Shine, shine when the world is dark as night
Don’t be afraid to know you’re right
And when you just can’t shine no more
That’s what I’m here for
– Sarah Bettens
Categorieën
Neem de tijd om te dromen –
Het is meereizen met de sterren.
Neem de tijd om te beminnen
en om bemind te worden –
Het is het voorrecht van de goden.
Neem de tijd om rond te kijken –
De dag is te kort om opgesloten te zitten.
Neem de tijd om te lachen –
Het is de muziek van de ziel.
– Oud Engels gebed
Categorieën
muziektekst Envoi van Absynthe Minded:
My verses stand gawping a bit
I never get used to this
They lived here long enough
Enough!
I send them out of the house
I don’t wanna wait
Until their toes are cold
Enough!
I wanna hear the humming of the sun
Or that of my heart,
Hardening
Enough!
They don’t screw classically
They babble commonly
And bluster nobly
Enough! Enough!
(Refrein)
In winter their lips leap
In spring they lie flat at the first warmth
They ruin my summer
And in autumn it’s girls and a broken heart
For another twelve lines on this sheet
I’ll hold my hand over their head
And then I’ll kick them out
Enough!
Go and pester elsewhere, one-cent rhymes
Find somebody who cares
Enough!
Go now on your high feet
This is where the graves laugh
When they see their guests
Enough!
One corpse on top of the other
Go now and stagger to her
Whom I do not know
Enough! Enough!
(Refrein)
//www.youtube.com/get_player
originele tekst van Hugo Claus:
Mijn verzen staan nog wat te gapen.
Ik word dit nooit gewoon. Zij hebben hier lang
genoeg gewoond.
Genoeg. Ik stuur ze ‘t huis uit, ik wil niet wachten
tot hun tenen koud zijn.
Ongehinderd door hun onhelder misbaar
wil ik het gegons van de zon horen
of dat van mijn hart, die verraderlijke spons die verhardt.
Mijn verzen neuken niet klassiek,
zij brabbelen ordinair of brallen al te nobel.
In de winter springen hun lippen,
in de lente liggen zij plat bij de eerste warmte,
zij verzieken mijn zomer
en in de herfst ruiken zij naar vrouwen.
Genoeg. Nog twaalf regels lang op dit blad
hou ik ze de hand boven het hoofd
en dan krijgen zij een schop in hun gat.
Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent.
Ga nu, verzen, op jullie lichte voeten,
jullie hebben niet hard getrapt op de oude aarde
waar de graven lachen als zij hun gasten zien,
het ene lijk gestapeld op het andere.
Ga nu en wankel naar haar
die ik niet ken.
naar aanleiding van de 4 MIA’s die Absynthe Minded ontving dit weekend met dit prachtige nummer
Onze kleine bootjes gaan
onder zeil op een onbekende oceaan –
en dit maakt ons bevreesd.
Maar wij maken deel uit
van de verwondering.
De zee telt vele wonderen,
de hemel is bezaaid met sterren.
En wij leven
daar middenin.
–Pam Brown
Ster van me,
je kijkt naar de sterren.
Ik wil het firmament zijn en
kijken naar jou
uit duizenden ogen.
– Plato (ca. 429-347 v.C.)
vert. Patrick Lateur
Neem een man, neem een vrouw.
Neem mij, neem jou. En laat
ons binnen een jaar of dertig
nog eens op deze zelfde plek
komen staan en nog eens kijken
naar diezelfde bosrand en nog
eens zoeken naar elkaars even
koude hand en denken: ja.
– Marc Tritsmans
Categorieën
Dageraadslied
Wat is er? – Alsjeblieft,
verraad ons toch niet
en sta op voor hij komt
of hij maakt jou dood
en mij ongelukkig.
Het is al dag. Zie je niet
het licht door het raam?
– Anoniem
vert. Paul Claes
Categorieën
Gelukkig als de goden
Gelukkig als de goden lijkt
mij de man te zijn die vlak
tegenover jou zit en luistert
naar je mooie stem
en lieve lach, zodat plots
mijn hart in mijn borst bonst.
Zodra ik naar je kijk
stokt mijn stem,
mijn tong is gebroken,
een licht vuur loopt door
mijn huid, ik zie niets meer,
mijn oren suizen,
zweet stroomt van mij af,
een beven bevangt me,
ik voel me klammer dan gras,
het lijkt of ik dood ga,
maar alles is te dragen
als …
– Sapfo (ca. 600 v.C.)
Categorieën
in mijn sprookjesbos
is nog plaats voor elfen
en voor tovenaars
is nog plaats voor elfen
en voor tovenaars
mijn Hertenkoning
er zijn zelfs oneindig veel
takken met jouw naam op
om schommels van te maken
en jezelf hoger hoger
vlinderend licht
mijn buik in te wiegen
– Nana Ramael
Om me heen liggen de jongens met wie ik verder moet.
Of ik dat goed vind, is een tweede, want met mezelf
ben ik om te beginnen ook al niet tevreden, dus vraag
me niet hoe ik dan van een spiegelbeeld kan houden.
Waarschijnlijk zijn er hier geen lessen voor, of ze heten
eerste liefde, koude douche en vergissen is geen zonde.
Het leven leer ik wel bij monde van de vrienden die ik
niet op dit paar handen tel, maar overhoud na jaren,
zodat ik mij de pijn die ik nu heb maar beter kan besparen.
En dit gedicht wordt oud, geschreven toen ik geen zin
meer had in groeien, bijna dood was – de derde keer
die week, en weer eens keek naar wat ik na mijn dood
dan toch nog wilde, wat er nog mijn honger stilde of
me porde in mijn rug: geef je niet zo gauw gewonnen,
alles is nu pas begonnen, geef je je nu maar terug.
– Bart Moeyaert
Categorieën
Ik weet niet of je bent gekomen
om te blijven. Je hebt je vaste stek
gevonden bij het raam- naar buiten
gevonden bij het raam- naar buiten
kijkend. Alsof je alweer gauw
zult gaan. Ik weet niet.
En mij neemt je ene hand
in zijn kom, terwijl de andere
afdwalend zegt- ga je gang dan, ga,
ik zal je niet tegenhouden. Ik
zal niet je reden zijn.
Mijn kleine stappen
en jouw grote stappen
zijn zwervend plots gevallen in dezelfde pas.
Het is een wonder, een echt
wonder. Wij houden elkaars handen
en onze eigen harten vast.
– Jo Govaerts
Categorieën
Eeuwigheid
Er zijn plekken
waar ik zonder glimlach
niet meer langs kan.
Ooit is daar een grap
verteld, een kus geroofd,
iets voor het eerst gedacht.
Ter hoogte van mijn oor
bijvoorbeeld,
heb jij me op een nacht
beloofd dat eeuwigheid
een leugen is, maar dat het
daarom tussen ons niet
minder lang gaat duren.
Meer woorden waren er
niet nodig een mond
spreekt van zichzelf al mooi
en huid heeft een geheugen.
Jij blijft mijn hals, mijn navel,
mijn holte van mijn knie
voor altijd bij.
Zonder glimlach kan ik
aan geen plek voorbij.
– Bart Moeyaert
Prettig Kerstfeest.
Categorieën
Gij staat zoo heel, heel stil
Gij staat zoo heel, heel stil
met uwe handen, ik wil
u zeggen een zoo lief wat,
maar ‘k weet niet wat.
Uw schoudertjes zijn zoo mooi,
om u is lichtgedooi,
warm, warm, warm — stil omhangen
van warmte, ik doe verlangen.
Uw oogen zijn zoo blauw
als klaar water — ik wou
dat ik eens even u kon zijn,
maar ‘t kan niet, ik blijf van mijn.
En ik weet niet wat ‘t is wat
ik u zeggen wil — ‘t was toch wat.
– Herman Gorter
hoe kan het
dat de wolken blijven hangen
kun je ze niet vangen
met een hengel of een touw
zijn ze van watten
of van pluizen
zijn ze net zo hoog als huizen
hoe kan het
dat de wolken steeds weer komen
en weer gaan
hoe kan het
dat ze altijd verder zweven
dat er nooit eens één
een tijdje stil blijft staan
– Hans en Monique Hagen
kop pel
veer tig
ers speelt
ten nis
als ze
stop pen
en weer
huis waarts
gaan dan
blijft het
net tus
sen hen
in staan
– Roger McGough