gelden,
zien wij pas in
dat we het woord
te vaak gebruiken.
Helden.
– Stijn De Paepe, 12 augustus in De Morgen
Helden van hier. Zo komen ze op tv, zo kennen we ze. Als helden. Ook al vinden ze die term meestal zelf maar niks. Ze doen namelijk “gewoon” wat ze graag doen: mensen redden in nood, schouder aan schouder met een ploeg vrienden. Makkers, waar ze letterlijk mee en voor door het vuur gaan.
We kennen ze als macho’s, meer dan eens met een heel blanke pit. Maar evengoed als papa, broer of partner. Want de echte helden, dat zijn zij die hen elke nacht zien vertrekken. Zonder te veel stil te staan bij de gevolgen van dat vertrek. En dat mag ook niet, want dan zouden we ze eeuwig aan onze zijde houden. In ons warme, warme bed.
Gisteren werd die wereld danig door elkaar geschud. De risico’s zijn er, ondanks al die voorzorgsmaatregelen en geweldig resistente brandweeruniformen. We kunnen het nooit vanzelfsprekend nemen dat ze terug komen. Wat een besef.
Leven om levens te redden. Sterven om levens te redden.
Always come home, boys.
Christianne, via dromendrinkenalsontbijt.tumblr.com
“Stephen Hawking zei ooit dat werk zin en een doel aan ons bestaan geeft. Dat klopt. In mijn geval is dat: veel zin in vakantie; niet hoeven te werken als doel. Daar ben ik nu van aan het genieten! Jammer genoeg sta ik tot uw beschikking vanaf xx/xx. Voor dringende vragen, gelieve contact op te nemen met mijn collega xx.”
– Alicja Gescinska
“Er is een onderwaterhotel voor hooggeplaatste gasten
ergens – niet hier.
Er is een vleesetende plant in de tuin van een visser
ergens – niet hier.
Er is een kabelbaan boven huizen die naar soep ruiken
ergens – niet hier.
Er is een vogelbekdier zonder identiteitsvragen
ergens – niet hier.
Er is een miljoenenstad waar ze wespenkoekjes eten
ergens – niet hier.
En ik ben ook ergens – niet hier.”
– Joke van Leeuwen
Ik dacht dat je wat zei
– jij hoort bij mij
was mooi geweest –
en buig me naar je toe,
maar hoe ik me ook
hou, in jouw geval
noem ik het horten
van je adem de ballade
van als dan: ik ken er
onderhand de stilte
van – het is haast
dodelijk hoe jij naar
woorden zoekt als je
wilt zeggen: dichterbij.
– Bart Moeyaert
“Wellicht vindt u dit vervelend. Dringend was uw vraag. U had graag aanstonds antwoord gehad. Een stand van zaken, een neen, een ja, een verslag, asjeblieft iets waarmee u verder kan. Hier is haast bij, althans, dat was het, en dat is het haast altijd, nietwaar?
Helaas, vandaag kan het niet anders, vandaag móet u wachten. U kan het haast niet geloven. En toch: ik kom over drie weken bij u terug. Ja, over drie weken pas. En ja, ook als het dringend is.”
– Yousra Benfquih